คืนวันนั้น ฉันกลับบ้านดึกกว่าปกติ เพราะไปกินเลี้ยงกับเพื่อน  ทุกครั้งทันที

ที่รถจ่อหน้าประตูรั้ว ยังไม่ทันบีบแตร......เจ้านวย (แม่บ้านชาวกะเหรี่ยง) ก็รีบวิ่งมาเปิด

ประตูให้แล้ว   แค่คราวนี้มันผิดปรกติมาก เพราะบีบแตรนับสิบครั้ง..... นี่ถ้าไม่ใช่เพราะมีมนุษย์สัมพันธ์

ละก็  คงถูกเพื่อนบ้านเอาขวดปา หรือกระถางต้นไม้ปาใส่ เข้าแล้วล่ะ 

  เจ้านวยก็ยังไม่มาเปิดประตู  ทุกอย่างเงียบกริบ  มีแต่ไฟในบ้านที่ยังเปิดอยู่ ......ฉันอดใจหายไม่ได้ 

เลยออกจากรถไปตะโกนเรียกที่หน้ารั้ว  ทั้งกดกริ่ง   ทั้งโทรศัพท์เข้าไปในบ้านก็แล้ว  ก็ไม่มีคนรับสาย  

ทุกอย่างยังเงียบเหมือนเดิม       เอาล่ะซิ.....คราวนี้ .....ฉันคิดไปต่างๆ นาๆ  เจ้านวยจะถูกไฟดูดตาย

หรือเปล่า  หรือผูกคอตายไปแล้ว.....เพราะเมื่อตอนเช้าโดนฉันเอ็ดเรื่องเจตนาดี แต่ผิดวิธีไปโขอยู่ 

ทำเอาเจ้าหล่อนหน้าจ๋อย ถึงกับน้ำตาซึม    ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ มือไม้สั่นไปหมด....ใจหาย

..โทรศัพท์หาลูกน้องเกือบจะทุกคนว่าพบนวยครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...... ยังไม่ได้คำตอบที่ทำให้

รู้สึกสบายใจเลย     สุดท้ายเพื่อนบ้านช่วยเรียกช่างกุญแจเจ้าประจำของเขามาเป็นกรณีเร่งด่วนให้   

พอพังกุญแจ เข้าบ้านได้ ก็โล่งอก....หายใจทั่วท้องได้หน่อย  เพราะยังไม่มีคนถูกไฟฟ้าดูด

หรือผูกคอตายอย่างที่นึกกลัวอยู่ ....เฮ้อ

                  เหตุก็คือ เมื่อตอนเช้า ฉัน อาบน้ำ แต่งตัวเสร็จ กะว่าจะสวดมนต์ทำสมาธินานหน่อย ....

เพราะอากาศดี  ยังไม่ทันจะกราบพระเสร็จ  เจ้านวยก็วิ่งกระหืดกระหอบมาบอกว่า "พี่ พี่ นั้งท่วงคัว"

ถามว่าท่วมครัวได้ยังไง ฝนก็ไม่ตกนี่หน่า..... เจ้าหล่อนก็บอกว่า "ม๊ะลู้เหมืองกัง  นั้งมังมาจากข้างบงง่ะ"

คราวนี้ฉันสติแตก.....ธรรมะก็เอาไม่อยู่แล้ว........ เพราะปล่องระบายควันมีอุปกรณ์และสายไฟฟ้าอยู่ด้วย

เดี๋ยวได้ช๊อตกันตายแน่   เลยจ้ำอ้าวพรวดเดียวไปถึงครัว......ก็พบว่ามีรอยน้ำไหลมาจากปล่อง

ระบายควันจริงๆ  เลยวิ่งไปสับคัทเอ้าลงเอง เพราะรู้ว่ากว่าเจ้านวยจะเข้าใจว่าอะไร  อยู่ที่ไหน 

แล้วต้องทำยังไง  ก็คงจะไม่ทันการณ์แล้ว  ฉันจึงให้เจ้านวยยกบันไดมาเพื่อปีนไปเปิดฝ้าดูว่า

เกิดอะไรขึ้นบนนั้น  จึงทำให้น้ำไหลมามากมายเช่นนี้ ........... พอฝ้าเปิดออก.........  โอ้โห 

ดูไม่จืดเลย น้ำท่วมเต็มฝ้าไปหมด ....โชคยังดี ที่น้ำยังไม่ไหลล้นไปที่อุปกรณ์ไฟฟ้า ไม่ยังงั้น

คงมีใครสักคนถูกไฟดูดไปแล้วเป็นแน่ .......จนปัญญา สุดจะเดาหาเหตุผลว่าน้ำมาจากไหน  

 เลยสอบสวนเจ้านวยว่าได้ทำอะไรไปบ้างเมื่อเช้านี้   เจ้าหล่อนบอกว่า ...... "นวยมะด้ายทังอะลัยเลย

....... ทังกักข้าวเส็ด" (อ้อ....ล้างหน้า อาบน้ำแล้ว)"ก็ซักผ้ะ"...... ฉันก็ถามว่าซักยังไง  ทำไมน้ำท่วม....

ก็เลยรู้ความจริงว่าเจ้านวยมีเจตนาดี ที่จะช่วยฉันประหยัดน้ำและไฟ เลยซักมือแทนเครื่องซักผ้า.....

มันน่าให้รางวัลจริงๆ ไม๊เนี่ย  และเมื่อไล่เลียงถามต่อ เจ้านวยก็รีบอธิบายวิธีการเทน้ำ ให้ฉัน

เห็นถึงความพยายามของเจ้าหล่อน  "นวยก็แทลงท่อไง........ ลักลองพื้นไม่สกกะปกหรอก".............

.เท่านั้นเอง  ฉันลมแทบจับ  นี่ไงที่มาของน้ำ  เพราะไอ้ท่อที่เจ้าหล่อนว่า ก็คือปลายปล่องระบายควัน

นั่นเอง.......น้ำซักผ้าทั้งหมดจึงไหลลงมาที่ห้องครัวผ่านปล่องระบายควันซึ่งผู้รับเหมายังทำไม่เสร็จ......

ที่จริง ถ้าสังเกตให้ดี แม้ปลายปล่องก็เลยถูกปล่อยให้เปิดโล่งดูเหมือนท่อน้ำทิ้งก็จริง  แต่มันออกจะสูง

เหนือพื้นมากเกินท่อน้ำทิ้งทั่วไปซักหน่อย.............

                      และแล้ว.....สักพักหนึ่ง   ลูกน้องอีกคนก็โทรมาบอกว่า เจ้านวยคงยังอยู่ที่ออฟฟิต

เพราะเขาบอกให้เฝ้าโน๊ตบุ๊ค รอพี่มารับกลับบ้าน  ฉันจึงไปที่ออฟฟิต ก็พบว่าเจ้าหล่อนยังนั่งกอด

คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คอยู่  ข้าวปลามือเย็นก็ยังไม่ได้กิน  แถมยังต้องมานั่งบริจาคเลือดให้ยุงอีก.......

ช่างน่าสงสารซะจริง.  ฉันทั้งโกรธ ทั้งขำ ........โธ่เอ่ย..... ไอ้ความซื่อนี่มันช่างทำร้ายคนได้ขนาดนี้เชียว

ที่จริง ถ้าเพียงแต่เจ้าลูกน้องคนที่สั่งเจ้านวย จะโทรบอกฉันว่าเจ้านวยรอให้ฉันไปรับกลับบ้าน

เรื่องโกลาหลต่างๆ ก็คงจะไม่เกิดขึ้น  .....โถ...เจ้ากรรม เลยทำให้เจ้านวยกว่าจะได้กินข้าวมือเย็น

ในคืนนั้น ก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน ........ วุ่นวายกันไปหมด  เป็นเพราะ "เจตนาดี  แต่ผิดวิธี "

ซึ่งตัวฉันเองก็มีส่วนผิดด้วย ที่ชะล่าใจทิ้งกุญแจบ้านทั้งหมดไว้กับเจ้านวย โดยไม่มีกุญแจ

สำรองสักดอก   เพราะมัวแต่กลัวว่า ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินเจ้านวยจะกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่ง เหมือนอีก

หลายๆ กรณีตามหน้าหนังสือพิมพ์

(ภาพจากเมลล์ที่เพื่อนส่งมาให้ค่ะ)

........... ไม่รู้จะโทษใครดี.........ฤาจะเป็นความผิดของเจ้าท่อน้ำทิ้ง???