อากาศร้อนแบบนี้ก็เลยหาเรื่องลงเรือไปเที่ยวทะเลอันดามัน ระยะทางดูไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไปนัก และมีดีที่ผู้คนยังไม่แน่นหนาเหมือนทะเลย่านหมู่เกาะพีพี หรืออย่างเกาะสมุย เกาะพะงัน ที่รถต้องรอเข้าคิวลงเรือข้ามฟากนาน 3-4 ชั่วโมง จุดหมายที่ว่าก็คือ หมู่เกาะสิมิลัน ในพื้นที่ตำบลเกาะพระทอง อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา โดยไปลงเรือที่ท่าเรือทับละมุ ตำบลลำแก่น อำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา

ถูกส่งไปนอนเต๊นท์อยู่ที่เกาะสี่ หรือเกาะเมี่ยง บ้านพักเป็นหลังเขาก็มี แต่คนจองให้เขาแจงเหตุผลว่าอยากให้ได้บรรยากาศ เต๊นท์ที่นี่เขากางไว้แล้วมีเลขเต๊นท์เหมือนห้องพักโรงแรม เช็คอินแล้วก็ขอรับกุญแจไปเปิดเต๊นท์ ได้เต๊นท์แถวแรกนับจากทะเล

แต่กลางคืนก็ยังรู้สึกร้อนเหงื่อ เพราะเต๊นท์ถูกบังลมไว้ด้วยแนวต้นไม้  ขืนเอาเต๊นท์ไปกางรับลมมีหวังนอนเต๊นท์ปลิวหลับไม่เป็นสุข ห้องน้ำรวมยังน่าใช้ น้ำท่าก็ยังพอรองรับกับจำนวนคนที่ถูกจำกัด

ดงไม้สูงเหนือเต๊นท์เห็นเหมือนใบไม้แห้งสีดำตะคุ่ม ดูไปดูมาเห็นมีขยับ ที่แท้ก็เป็นค้างคาวแม่ไก่ที่มาแขวนตัวห้วยหัวนอนตอนกลางวัน เห็นแล้วก็ยังนึกชมคนต้นคิดเรื่องที่จับเอาค้างคาวกับลามาเป็นสัตว์ในสายพันธุ์เดียวกัน  ที่อุตส่าห์คิดไปได้ถึง ค้างคาว-แม่ไก่ ตามมาด้วยไก่แก่-แม่ปลาช่อน แล้วไปจบลงที่ ปลาช่อน-แม่ลา โชคดีที่ยังไม่ต่อเลยไปถึง ลาสาว-แม่กลอง ไม่งั้นค้างคาวกับกลองก็คงจะต้องกลายเป็นญาติสนิทใกล้ชิดกัน

เคยเขียนถึง สิมิลัน ไว้หนหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว ว่าเป็นภาษามลายู แปลเป็นไทยได้ว่า เก้า เพราะว่ามีเกาะหลัก ๆ อยู่ด้วยกัน 9 เกาะ เรียกชื่อว่า เกาะบอน เกาะบางู เกาะสิมิลัน เกาะปายู เกาะห้า เกาะเมี่ยง เกาะปาหยัน เกาะปายัง และเกาะหูยง

คนเรือและคนแถวนั้นคงจะจำได้ไม่หมด ก็เลยเรียกชื่อเกาะไล่จากทางด้านทิศใต้ไปเหนือว่า เกาะหนึ่ง เกาะสอง เกาะสาม เกาะสี่ (เกาะเมี่ยง) เกาะห้า เกาะหก เกาะเจ็ด เกาะแปด (เกาะสิมิลัน) และเกาะเก้า เกาะที่ได้มีโอกาสขึ้นไปซนป่ายปืนก็มี เกาะแปดซึ่งเป็นที่ทำการอุทยานฯ และมีร้านอาหารที่เรือท่องเที่ยวมักพาลูกทัวร์ดำน้ำไปแวะกินข้าวกลางวัน กับที่เกาะสี่ซึ่งมีที่นอน แล้วก็กิจกรรมให้ทำได้อีกหลายอย่าง

เกาะอื่น ๆ ก็เก็บไว้ให้ไปดำน้ำตื้นดูปะการัง ฝูงปลา สัตว์ และพืชใต้ท้องทะเล น้ำทะเลที่นี่ยังใสไปจนถึงช่วงเดือนพฤษภาคมที่คลื่นลมเริ่มเดินทางมาถึง มองตาเปล่าก็ยังเห็นฝูงปลาใหญ่น้อยแหวกว่ายสายน้ำที่เป็นบ้านอันชุ่มเย็น

น้ำใส ทรายขาว ฟ้าสวย คอยยวนเย้าให้ลงไปว่ายเล่นแข่งกับฝูงปลา ออกเรือไปดำน้ำ กลับฝั่งก็ทิ้งตัวลงผืนน้ำ ปล่อยให้ตัวแห้งได้ก็คงเสียทีท่าที่ได้มาทะเล

กองหินผลงานการสร้างสรรค์จากธรรมชาติของผืนน้ำ แสงแดด และสายลม หินที่สิมิลันเป็นหินอัคนีชนิดแกรนิต ที่มีอายุรุ่น 65 ล้านปี

อาหารมื้อเย็นถูกจัดไว้ให้บนเรือที่พาออกไปดำน้ำ ก่อนที่จะส่งกลับขึ้นสู่ฝั่งหลังจากที่เหนื่อยล้ากับการดำน้ำและเล่นน้ำมาทั้งวัน

หันหน้ามองย้อนคืนกลับไปในท้องทะเล ดวงอาทิตย์กำลังลดแสงหย่อนตัวลงใกล้ผิวผืนน้ำ

ใครหนอช่างว่าพระอาทิตย์ที่ไหนก็เหมือน ๆ กัน เพราะไม่ว่าจะไปดูที่ไหนก็เป็นพระอาทิตย์ดวงเดียวกัน แต่ภาพที่ตาได้เห็นอยู่กลางผืนน้ำตรงหน้า ก็ต้องปล่อยให้เหลือความคิดอยู่ได้แค่เพียงอย่างเดียวคือ ความสวยงามของพระอาทิตย์ที่สิมิลัน ก็เป็นความงดงามที่มีความต่างตามแบบของพระอาทิตย์ที่สิมิลัน

นั่งมองดวงตะวันจมหายลงไปในท้องน้ำทะเลต่อหน้าต่อตา คงไม่มีใครที่เคยคิดจะฉุดรั้งช่วยดวงตะวันไว้ให้พ้นจากการจมน้ำ ท้ายที่สุดคนเราก็คงต้องปล่อยให้กาลเวลากลืนกินทุกสิ่งหายไป กลับไปอาบน้ำจืดชำระคราบเหนียวจากท้องทะเลจนสบายตัว ปะแป้งขาวรอเวลานัดพบกับเจ้าหน้าที่อุทยานฯ ตอนสองทุ่ม

ได้เวลาเจ้าหน้าที่พาเดินถือไฟฉายเข้าป่า บอกว่าจะพาไปดูปูไก่ วันนี้ดูเหมือนดวงจะไม่ค่อยสมพงษ์กับดาวปู เพราะเดินมาตั้งนานยังไม่เจอตัวปูไก่ที่อยากมาดู เจอแต่ปูเสฉวนในเปลือกหอยสังข์ ที่ก็ไม่ได้เห็นตัวปูอีกเหมือนกัน เพราะหายตัวเข้าไปซ่อนอยู่ในเปลือกหอยอย่างเงียบนิ่ง

ใช้เวลาอีกสักพักจึงได้เห็นร่องรอยการเขยื้อนตัวอยู่ที่รูโคนต้นไม้ ก่อนที่จะค่อย ๆ เผยตัวให้เห็น และก็ได้เห็นตัวจริงของปูไก่ ปูที่ขามีขนหน้าแข้ง

ชื่อเรียก ปูไก่ มีที่มาจากเสียงที่บางคนบอกว่าเป็นเสียงปูร้อง แต่บางคนก็บอกว่าเป็นเสียงที่ก้ามปูเสียดสีกัน ออกมาเป็นเสียง จิ๊ก จิ๊ก เหมือนเสียงลูกไก่

ความที่ปูไก่หากินบนบก บ้างก็อยู่ตามภูเขา บางคนก็เลยเรียกว่าปูภูเขา ส่วนขนที่ขาก็ทำให้บางคนเรียกว่าปูขน ฝรั่งเอาทั้งขนทั้งภูเขามาปนกันตั้งชื่อเรียกให้ว่า Hairy Leg Mountain Crab

ปูไก่หากินกลางคืนเป็นกลุ่ม อาหารที่ชอบก็คือซากพืชซากสัตว์ที่เน่าเปื่อย ลักษณะเด่นอีกอย่างก็คือ เป็นปูที่มีก้ามโตอยู่ข้างซ้ายข้างเดียว

เสร็จกิจส่องไฟดูปูไก่เดินกลับเต๊นท์ ก่อนถึงเจอภาพใบไม้เหลืองทิ้งตัวหล่นร่วงลงสู่ผืนทราย แล้วสะท้อนใจคิดถึงความเป็นอนิจจังของชีวิต กลับถึงเต๊นท์ได้ก็เลยทิ้งตัวลงสู่พื้นที่นอนบ้าง แต่แค่หัวชนหมอนได้ที่ก็หลับสนิทเป็นตาย อนิจจังของคนกินง่าย อยู่ง่าย นอนง่าย ก็มักเป็นเช่นนี้แล !!!

ชาร / 9 เมษายน 2551