เป็นยี่ห้อที่รู้จักกันดีในกลุ่มอาหารกระป๋อง " ปุ้มปุ้ยปลายิ้ม " นั่นเอง และมียอดจำหน่ายสูงทั่วโลกถึง 135 ล้านกระป๋องต่อปีเลยทีเดียว ปุ้มปุ้ยปลายิ้มนั้นเกิดขึ้นได้จากสามีภรรยาคู่หนึ่งอาศัยอยู่ ณ เมืองทับเที่ยง หรือเมืองตรังนั่นเอง เป็นคนขยันขันแข็ง และมีภาระต้องเลี้ยงดูลูกนับสิบ จึงคิดที่จะทำกิจการเป็นของตนเอง จึงหันมามองทรัพยากรในท้องถิ่นของตน ซึ่งอุดมสมบูรณ์ด้วยในน้ำมีปลา ในนามีข้าว และจึงได้ตัดสินใจ ทำปลากระป๋อง ไม่ใช่ว่าในยุคนั้นไม่มีปลากระป๋อง แต่กลับมีจำนวนมากด้วยซ้ำไป เค้าจึงคิดสัญลักษณ์ของแบรนด์ให้ต่างไปจากยี่ห้ออื่น ในสมัยนั้น ยี่ห้ออื่นๆนั้น โลโก้จะเป็นรูปปลาหนึ่งตัว ดังนั้น พวกเค้าจึงนึกถึงสัญลักษณ์ที่สือถึงความเป็นไทย " สยามเมืองยิ้ม " แล้วปลาที่ไหนจะยิ้มได้ละ ก็ต้อง " ปลายิ้มสิ " จะได้เป็นปลาแห่งสยาม ได้โลโก้แล้ว แต่ชื่อยี่ห้อยังคิดไม่ได้ จะใช้ชื่ออะไร คนจึงจะรู้จัก และมีคนจดจำสินค้าของเราได้ จนวันหนึ่งมีเด็กอ้วนๆ คนหนึ่งมาที่ร้านขายของของพวกเค้า และมีคนๆหนึ่งพูดขึ้นมาว่า " เด็กคนนี้ปุ้มปุ้ยดีนะ " ละคำว่าปุ้มปุ้ยไปพ้องกำคำว่า ปุ่ยปุ๊ย ของแต้จิ๋ว ที่แปลว่าอ้วน ซึ่งเปรียบได้กับความอุดมสมบูรณ์ หลังจากนั้น ปลายิ้มปุ้มปุ้ยจิงเริ่มผลิตและออกวางจำหน่ายในประเทศ แต่ในสมัยนั้นการคุ้มครองลิขสิทธิ์ยังไม่มีการเข้มงวดนัก เพื่อป้องกันการเลียนแบบ ปุ้มปุ้ยปลายิ้มของแท้ ต้องมีน้ำลาย 3 หยด และได้ใช้สื่อที่มีประสิทธิภาพที่สุดในสมัยนั้นเพื่อใช้ในการโฆษณาคือ วิทยุ และได้ใช้สโลกแกนว่า " ปุ้มปุ้ยคือปลากระป๋อง ปลากระป๋องต้องปุ้มปุ้ย ของแท้ต้องมีน้ำลายสามหยด " ซึ่งเป็นสโลแกนที่ทำให้เห็นภาพและจดจำได้ง่าย ปุ้มปุ้ยปลายิ้มเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังในประเทศจากนั้นจึงเริ่มส่งออกไปยังต่างประเทศ และทำรายได้สูงเช่นเดียวกัน แต่ปลาปุ้มปุ้ยก็ไม่ละเลยที่จะคอยทำกิจกรรมส่งเสริมสนับสนุนสังคม โดยการทำกิจกรรมเพื่อการศึกษาเพื่อกระตุ้นเยาวชน ให้มีความคิดสร้างสรรค์ผลิตผลงาน และเป็นผู้สนับสนุนหลักการแข่งกีฬาในจังหวัดตรังและจังหวัดอื่นๆ จึงไม่แปลกเลยว่า ทำไมปลายิ้มปุ้มปุ้ย จึงไม่หมดไปจากตลาดอาหารกระป๋อง