เรื่อง : ฟางข้าว อินทิศร

ภาพ : ไทยรัฐ

เพลง : พงษ์สิทธิ์ คำภีร์

แด่ความสูญเสีย

สะใจไหมเล่า เหล่าผู้มีอำนาจ
คนทั้งชาติบาดหมางต่างฝักฝ่าย
ระดมยิงชิงชัยใจร้อนร้าย
คนล้มตายประชาชนต้องทนทุกข์

ความเจ็บปวดรวดร้าวในหัวอก
จิตวิตกวกวนจนไร้สุข
คนนับแสนแค้นเคืองจึ่งล่ารุก
ที่เขาปลุกระดมไปใครรับรอง

อีกฝั่งหนึ่งซึ่งทำตามหน้าที่
มิอาจหนีมีกรรมต้องสนอง
คำสั่งนายกลายเป็นเลือดหลั่งนอง
ยิงพวกพ้องผองประชาชื่อว่าไทย

ใครเล่าใครไม่เจ็บไม่รู้สึก
จิตส่วนลึกสำนึกกันบ้างไหม
เลือดที่หลั่งต่างเป็นเลือดคนไทย
แล้วผู้ใหญ่อยู่ไหนใครตอบที

นั่งอยู่ในห้องแอร์ปรับอากาศ
มองดูชาติใกล้วอดวายอย่างสุขขี
เสร็จสงครามพวกท่านรื่นฤดี
ประชาชีพลีชีวิต ผิดหรือไร

เกียรติยศได้มาหลังชีพวอด
เป็นสุดยอดวีระชนคนยิ่งใหญ่
แต่เมื่อหลังคล้อยกาลนานเนิ่นไป
ใครเหล่าใครซึ่งใจในเรื่องราว

อีกกี่ครั้งที่เลือดต้องหลั่งไหล
ผืนดินไทยโลมไปด้วยสีขาว
หากแต่สีที่โลมนั่นปกปิดคาว
คลุมผ้าขาวส่งคืนญาติอนาถใจ

โอ อำนาจ ที่ใครต่างมุ่งหวัง
น่าชิงชัง ดั่งเช่นอาจมไหม?
หรือว่างามเลิศหรูศิวิไล
ผู้ยิ่งใหญ่ถึงได้ไขว่คว้าเอา

"ตายเท่าไหร่ตัวฉันก็ไม่สน
เกิดเป็นคนหนสุดท้ายตายแล้วเผา
เพื่ออำนาจที่หอมหวลชวนมืนเมา
ฉันจึงเฝ้าเป่าไฟให้ลุกลาม"

นี่ละหรือคือสิ่งที่ท่านคิด
ท่านใช้สิทธิ์อันใดใคร่ขอถาม
สิทธิ์ข้อไหนบ่งไว้ในนิยาม
ให้เลวทรามฆ่าเหยื่อเพื่อสิทธิ์ตน?

ผู้สูญเสียย่อมเจ็บแค้นแสนสาหัส
คล้ายถูกอัดซัดร่างทุกแห่งหน
แล้วใครเล่าเขาจะยอมอดทน
เขาก็คนเจ็บล้นจึงลุกฮือ

หากมีจิตคิดเมตตาประชาราษฏร์
ละอำนาจบาทใหญ่กระเหี้ยนหือ
อย่าให้คนทั่วโลกเขาได้ลือ
ว่าไทยคือ "เมืองมาร" ผลาญชีพคน

หมายเหตุ ภาพประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหา