พัฒนาการของเจ้าตัวแสบ

วันแรกที่สมัคร OK NATION BLOG  แต่ดิฉันก้อยังไม่ได้เขียนบล๊อก แต่มีผู้หวังดี...เห็นสมัครนานแล้วแต่ยังไม่ได้เขียนอะไรเลย เค้าก้อเลยเอารูป เจ้าตัวแสบมาโพสเป็นครั้งแรก แต่ดิฉันเห็นแล้วก้อขำๆดีค่ะ เพราะตอนนี้ เจ้าตัวแสบ (กุ้ยช่าย) ได้โตขึ้นมากๆ มากจริงๆค่ะ ไม่ว่าจะเป็นนิสัยหรือกิริยาท่าทางเปลี่ยนไปจากเดิมมาก อย่างเช่น เรื่อง "กัด" เทอจะกัดทุกอย่างที่ขวางหน้า ต้องขอบอกว่าทุกๆอย่างจริงๆค่ะ ขนาดราวบันใดบ้านคุณเทอยังกัดเลย

เนี่ย!!! รองเท้าดิฉันชั้นก้อขาดไปหลายคู่แล้วแหม....

คิดๆแล้วก้อน่าเสียดายเหมือนกันนะ เออ.. มันเป็นของนอกกายก้อจริงแต่.... เสียดายอ่ะ เพราะบางคู่มันหาซื้อที่เมืองไทยไม่ได้จริงๆ ต้องโทษตัวเอง ดันสะเพร่าเอง รู้ทั้งรู้ ว่า ที่บ้าน มีคุณน้อง หมาอยู่ด้วย ยังจะ "ลืม" ถอดทิ้งไว้ให้มันกัดเล่นอีกแนะ

แหม...แต่ด้วยความเหนื่อยนี่คะ กลับมาถึงบ้านก้อถอดเลย พอมานึกขึ้นได้เดินมาดูรองเท้า เฮอะๆๆ ขาดซะแล้วล่ะ ทำไงได้...ดันลืมเองนี่หว่า จะโทษใครดีล่ะตู

นี่ถ้าวันไหน มีเวลาได้เล่นกับเค้านะ ไม่ว่าจะเป็นมือหรือเท้าหรือส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกาย ที่อยู่ใกล้ปากเค้าล่ะ "เป็นต้องโดน"เลิกเล่นกับคุณเทอทีไรได้มีรอยขีดข่วนติดตัวมาทุกทีซิน่า 

แต่ส่วนใหญ่จะเป็นรอยที่แขนค่ะ เพราะจะโดนเล็บ แต่จะว่าไปแล้วก้อดีเหมือนกันนะคะ ที่มีเจ้า กุ้ยช่ายมาอยู่เป็นเพื่อน

ถึงแม้ว่าคุณเทอจะแสนซน หรือกัดข้าวของเสียหาย และชอบหนีออกไปเที่ยวนอกบ้าน และอีกสารพัด

บางครั้งดิฉันก้อโมโหบ้าง แต่ คิดไปคิดมา ก้ออดสงสารไม่ได้

เคยคิดเหมือนกันนะคะ ว่า ถ้าเอาไปปล่อยที่ วัดเนี่ย ตู จะบาปไหมน้อ

อันนี้คิด ตอนที่ โดนกุ้ยช่ายกัดรองเท้าขาด แต่คิดไปคิดมาก้ออดสงสารไม่ได้

เค้ามาอยู่กะเรา นั่นก้อหมายความ ว่า เค้ามีแค่เรา เค้าต้องจากแม่ จากพี่น้องมาตั้งแต่อายุ เพียง 1 เดือน เวลาที่ดิฉันโมโห อยากจะตี สาเหตุก้อเพราะ(รองเท้าขาด) เออ...เอาล่ะวะขอตีทีเถอะ!  

แหม... แต่เห็นหน้าแล้วตีไม่ลงค่ะ เห็นมันทำตาละห้อย น่าสงสาร  อีกแล้ว แต่ก้อมีบ่นๆนะ บ่นให้ เจ้า กุ้ยช่ายฟังนั่นแหละค่ะ แค่นี้ก้อหายโมโหละ..อิอิ ขำตัวเองจัง

เพื่อนๆบอกว่าดิฉันบ้า ทะเลาะกับหมาก้อเป็นด้วย...5555...

ดิฉันคิดว่าที่เป็นแบบนี้ก้อดีเหมือนกันนะ เพราะอย่างน้อยมีเค้าไว้เป็นเพื่อน มีเค้าไว้ให้คุยด้วย ถึงแม้จะฟังเราพูดไม่รู้ ก้อเหอะ แต่มันก้อทำให้เราหายเหงาได้ ในเวลาที่เราอยู่คนเดียว..