เรื่องที่แปด

นางแอ่นบิน

โชคดีที่เราเจอถ้ำแห่งนี้  มันอยู่บนหน้าผาสูง  ทำให้เราสามารถหลบซ่อนตัวจากการไล่ล่าของพวกองครักษ์เสื้อทองได้

สามวันแล้วที่เราต้องหลบซ่อนอยู่ในนี้  ในป่ามีภูเขาสูงมากมาย  การจะค้นหาถ้ำแห่งนี้เป็นเรื่องยากเข็น  ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามมีกำลังมากเพียงไหนก็ตาม  อีกอย่างหนึ่งถึงพวกเขาพบถ้ำนี้  การจะเข้ามาทำร้ายฉันคงทำได้ยาก  เพราะทางที่จะปีนป่านขึ้นมานั้นลำบาก  อีกทั้งทำได้เพียงแนวแคบที่ขึ้นมาได้ทีละคน  พวกเขาไม่สามารถจะกลุ้มรุมเราได้  ไม่เหมือนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้  นับจากวันแรกที่เราย่างเท้าเข้าแคว้นฉู่  เราก็พบแต่การไล่ล่าตลอด 

ฉันจึงวางใจ  และได้พักผ่อนอย่างแท้จริง  อาการบาดเจ็บจากธนูบนหลังของฉันดีขึ้นมาก  คงเพราะการเฝ้าพยาบาลของนางแอ่นบิน น้องเล็กของฉัน

การล่วงเข้าพรมแดนแคว้นฉู่เหมือนเข้าสู่นรก  ฉันเกือบไม่ได้นอนเลย และแม้ในสามคืนนี้ฉันได้นอนมากเป็นพิเศษ  ฉันก็มีแต่ฝันร้าย  คิดถึงน้องอีกสี่คนของฉัน

พวกเราหกคน  มีตัวฉันเหยี่ยวดำ  กับน้องร่วมสาบานอีกห้าคน  คืออินทรีสีน้ำตาล  นกแก้วประกาศิต นกเค้าแมวสังหาร  อีกายมทูต  และนางแอ่นบิน  พวกเราคือหกวิหคแห่งแคว้นหาน  เป็นมือสังหารที่เลื่องชื่อ  แต่ครั้งนี้เราได้รับมอบหมายให้ลอบสังหารฉู่อ๋อง  มันเป็นงานใหญ่ที่ยากลำบาก  แต่ความขัดแย้งของสองแคว้นนี้ได้ลึกลงเรื่อย  จนการลอบสังหารเจ้าแคว้นจอมโหดคนนี้  เป็นทางออกที่น่าเสี่ยง

ได้ยินว่าเขามีองครักษ์เสื้อทองสามร้อยกว่าคน  แต่ละคนล้วนมีพลังฝีมือไม่เบา  โดยเฉพาะตัวหัวหน้าองครักษ์  เขาคือเทพบุตรสำอาง  มือกระบี่อันดับหนึ่งแห่งแค้วนฉู่  ส่วนตัวฉัน  ก็ได้รับการยกย่องเป็นมือกระบี่อันดับหนึ่งแห่งแคว้นหาน  ดูเหมือนชะตาชีวิตทำให้เราคงหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากันไม่ได้

สิบกว่าปีที่เราหกคนร่วมสาบานกัน  และร่วมเสี่ยงอันตรายมาด้วยกันหลายครั้ง  ไม่มีครั้งไหนจะประสบความล้มเหลวเหมือนครั้งนี้  มันเป็นหายนะ  นับจากก้าวแรกที่ล่วงล้ำเข้ามาในแคว้นนี้  เราคิดว่าเราได้วางแผนอย่างดี  ปลอมตัวอย่างแนบเนียนเหมือนทุกครั้ง  แต่ผลที่ออกมากลับเป็นว่าเรากำลังเดินเข้าไปในกับดัก  เราพบว่าพวกเขากำลังรอเราอยู่  พร้อมด้วยการวางแผนที่รัดกุมเหมือนร่างแห  เพียงวันแรกฉันก็เสียผู้ช่วยที่สำคัญที่สุดของฉัน  คือน้องรอง  อินทรีสีน้ำตาล  เขาตายด้วยเงื้อมมือของเทพบุตรสำอาง  คงมีสายลับจากแคว้นฉู่รายงานการเคลื่อนไหวของพวกเรา  กว่าจะรู้ตัวก็สายเสียแล้ว  เราจำเป็นต้องเดินหน้าต่อไป  โดยหวังอาศัยโชคและความสามารถเฉพาะตัวของพวกเรา  ไม่ให้น้องรองต้องเสียชีวิตไปโดยเปล่าประโยชน์

แม้เราจะหลบหนีไปในที่ใดในป่าลึก  ซอกแซกไปในหุบเขา  ด้วยประสบการณ์การหลบหนีที่ช่ำชอง  พวกมันก็คอยดักเราได้อยู่ดี  ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา  ฉันต้องเสียน้องไปอีกสามคน  คนหนึ่งในป่าลึก  คนหนึ่งที่ริมน้ำตก  อีกคนหนึ่งในหุบเขา  แม้แต่ตัวฉันเองก็ได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง  ยังดีที่น้องเล็กของฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ  เหลือเราสองคนที่ยังรอดออกมาได้

เราฆ่าองครักษ์เสื้อทองไปได้ยี่สิบกว่าคน แต่พวกมันที่ยังเหลืออยู่ก็มีอีกมาก  ยังไม่นับพวกทหารแห่งแคว้นฉู่  ที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพวกเขาอีกที  การลอบสังหารฉู่อ๋องครั้งนี้  คงไม่มีหวัง  เพราะมาถึงวันนี้  เรายังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา  ในขณะที่ฝ่ายเราเสียชีวิตไปแล้วถึงสี่คน 

แต่ฉันจะแบกหน้ากลับแคว้นหานได้อย่างไร  คิดถึงวิญญาณที่ล่วงลับของน้องทั้งสี่ของฉัน 

ฉันตื่นขึ้นมาแต่เช้า  หันไปมอง  เห็นนางแอ่นบินนั่งหันหลังให้ฉัน  ยามนี้เธอกำลังนั่งอยู่หน้าถ้ำ  เหม่อมองออกไปข้างหน้า  มันเป็นยามรุ่งอรุณที่ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนสี

เธอคงได้ยินเสียงขยับตัวของฉัน  พูดขึ้นโดยไม่หันหน้ามาว่า

“พี่จ๋า  อรุณรุ่งวันนี้สวยจัง  พี่มาดูสิ”

ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างกายเธอ  แล้วพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิด

“ปวยอี่  ทำไมเจ้าเลือดเย็นเช่นนี้  พี่น้องของเราตายไปสี่คน  เจ้ายังมีอารมณ์นั่งชมแสงอาทิตย์อีกหรือ”

ปีนี้ฉันอายุสี่สิบเอ็ดปี  ส่วนเธออายุยี่สิบหก  คิดถึงวันแรกที่เจอเธอ  เป็นเด็กกำพร้าเร่ร่อนอยู่ตามถนน  ตอนนั้นเธอมีอายุสิบสี่ปี  เป็นเด็กสาวแสนสวย  กล้าหาญ  ฉลาด  ในบรรดาน้องร่วมสาบานทั้งห้าคนของฉัน  คนที่ฉันรักมากที่สุดคือเธอ  คงเป็นเพราะฉันอายุมากที่สุด  ส่วนเธออายุน้อยที่สุด  มันทำให้ฉันเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ  แม้บางครั้งฉันจะรู้สึกละอายใจต่อน้องอีกสี่คน

แต่ในการทำงานทุกครั้งที่ผ่านมา  เธอก็พิสูจน์ตัวเองว่าเข้มแข็งเก่งกาจ  สมกับที่เป็นหนึ่งในหกวิหคแห่งแคว้นหาน  วิชาตัวเบาและเพลงกระบี่คู่ของเธอ  ไม่เป็นรองใคร  แม้เธอจะเป็นหญิงเพียงคนเดียวในกลุ่ม  และอายุน้อยที่สุด  แต่เธอก็ไม่เคยทำตัวให้เป็นภาระ  หรือแสดงความอ่อนแอให้เห็น 

เธอหันหน้ามาทางฉันอย่างช้าๆ  ยามนั้นแสงอาทิตย์ยามเช้าซึ่งเป็นสีส้ม  ส่องให้เห็นดวงตาที่แดงก่ำ  มันเป็นดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้มาทั้งคืน  ยามนั้นฉันรู้สึกเสียใจในสิ่งที่ได้พูดออกไป  ฉันรู้สึกโกรธตัวเองที่พูดจาโง่เขลา

“น้องรัก  พี่ขอโทษ”

ฉันพึมพำในลำคอ  แล้วนิ่งเงียบ  ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร  เราสองคนก็รู้ความรู้สึกภายใน  เธอเอียงหน้ามาวางบนบ่าของฉัน  แล้วหลับตาลง

“จริงสิ  ปวยอี่  แสงอาทิตย์เช้านี้สวยเหลือเกิน”

ฉันอุทานด้วยใจจริง  เมื่อฉันเหม่อมองออกไปข้างหน้า  เห็นหุบเขาแคบและภูเขา  ในยามเช้าเช่นนี้มีหมอกลอยตัวอยู่ด้านล่าง  แต่แสงสีส้ม  สีชมพูในยามเช้าเป็นทัศนียภาพที่จับตา  หนึ่งเดือนมานี้เธอมีแต่ความโศกเศร้า  เช่นเดียวกับฉัน  หรืออาจจะมากกว่า  เราต่างวุ่นวายเอาตัวรอด  จนไม่มีเวลานั่งอิงแอบกันเหมือนยามนี้

“อาการของพี่เป็นยังไงบ้าง”

เธอถามขึ้นโดยไม่ได้ลืมตา

“ดีขึ้นมากแล้ว”

ฉันตอบ  พร้อมทั้งโอบร่างบอบบางของเธอไว้  แม้เราจะเป็นชายหญิง  แต่ชีวิตมือสังหารทำให้เราไม่ได้คิดเรื่องชู้สาว  ฉันรักเธอเหมือนที่เธอเป็นน้องสาวร่วมสาบานของฉัน  ชีวิตมือสังหารมีความแน่น  ความรีบเร่ง  ความรุนแรงหลายอย่าง  เกินกว่าจะมีที่ว่างสำหรับความรักของหนุ่มสาว  หากเกิดขึ้น  มันคงรบกวนความกลมเกลียวของเราหกคน  ไม่เพียงแต่ตัวฉัน  ไม่ว่าใครในน้องอีกสี่คนของฉัน  หากรักเธอฉันท์ชู้สาว  คงสร้างความอิจฉา  ความไม่พอใจให้เกิดขึ้นในหมู่คณะ  ทุกคนรู้ตัวดี  ทุกคนจึงตอบต่อเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ  ในส่วนลึกใครจะคิดอย่างไร  ก็ไม่มีใครกล้าแสดงออก

อินทรีสีน้ำตาลเข้มงวดกับเธอเป็นพิเศษ  แต่นั่นก็อาจเป็นเพียงเกราะกำลังป้องกันตัวเองของเขา  ไม่ให้รักเธอ  เพราะนางแอ่นบินงดงามน่ารักเป็นอันมาก  ใครที่ได้อยู่ใกล้ก็ยากจะหักใจไม่รักได้  อีกายมทูตสนิทกับเธอมากที่สุด  เพราะพวกเขามีเรื่องตลกคุยกัน  แต่นั่นเพราะอีกายมทูตตัวเล็ก  ช่างพูด  และอัปลักษณ์  พวกเขาจึงไม่ต้องระวังตัวมากนัก  ในขณะที่อินทรีสีน้ำตาล  เรือนร่างสูงใหญ่  สง่างาม 

ที่ผ่านมา  ฉันตามใจเธอมากเป็นพิเศษ  เพียงเพราะฉันถือตัวว่าอายุมากที่สุดในกลุ่ม  จึงพยายามวางตัวให้เป็นคนแก่  แต่แม้ส่วนลึกฉันจะรักเธอมากเพียงไหน  แต่ความรู้สึกแห่งความเป็นมือสังหารยังมากกว่า  ฉันไม่กล้าทำลายความสามัคคีของพวกเราหกคน  เพราะมันคือสิ่งที่สำคัญที่สุดแห่งการดำรงอยู่ของเรา  หากพลาดเพียงนิดเดียวหมายถึงความตายของพวกเราทั้งกลุ่ม

“เราออกเดินทางต่อดีกว่า  เราคงไม่อาจจับเจ่าอยู่ในถ้ำนี้ตลอดไป”

“พี่จะไปไหน”

“ไปเสี่ยงตายดาบหน้า”

ฉันตอบพลางลุกขึ้นยืน  เดินเข้าไปเก็บสัมภาระเล็กๆของฉัน  แต่ละฝีเท้าหนักอึ้ง  มองเข้าไปในถ้ำจากจุดที่ฉันยืนอยู่  ฉันเห็นความมืด  แต่เหมือนมีเงามืดหนึ่งในใจฉันที่มืดยิ่งกว่า 

แต่ละก้าวที่ฉันเดิน  ฉันพึมพำกับตัวเอง  มันเกิดขึ้นได้ยังไง  มันเกิดขึ้นได้ยังไง  ใครกันคือสายลับของฝ่ายตรงข้าม  เพราะหลังจากล่วงเข้าพรมแดนแคว้นฉู่มาแล้ว  เราก็หาเส้นทางเฉพาะหน้า  ด้วยประสบการณ์การเดินป่ามานานหลายปี  ไม่น่าที่ฝ่ายตรงข้ามจะดักทำร้ายเราได้เลย  หากพวกเขามีสายลับซ่อนตัวอยู่ในแคว้นหาน  สายลับคนนั้นจะรู้เส้นทางการเดินทางของเราได้อย่างไร

นอกเสียจากว่าสายลับคนนั้นคือหนึ่งในน้องของฉันเอง

ความคิดนี้เหมือนสายฟ้าฟาดลงบนใจของฉัน  ฉันหยุดนิ่ง  ขยับตัวเดินต่อไปไม่ได้  ในที่สุดฉันก็พูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า

“ทำไม”

ฉันมองเห็นความตายของน้องทั้งสี่ต่อหน้า  จึงเหลือเพียงเราสองคนเท่านั้น  ตัวของฉันย่อมรู้จักตัวเอง  ดังนั้นคนที่ทรยศก็มีเพียงคนเดียวที่เป็นไปได้  คือน้องเล็กของฉัน  ฉันเพิ่งรู้สึกตัว  ฉันเพิ่งค้นพบ  การตายของน้องแต่ละคนในช่วงเวลาที่ผ่านมา  เหมือนการเปิดผ้าม่านทีละผืน  จนในที่สุดมันก็ชัดเจนกระจ่าง  บัดนี้ฉันเพิ่งมองออกถึงพิรุธของนาง  เช่นทำไมเธอไม่ได้รับบาดเจ็บเลย  สิ่งชัดเจนต่อหน้านี้  ทำไมฉันไม่เคยสงสัยมาก่อนเลย

เมื่อฉันพูดคำนั้น  หัวใจของฉันแหลกสลาย

หันกายกลับไปมอง  เธอลุกขึ้นยืนมองมาที่ฉัน  นิ่งสงบ  เหมือนรู้แล้วว่าในที่สุดฉันต้องรู้  เธอไม่ปฏิเสธ  ได้แต่มองฉัน  ดวงตาเศร้าสร้อย

“ทำไม  ทำไมเจ้าถึงเป็นคนทรยศ”

ครั้งนี้ฉันตวาดด้วยเสียงอันดัง  ด้วยความโกรธแค้น

“พี่จ๋า  พี่อาจแค้นน้องและอาจฆ่าน้องให้ตายได้  แต่คำว่าทรยศคำนี้ไม่ถูกต้อง  เพราะน้องแท้จริงเป็นคนของแคว้นฉู่  ฉู่อ๋องผู้นี้คือบิดาบุญธรรมของน้อง  ราชครูแห่งแคว้นฉู่คืออาจารย์ของน้อง  แม้แต่เทพบุตรสำอางผู้นี้  ก็คือซือเฮียของน้อง 

อาจารย์รับน้องมาเลี้ยงตั้งแต่เล็ก  และยกให้เป็นบุตรีบุญธรรมของเจ้าแคว้นฉู่  พวกเขารักและเลี้ยงดูน้องเป็นอย่างดี  จวบจนเมื่อน้องอายุได้สิบสามปี  พวกเขาก็ส่งน้องให้มาเป็นสายลับในแคว้นหาน

หากพวกพี่ๆทำศึกกับแคว้นอื่นใด  น้องยินดีร่วมเป็นร่วมตายด้วย  แต่วันใดที่ล่วงล้ำเข้าสู่แคว้นฉู่  เราก็เป็นศัตรูกัน”

ฉันชักกระบี่ยาวจากฝัก  แล้วพุ่งตรงเข้าใส่เธออย่างโกรธแค้น  แทงตรงเข้าสู่คอหอยของเธอ  เธอชักกระบี่สั้นสองเล่มออกมาสกัดไว้  จากนั้นเราสองคนก็สู้กันบริเวณปากถ้ำนั้นเอง

เธอพูดถ้อยคำเหล่านั้นออกมาช้าๆชัดถ้อยชัดคำ  ใจของฉันเจ็บแปลบ  เหมือนมีเข็มนับร้อยทิ่มแทง  คิดไม่ถึงว่าแผนการของแคว้นฉู่จะล้ำลึกถึงเพียงนี้  สมควรแล้วที่แคว้นหานจะแพ้แคว้นฉู่  ฉันหมดสิ้นแล้วซึ่งทุกสิ่ง  แม้แต่พลังสุดท้ายของฉัน  ซึ่งตั้งใจจะแลกชีวิตกับพวกองครักษ์เสื้อทองให้ได้มากที่สุด  แอบหวังว่าหากฉันสามารถลากเทพบุตรสำอางลงนรกด้วยได้  ก็สมใจอย่างที่สุด  แต่บัดนี้  พลังงานส่วนสุดท้ายของฉัน  กำลังระดมขึ้นมา  เพื่อปลิดชีวิตน้องเล็กของฉัน 

ดวงตาของเธอแดงก่ำ  เช่นเดียวกับดวงตาของฉัน  ลมหายใจของเธอหนักหน่วง  เช่นเดียวกับลมหายใจของฉัน  เม็ดเหงื่อผุดออกมาตามใบหน้าและเรือนร่างของเราสองคน  เหมือนเรากำลังอาบน้ำ

ที่จริงฝีมือของฉันเหนือกว่าเธอประมาณสองขั้น  แต่เพราะฉันได้รับบาดเจ็บ  มันจึงเป็นการต่อสู้ที่คู่คี่  แต่เพียงไม่กี่เพลง  ฉันก็เห็นช่องว่าง  แทงกระบี่เข้าไปที่ทรวงอกของเธอ  มันเสียบทะลุ  ฉันเองก็คิดไม่ถึงว่าจะง่ายดายอย่างนี้  เหมือนเธอไม่มีใจจะสู้ด้วย  ความตกใจทำให้ฉันปล่อยมือ  แต่แรงกระบี่นั้นทำให้ร่างของเธอปลิวออกนอกถ้ำ  ร่วงหล่นลงไปในเหว

สายตาที่เธอมองฉันยามนั้น  ฉันไม่อาจลืมเลือน  มันเศร้าสร้อย  ไม่มีความแค้น

ฉันตัดสินใจกระโดดตามลงไป

น้องๆของฉันตายหมดแล้ว  ฉันไม่รู้จะอยู่ต่อไปทำไมอีก  ฉันเอื้อมมือออกไป  หวังกอดเธอไว้เป็นครั้งสุดท้าย  บัดนี้ฉันสิ้นความโกรธแค้นอันใด  มีแต่ความรักและสงสาร  แต่แม้ฉันจะพุ่งตัวสุดแรง  ก็ตามร่างนั้นไม่ทัน  ร่างของเธออยู่ห่างจากมือของฉันหลายช่วงตัว  ฉันเห็นเธอหลับตาลง  คงเพราะขาดใจตาย

ฉันตัดสินใจช้าเกินไป  ร่างของเธออยู่ไกลเกินกว่ามือของฉันจะเอื้อมถึง