อาคารหนึ่ง 

อาคารโลก

ห้องที่สี่

ไดอารี่ห้องหลุมดำ

หมายเหตุ ๑ ไดอารี่ของฉันแบ่งแปดวันเป็นหนึ่งห้อง  รวมมี ๖๔ ห้อง

                   ๒ ครบ ๖๔ ห้อง  ถือเป็นหนึ่งรอบ

                   ๓ แต่หนึ่งรอบไม่ใช่ ๕๑๒ วัน  เพราะบางห้องเป็นฝาแฝด  จึงเกิดวันพิเศษ

วันพุธที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ฟ้า หลุมดำ

วันนี้เดินถ่ายรูปที่ริมแม่น้ำ Loire อีก  อากาศดีมาก  แต่ไม่ค่อยชอบภาพที่ถ่าย  คงเพราะถึงจุดอิ่มตัวแล้ว  แต่ก็ดี  มันทำให้ฉันไม่อาจประมาท 

วันที่ ๒๕

วันพฤหัสบดีที่ ๑๑ ตุลาคม 50

บึง หลุมดำ

เมื่อเย็นวาน  ตกใจพบว่าโฟลเดอร์ที่ถ่ายไว้ชำรุด  ไม่รู้เกิดขึ้นได้อย่างไร  ฉันคงทำอะไรผิดสักอย่าง  วันนี้มาถ่ายรูปซ่อมที่ริมแม่น้ำ Loire อีก  เพราะความเสียดายโฟล์เดอร์ที่เสียไป  วันนี้จึงรู้ว่าฉันรักภาพถ่ายของฉันมาก  ฉันไม่สามารถถ่ายให้เหมือนเมื่อวาน  แม้จะเดินบนเส้นทางเดิม  อากาศก็ไม่เหมือนกันแล้ว

วันที่ ๒๖

วันศุกร์ที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ไฟ หลุมดำ

รองเท้าคู่เก่าฉันทิ้งไว้ในป่า  บางครั้งคิดแล้วเสียดาย  วันนั้นไม่น่าทิ้งไปเลย  อยากกลับไปเอา  มันคงยังอยู่ตรงนั้น  แต่เหนื่อยและเป็นห่วงวันพรุ่งนี้  ต้องเดินทางทั้งวัน 

วันที่ ๒๗

วันเสาร์ที่ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๐

ฟ้าร้อง หลุมดำ

วันนี้เดินทางจากฝรั่งเศส มาอังกฤษทางเรือ ขึ้นเรือที่ Cherbourg มาขึ้นฝั่งอังกฤษที่เมือง  Poole  เมืองนี้ฉันเคยอยู่สมัยนานมาแล้ว  สนุกดี  อากาศดีทั้งวัน  ติดใจ  หากครั้งหน้าฉันเดินทางจากฝรั่งเศสมาอังกฤษ  ขอเดินทางเรือจะดีกว่า

วันนี้มหัศจรรย์  เพราะเดินทางมากมาย  ตอนเช้ายังอยากมีแฟนอยู่เลย  ตอนบ่ายความรู้สึกนั้นก็เลือนหายไป  เพราะเพลินกับการเดินทาง

วันที่ ๒๘

วันอาทิตย์ที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ลม หลุมดำ

วันนี้เดินหาโรงเรียน Eurocentres ด้วยความยากลำบาก  หายาก  แต่ประทับใจสวนที่อยู่ใกล้ๆ  แม้จะเล็ก  แต่ก็สวย  ต้นไม้ในนั้นสวยงามมาก  แต่ละต้นสูงใหญ่เบ้อเริ่ม  คงจะอายุไม่น้อย  ป่าของเขาสมเป็นป่า  แม้จะอยู่ในเมือง  แต่ก็ดูแลรักษาดี  ประทับใจเด็กหญิงสองคน  อายุประมาณ ๑๒ ขวบ  น่ารักอะไรปานนั้น  เป็นสองธารา  นี้เป็นอีกรุ่นหนึ่ง  รุ่นที่เมื่อสิบปีก่อนนั้นยังเป็นทารกอยู่เลย เราเดินสวนกันบนสะพานลอย  เลยไปไกลแล้ว  คนหนึ่งยังหันมาโบกมือให้

วันที่ ๒๙

วันจันทร์ที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๐

น้ำ หลุมดำ

วันนี้เป็นวันแรกที่มาเรียน Eurocentres  เมือง Bournemouth นักเรียนเยอะมาก  ตรงข้ามกับโรงเรียนของฉันในฝรั่งเศส  เพราะความนิยมของภาษาแตกต่างกัน  ในห้องเรียนของฉันมีนักเรียนเก้าคน ห้องเบอร์เก้า  มีนักเรียนสาวคนหนึ่งน่ารักมาก  เธอเป็นชาวโคลัมเบีย  มีบุคลิกของชาวลาตินอเมริกา  เบิกบาน  รักชีวิต  ห้องอาหารกว้างใหญ่  เพิ่งรู้ว่าสาขานี้เป็นสาขาแรกของ  Eurocentres  เรียนเสร็จแล้วเดินมา King’s School  โรงเรียนภาษาเก่าที่ฉันเคยเรียนเมื่อ ๒๕ ปีก่อน  มันนานเป็นหนึ่งชีวิต  ตอนเดินหารู้สึกวังเวง  เพราะคล้ายจะจำทางไม่ได้  แต่ก็หาเจอ  มันยังอยู่  แต่เขิน  ไม่กล้าเดินเข้าไป  ได้แต่เดินวนรอบๆ  รู้สึกเศร้าๆ คิดถึงกรรณิการ์  ไม่รู้เธอเป็นอย่างไรบ้างแล้ว  จำได้เดินก่อนนั้นไว้ผมสั้น  ทอมๆ  ฉันเคยเดินตามเธอไปตามถนน  วันนี้เดินเล่นทั้งวัน  เดินเลียบฝั่งทะเล  เดินมาที่ Boscomb Pier แล้วเดินจากที่นั่นทะลุกลับบ้าน

วันที่ ๓๐

วันอังคารที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ภูเขา หลุมดำ

บ่ายนี้ตื่นตะลึง หาโรงเรียน King’s College ไม่เจอ  ทั้งที่ฉันเคยเรียนมัธยมอยู่นานสองปี  เดินหาตั้งนาน  แปลกใจมาก  นี้คือความไม่เที่ยงแท้ของความทรงจำ  ในที่สุดคำตอบคือมันย้ายไปแล้ว  รู้สึกเศร้าเหมือนคนรู้จักเสียชีวิตไป  วันนี้ฝนตกด้วย  เดินหาพอล  แต่ยังไม่เจอ  ได้แต่ข้อมูลที่อยู่กับเบอร์โทรของเขา  เขายังสอนไอคิโดอยู่  แต่ไม่รู้เพราะอะไรติดต่อไม่ได้  ในเมืองนี้เขาเป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด

วันที่ ๓๑

วันพุธที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ดิน หลุมดำ

วันนี้โรงเรียนเงียบกว่าทุกวัน  เพราะเป็นวันพุธ  วังเวงทั้งในโรงอาหาร  ทั้งเวลาโทรศัพท์  ปกติโรงอาหารคนเยอะต้องเข้าคิวยาว  จะโทรศัพท์ก็ต้องเข้าคิว  วันนี้ไม่มีคิวเลย  คงไปเที่ยวกันหมด  มันเป็นกฎของที่นี่  ว่าไม่การสอนตอนบ่ายวันพุธ  ประทับใจบัตรโทรศัพท์ที่ใช้ได้นานเป็นสิบชั่วโมง  ราคาเพียง๕ปอนด์เท่านั้น  โลกเรานี้แปลก  ยิ่งโทรทางไกลยิ่งราคาถูก  โทรทางใกล้กลับแพง  มันเป็นความยอกย้อนของไซเบอร์สเปส  มันมีสาเหตุ  ที่คนทั่วไปจะไม่รู้  วันนี้เดินเลียบทะเลมาถึง Alum Chile

วันที่ ๓๒