อาคารหนึ่ง 

อาคารโลก

ห้องที่หก

ไดอารี่ห้องใจกลางโลก

หมายเหตุ ๑ ไดอารี่ของฉันแบ่งแปดวันเป็นหนึ่งห้อง  รวมมี ๖๔ ห้อง

                   ๒ ครบ ๖๔ ห้อง  ถือเป็นหนึ่งรอบ

                   ๓ แต่หนึ่งรอบไม่ใช่ ๕๑๒ วัน  เพราะบางห้องเป็นฝาแฝด  จึงเกิดวันพิเศษ

วันศุกร์ที่ 26 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ฟ้า ใจกลางโลก

ตอนเที่ยงไปโรงเรียน  และบ่าย ไป Christchurch สวยกว่าที่คิด  เห็นแล้วอยากอยู่ต่ออีกสักสัปดาห์  จะได้เที่ยวไปรอบๆ  ตอนเย็นตั้งใจจะกินอาหารเย็น fish & chips แต่ไปยืนหน้าร้านแล้วเปลี่ยนใจ  น่าประหลาด  ในวันนี้วัยของฉันได้เปลี่ยนไปแล้ว  สมัยก่อนชอบกินมันยังกะอะไร  แต่วันนี้  ไม่มีความอยาก  รู้สึกแต่ว่ามันเป็นของทอด  ที่มันเยิ้ม  ไม่คุ้มกับสุขภาพของฉัน

วันที่ ๔๑

วันเสาร์ที่ ๒๗ ตุลาคม ๒๕๕๐

บึง  ใจกลางโลก

เดินทางมาเมือง Coventry ใช้เวลาเดินทาง ๕ ชั่วโมงครึ่ง  แวะที่ Oxford ประมาณหนึ่งชั่วโมง  พบว่าที่สถานีรถ Pool Meadow เปลี่ยนไปมาก  มาถึงบ้านพี่กัลยาที่ Kenilworth พบว่าชวาลกับเทียร  ลูกชายทั้งสองของเธอ  รูปหล่อทั้งคู่  แต่เทียรเล่นดนตรีเพราะกว่า  เพิ่งรู้ว่าพี่กัลยาสมัยก่อนเป็นเด็กมีปัญหา  แต่แล้วก็หายเอง  ฉันมีความคิดเสมอว่าเด็กมีปัญหา  ยากจะหายได้  มันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

วันที่ ๔๒

วันอาทิตย์ที่ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๕๐

ไฟ ใจกลางโลก

วันนี้หมุนนาฬิกาช้าลงหนึ่งชั่วโมง  เวลาแห่งฤดูหนาวได้มาถึง  เดินไปมหาวิทยาลัย Warwick  ซึ้งดี  การมาครั้งนี้  เป็นการพิจารณาจริงๆ ถึงความแตกต่างของยุคนั้นกับยุคนี้  และมาบ้านสุรินเดอร์  พบ Sunita กับ Vanita หลานสาวทั้งสองของเขา  Sunita แก่ลงไปมากจนฉันตกใจ  ส่วน Vanita กำลังเติบโตเป็นสาวเต็มตัว  ฉันอดคิดไม่ได้ว่าหากมีแฟนเป็นชาวอินเดียจะเป็นยังไงหนอ   และเจอเด็กๆ สามสาวKavita Nikita Anicha กับหนึ่งเด็กชาย Eshan อบอุ่นดี  คุยกันสนุก  เหมือนมาบ้านญาติตัวเอง  น่าพอใจ  Nikita สมัยก่อนเป็นคนโปรดของฉัน  แต่วันนี้เธออ้วนมาก  ที่จริงอ้วนทั้งสามคน  เพียงแต่เธอตัวสูงด้วย  จึงดูใหญ่โต  ในขณะที่พี่ใหญ่ Kavita ตัวเตี้ยนิดเดียว  แต่ปีนี้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว  ส่วนคนที่สาม Anicha ฉันไม่สนิท  รู้แต่ว่าเธอขี้อายที่สุด Eshan ฉันนึกไม่ออก  แต่หน้าเหมือนพ่อของเขายังกะแกะ  ท่าทางเฉลียวฉลาด  ที่ประทับใจฉันคือพ่อของพวกเขา สมัยก่อนยังยากจนอยู่เลย  แต่วันนี้กลายเป็นพ่อค้าใหญ่  ร้านของเขาใหญ่เท่าซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดกลาง  มีของทุกอย่าง  อีกหน่อยคงเป็นเศรษฐี  อะไรจะเปลี่ยนแปลงในชั่วพริบตาอย่างนั้น

วันที่ ๔๓

วันจันทร์ที่ ๒๙ ตุลาคม ๒๕๕๐

ฟ้าร้อง ใจกลางโลก

วันนี้นัดเจอ Davi พี่สาวคนโตของสุรินเดอร์  เธอใจดีมาก  และมีอิทธิพลอย่างใหญ่หลวงกับเขา  เรียกได้ว่าเป็นพี่สาวและแม่  จากนั้นเดินจากใจกลางเมืองกลับ Kenilworth ถ่ายรูปตลอดทาง  ตกเย็นไปพบ sensei Burgess กับ Kelvin ไม่ได้เจอกันนานแล้ว  เพื่อนฝูงเก่าที่เคยเรียนไอคิโดด้วยกัน  พวกเขาเหมือนเดิม  แต่โดโจนั้นเล็กนิดเดียว  ฉันคิดว่าโดโจแบบนี้เหมาะกับการเล่นแก้ขัดอย่างมากหกเดือน  แต่นี่พวกเขาใช้มันมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว  ไม่อยากเชื่อเลย  พวกเขาทำอย่างนี้ได้อย่างไรกัน  ประทับใจเซนเซ่ของฉัน  วันนี้เขาอายุหกสิบต้นๆ  แต่เป็นทวดแล้ว  มีเหลนเป็นแฝดสาม  น่าตื่นตะลึงอะไรปานนั้น  ขากลับเราแวะผับเหมือนสมัยก่อน  แต่ผับวันนี้สะอาดกว่าแต่ก่อน  ห้ามสูบบุหรี่  ดีจัง  ฉันให้ธนูคิวโดกับเขา  ฝากเขาให้มอบให้ใครก็ได้ที่สนใจ  มันเก็บอยู่ในบ้านของพี่กัลยามานานถึงยี่สิบกว่าปีแล้ว  น่าเสียดาย  สมัยก่อนฉันเรียนคิวโด  ชอบ  แต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้เรียนแล้ว  จะเอากลับบ้านก็ไม่ได้ใช้  ให้คนอื่นดีกว่า  แม้จะเสียดาย  เพราะครูของฉันเป็นคนเลือกให้

วันที่ ๔๔

วันอังคารที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2550

ลม  ใจกลางโลก

มาเมือง Birmingham หาซื้อหนังสือได้ ๗ เล่ม  คิดถึงความหลังสมัยก่อน  ฉันชอบมาซื้อหนังสือที่นี่ตอนกลางคืนเจอ Nardine  อายุ16 กับ  Lalana อายุ14  ลูกสาวสองคนของเพื่อนเก่าโรเบิร็ต  ไม่ได้เจอเขามานานเกือบยี่สิบปี  อยากเจอมานาน  แต่พอรู้ว่าปัจจุบันนี้เขามีเมียสามคน  ลูกอีกห้าหกคน  ความอยากเจอก็หายไป  มันดูหยาบและวุ่นวายยิ่งนัก  ไม่คิดว่าคนฉลาดอย่างเขา  จะกลายเป็นขุนแผนแบบนี้  มาวันนี้รู้สึกอย่างชัดเจนว่าเมือง Coventry แตกต่างกับ Bournemouth  มาก  สมัยก่อนหากเรียนที่โน่น  จะเกิดอะไรขึ้นนะ  เพราะมันคนละอารมณ์เลย  เหมือนคนละประเทศ  วันข้างหน้าหากเรียนมหาวิทยาลัย  จะเรียนที่ไหนดีนะ  ฉันคิดว่า  เรียน Bournemouth ดีกว่า  เพราะเป็นสถานที่ที่ฉันรักมากกว่า  และเพราะเป็นรักครั้งแรก  มันฝังใจกว่า 

๔๕

วันพุธที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2550

น้ำ  ใจกลางโลก

วันนี้มากินข้าวกลางวันที่บ้านน้อย น้องสาวของตุ่ม เมียคนแรกของโรเบิร์ต  เธอมีกิริยามารยาทงดงาม  ส่วนตุ่มเหมือนเดิม  ยังกระโดกกระเดก เหมือนลิง  เจอพ่อแม่ของพวกเธอด้วย  ตอนเย็นเริ่มออกเดินทางไปสู่   Oakney Islands  นี้เป็นการเดินทางไกลที่น่าตื่นเต้น  เพราะฉันจำทางไม่ได้  จำไม่ได้แล้วว่าครั้งหนึ่งฉันมาได้อย่างไร  แต่ครั้งนี้ฉันเลือกนั่งรถไฟ  ฉันยืนยันไม่ยอมนั่งเครื่องบิน  เพราะอยากได้ความรู้สึกของการใกล้เข้าไปทีละน้อย  และประทับใจกับเส้นทาง

๔๖

วันพฤหัสบดีที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๐

ภูเขา  ใจกลางโลก

นั่งรถไฟทั้งคืน  สนุกตรงที่ฉันทำงานกับโน๊ตบุ๊ค  ในห้องนั่งรอรถไฟที่สถานีรถไฟ Crewe   และห้องนั่งรอเรือที่ท่าเรือ  Scrabster  แปลกที่ฉันสนุกกับสิ่งนี้มากกว่าการอ่านหนังสือ   ประทับใจ highland ของสก็อตแลนด์  การเฝ้ามองมันจากหน้าต่างรถไฟ  ก็คุ้มกับการเลือกเส้นทางสายนี้  มันมีเอกลักษณ์เฉพาะ  มากมายไปด้วยลำน้ำที่แผ่เข้ามาจากทะเล  เหมือนนิ้วมือ  มากมายเป็นร้อยเป็นพันนิ้ว  บางนิ้วเข้าไปลึกมาก  มาถึง Stromness แล้ว คืนนี้รู้สึกว่ามันไม่ได้งดงามดั่งความทรงจำเลย  แต่มันก็ยังเป็นดินแดนสุดขอบโลกอยู่  มายากเหลือเกิน

๔๗

วันศุกร์ที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2550

ดิน  ใจกลางโลก

วันนี้เดินเล่นริมหน้าผา  Stromness  จากที่เคยได้ ๑๐ คะแนนเหลือ ๗  ส่วน Bournemouth จาก ๑๐ เหลือ ๙  และ University of Warwick จาก ๘ เหลือ ๗  วันนี้ลมแรง  ฝนตกทั้งวัน  ฉันทำหมวกไหมพรมของฉันตกหาย  ต้องเดินฝ่าสายฝนและสายลม  กลับไปเอา  เสียดาย 

๔๘