เรื่อง โคนันทวิสาร เป็นนิทานสอนเด็กในสมัยก่อน ผมไม่รู้ว่าปัจจุบันยังจะมีเรื่องนี้บรรจุในหลักสูตรรึเปล่า วันนี้ผมก็เลยขอนำเรื่องราวของโคนันทวิสาร มาเล่าสู่กันฟังพร้อมมุมมองที่ผมแอบมองมาตั้งแต่ผมยังเป็นเด็กๆ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มี เศรษฐีคนหนึ่ง ตั้งรกรากบนผืนนาอันกว้างใหญ่ไพศาล  ยึดอาชีพทำนามาตั้งแต่สมัยปู่ย่า ตายาย นี้มีฐานะในระดับที่เรียกว่ามีอันจะกินเลยที่เดียวเชียว แต่ด้วยความงก จึงเลี้ยงโค เอาไว้ทำงานเพียงตัวเดียว โคตัวนี้ชื่อ โคนันทวิสาร

ในแต่ละวันเศรษฐี คนนี้จะดูแลการไถนาปลูกข้าวจนถึงการเก็บเกี่ยวด้วยตนเอง พร้อมทั้งตะโกน ดุด่า ว่าทั้งคนงานและลูกน้องด้วยวาจาที่หยาบคายมาก

อยู่มาวันหนึ่ง ลูกน้องที่ทำงานอยู่เกิดล้มป่วยขึ้นมา  ด้วยความงก จึงลงมือทำการไถนาเอง ระหว่างที่ทำการไถนา ก็ตะโกน ด่าว่า โคนันทวิสาร ประเภทว่า ไอ้โง่บ้าง จอมขี้เกียจบ้าง ไอ้เห้บ้าง สารพันคำหยาบ  เมื่อโคนันทวิสาร ได้รับฟังคำด่าว่า นานเข้า ก็เลยแกล้ง ไม่ทำการไถนาต่อ  เศรษฐีโกรธมากจึงลงโทษต่างๆนาๆ เจ้าโคใจกล้าก็ไม่ยอมทำงาน

ผ่านไปหลายวัน  งานที่ทำก็เสียหาย ขาดทุน เศรษฐีเริ่มสำนึกผิด จึงไปกล่าวขอโทษที่ดุด่า และตี โคนันทวิสาร  ด้วยความซาบซึ้ง โคนันทวิสารจึงหอมแก้มเศรษฐีหนึ่งครั้งแล้วเริ่มทำงานด้วยความตั้งใจตลอดมา จนทำให้เศรษฐี ร่ำรวยขึ้น

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เราควรพูดแต่คำที่ไพเราะ  ไม่ควรดุด่า หรือใช้คำหยาบคาย

แต่ในมุมมองของผม เรื่องนี้ทำไมถึงเอา ควาย มาเป็นตัวเอก  หรือคนที่แต่งพยายามจะสื่อว่า คนเราโง่เหมือนควาย แค่เอาคำหวานๆมาหลอกล่อ ก็ทำงาานกันตายหามรุ่งหามค่ำ แต่ถ้าพูดคำหยาบเมื่อไหร่ เห็นดีกันแน่

ที่ผมพบเห็นในชีวิตจริง คนบางคนพูดแย่ๆก็ทำขอไปที่ พอพูดดี ก็ทำหลอกๆ แถมขี้รดหัวด้วย อย่างนี้เห็นที่คนพวกนี้คงไม่ใช่ ควาย แต่มันเป็น .................ย