วันนี้ดิฉันมีเรื่องราวความจริงที่เกิดขึ้นกับฉันให้ชาว oknation เป็นอุทาหรณ์กันค่ะ

          ประมาณเวลา 16.00 น.ของวัน ฉันและเพื่อนเดินไปเรื่อยๆ ทางหลังโรงเรียนเพื่อไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ซึ่งแม่เขาไม่สะดวกในการติดต่อ ที่จริงวันนี้ฉันและเพื่อนของฉันมีเรียนพิเศษต่อค่ะ แต่ที่โรงเรียนมีงานแข่งบาสระดับภาค เพื่อนๆที่เรียนด้วยจึงดูบาสต่อ ฉันซึ่งตกลงกับเพื่อนไว้แล้วจึง ไปด้วยกัน โดยวันนั้นพวกเราไม่ได้เรียนพิเศษ

.

.

         ฉันและเพื่อนเดินไปเรื่อยๆจนถึงร้านขายโทรศัพท์ค่ะ ฉันกับเพื่อนดูโทรศัพท์เป็นประมาณ 1 ชั่วโมง เพื่อนฉันก็ตัดสินใจซื้อโทรศัพท์ได้รุ่นหนึ่ง

         หลังจากที่เพื่อนฉันซื้อโทรศัพท์แล้ว ฉันกับเพื่อนก็ไปกันที่ตลาดศาลเจ้าเพื่อไปหาของกินและไปส่งเพื่อน เพราะบ้านเพื่อนฉันอยู่ใกล้ที่นั่น...

          เราเดินในศาลเจ้าไปด้วยกัน รอบแรกก็ไม่มีอะไร เราเดินไปเรื่อยๆ แต่ไม่ได้ซื้ออะไรค่ะ เราเดินกลับมาที่บ้านอีกครั้งเพราะเพื่อนฉันต้องการเอากระเป๋าไปเก็บ

         ประมาณ 17.30 น. ฉันเริ่มหิว ฉันจึงชวนเพื่อนไปเดินซื้อของกินในตลาดศาลเจ้าอีกครั้ง ฉันเดินไปเรื่อยๆ เห็นทั้งซาลาเปาทอด ขนมจีน ข้าวแกง รอบๆทางเดินมีแต่ของกิน ฉันตัดสินใจมาหยุดที่ร้านหนึ่ง เป็นขายน้ำสัมค่ะ ฉันซื้อน้ำส้มและเดินดูไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฉันและเพื่อนเดินมาในซอยขายเสื้อผ้าซอยหนึ่ง  แนตัดสินใจเดินเข้าไป ดูเสื้อผ้าในซอยนั้น ในขณะนั้นฉันกำลังถือโทรศัพท์และถือน้ำส้มอยู่ ฉันฝากน้ำส้มเพื่อที่จะเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากระโปรง แต่แล้ว ฉันก็เปลี่ยนใจเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อนักเรียน(เป็นโรงเรียนรัฐบาลค่ะ)เพราะเกรงใจเพื่อนที่เดินมาด้วยกันเพราะต้องคอยถือน้ำของฉันอยู่บ่อยๆ เราเดินไปเรื่อยๆเห็นว่าไม่มีอะไรดิฉันจึงหันหลังกลับเพื่อจะไปเดินหาของกิน แต่แล้วเมื่อเราสองคนกำลังเดินกลับในทางที่กว้างอยู่ก็มีผู้หญิงเท่าที่จำได้นะคะ ด้านขวาของฉันเป็นคนลักษณะอ้วนๆ ผิวสีคล้ำๆ มีกระเป๋าตังค์สีชมพูเป็นลายขรุขระลายคิดตี้ ใส่แซ็กสีขาวค่ะ เดินมาชนแล้วก็เบียด แล้วเขาก็หันมามองหน้าแบประมาณว่าหาเรื่องอ่ะค่ะ แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะในขณะเดียวกันฉันถูกดึงดูดความสนใจโดยคนที่เดินมาทางด้านซ้าย(ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นแก๊งเดียวกันค่ะ)ชนเพื่อนฉันอีกคน คนคนนี้มีลักษณะ ผอมแห้ง ใส่เสื้อยืดสีโอโรส กางเกงยีนส์ผ่านงานมาพอดู รวบผมค่ะ พูดว่าขอโทษ จากนั้นฉันก็เดินไป ตอนออกเดินฉันรู้สึกว่า น่าจะเป็นกระเป๋าของผู้หญิงอ้วนชนฉัน แล้วฉันก็เดินไป ฉันเดินไปได้ประมาณ 1 นาที ฉันจะใช้โทรศัพท์  แต่แล้วก็ต้องตกใจ ปรากฎว่าโทรศัพท์ฉันหายค่ะ!!! เพื่อนฉันจึงบอกว่า ให้หาดีๆ ฉันนึกออกจึงวิ่งไปทางเก่าก็ปรากฎว่าเขาหายไปแล้ว ฉันเจอกับคนถ่ายเอกสารที่อยู่ที่โรงเรียนพอดี ฉันจึงขอยืมเงินเขาโทรศัพท์บอกผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ก็บอกว่าทีหลังมีอะไรให้ระวังไว้ ให้ถือว่านี้คือบทเรียนและกัน  และอาจเป็น"ผลของการประมาทในการทำอะไรไม่คิดไว้ตั้งแต่แรก"

*ตอนที่เดินชนนั้นเพื่อนฉันก็รู้สึกว่ากระเป๋าเพื่อนฉันก็จะโดนล้วงแต่เพื่อนฉันเอามือมาปิดไว้ก่อน ถือว่าโชคดีนะคะ เพราะเป็นโทรศัพท์ที่ซื้อมาได้ไม่ถึงกี่ชั่วโมง ไม่งั้นเขาคงร้องไห้แน่ๆ

ปล. อยากให้ผู้ที่อ่านทุกท่านนำเหตุการณ์ครั้งนี้ไปเป็นอุทาหรณ์เตือนใจไว้ด้วยนะคะ ว่าทำอะในให้ระวังไว้ก่อน ไม่งั้นอาจจะเป็นแบบนี้ก็ได้ค่ะ ต่อให้เป็นของเล็กน้อยแค่ไหน แต่เราก็ได้มันมาเพราะเงิน มันมีค่านะคะเพราะเงินไม่ได้หากันง่ายๆนะคะ ^^"

                                                                             วิญาดา

                                                               **ศิษย์ครูลำบู

ขอบคุณที่อ่านจนจบน๊ะค๊ะ หวังว่าจะเป็นประโยชน์ต่อทุกๆคนค๊า >.<

                                                                             เพิ่งเขียนใหม่คะมีอะไรช่วยบอกกันหน่อยนะค๊ะ