พวกเราคล้ายจะสามารถย้อนกลับไปในอดีตได้แต่จริงๆกลับทำไม่ได้ ทั้งที่ เมื่อวาน เพิ่งผ่านไปแท้ๆ แต่ช่างต่างกับ วันพรุ่งนี้ อย่างลิบลับ เพราะ เมื่อวานอยู่ในสถานที่ที่เราจะไม่มีทางเอื้อมไปถึงอีกชั่วนิรันดร์

ประโยค สองบรรทัดนี้ได้มาจากนิยายรักโรแมนติกเรื่อง BLU เคยถามตัวเองว่าเดี๋ยวนี้จะเปลี่ยนแนวหนังสือที่อ่านมาเป็นแนวนี้แล้วเหรอ ทั้งๆที่หนังสือในตู้ที่อ่านมาล้วนแต่เป็น แนวสืบสวนสอบสวนเป็นส่วนใหญ่ แต่การได้อ่านหนังสือแนวโรแมนติกบ้าง ก็ทำให้คลายเครียดเหมือนกัน และบางครั้งทำให้เรามองโลกในแง่ดี สดใส และอ่อนหวานได้เหมือนกัน แต่สำหรับประโยคสองบรรทัดนี้เมื่ออ่านแล้วหลายๆครั้งก็ยิ่งชอบเพราะมันเหมือนทำให้เราเตือนสติตัวเองว่า เรามีเวลาทำสื่งที่ตั้งใจในปัจจุบันกาลของเราน้อยมาก พอผ่านยี่สิบสี่ชั่วโมงไปแล้ว ทุกอย่างจะกลายเป็นอดีตที่ไม่สามารถสัมผัสได้เพราะฉะนั้นเราควรทำปัจจุบันให้ดีที่สุด เพื่อที่จะให้พรุ่งนี้เราสามารถพูดถึงอดีตได้อย่างมีความสุขและไม่เสียใจ บางคนอดีตอาจจะขมขืน บางคนอดีตอาจจะหอมหวาน แต่ถ้ามีใครถามว่า ถ้าย้อนกลับไปแก้ไขอดีตได้จะแก้ไขอะไร คำตอบคงยังเหมือนที่เคยตอบไว้ในใจคือ ไม่แก้ไขอะไรทั้งสิ้น แต่จะกลับไปสำรวจอดีตให้ละเอียดอีกครั้งเพื่อที่อนาคตจะได้นำมาเป็นบทเรียนสำหรับการเดินต่อไปในชีวิต ทุกคนมีอดีตที่อยากจะลบมันไปจากใจ หรือเก็บรักษาไว้ให้นานที่สุด แต่เพราะอดีตไม่ใช่เหรอที่ทำให้เรายังมีลมหายใจอยู่ได้ทุกวันนี้ ถ้าจะต้องกลับไปแก้ไขอดีตให้มันเป็นดั่งที่ใจเราอยากให้เป็น บางทีวันนี้ชีวิตเราอาจจะไม่ได้เป็นอย่างนี้ก็ได้ ทุกวันนี้มักจะบอกกับตัวเองเสมอว่า จงอย่าเสียใจในสิ่งที่เราทำไปแล้วเพราะครั้งหนึ่งเราเคยคิดและตัดสินใจที่จะทำมันด้วยตัวของเราเอง เพราะฉะนั้นถ้าสิ่งนั้นไม่เป็นไปตามที่เราตั้งใจไว้ก็จงให้มันเป็นบทเรียนที่จะไม่กลับมาทำมันอีกนั้นน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดเหมือนกัน