ความเป็นมาของกลุ่มหิ่งห้อย

 เมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๗ ยังไม่มีนโยบายขยายโอกาสทางการศึกษาอย่างเป็นรูปธรรม

ทั้งที่สังคมไทยก้าวเข้าสู่ยุคโลกานุวัตร (ตามที่เรียกกันสมัยนั้น)

ดังนั้น

วัดที่มีการเรียนการสอนทั้งฝ่ายสามัญและปริยัติธรรมจึงยังคงเป็นความหวังเดียวของลูกคนชั้นล่าง

โดยเฉพาะในชนบท และในขณะนั้นโรงเรียนปริยัติสามัญ

(โรงเรียนพระภิกษุ-สามเณรที่มีการเรียนการสอนแบบสามัญศึกษา) ในภาคอีสานยังมีไม่มากนัก 

แต่หลายโรงเรียนก็เปิดมาเป็นสิบ-ยี่สิบปีแล้ว โรงเรียนปริยัติโกศลวิทยา วัดกลางสุรินทร์ จ.สุรินทร์

 ก็ถือเป็นศูนย์กลางการเรียนของพระภิกษุ-สามเณรในเขตอีสานใต้เช่นกัน

 แต่ด้วยระยะเวลาอันยาวนานและความเป็นโรงเรียนมัธยมที่มากด้วยกฎระเบียบ

และความเป็นวัดที่มีลักษณะอนุรักษ์นิยมก็ทำให้อยู่ในภาวะนิ่ง

ไม่มีกิจกรรมแสวงหาทางปัญญาและความเป็นตัวของตัวเองเท่าใดนัก

แต่ภายหลังมีมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตสุรินทร์

ทำให้การศึกษาขยายตัวและพระเณรตื่นตัวมากขึ้น

 เป็นผลทำให้มีพระภิกษุ-สามเณรไม่ต้องบ่ายหน้าเข้าเมืองกรุงเหมือนแต่ก่อน

 และหลายรูปที่มันสมองดีและมีอุดมคติก็ยังพัฒนาตัวเองอยู่ในภูมิลำเนา

มีผลทำให้เกิดบรรยากาศทางปัญญาและการแสวงหามากขึ้น

 กลุ่มหิ่งห้อยแรกเกิดขึ้นก็ในบรรยากาศแบบนี้...

ตอนนี้หิ่งห้อยได้ผ่านประสบการณ์ ผ่านวันคืน มาเนิ่นนานจนถึงรุ่นที่ 8แล้วค่ะ

ป.ล เรื่องราวของเรายังไม่จบเพียงแค่นี้

แล้วพบกันใหม่

หิ่งห้อยวรรณกรรม