ถ้าถามว่า ฤดูไหนที่ฉันชอบมากที่สุด คำตอบคงจะเป็นฤดูหนาว
แต่บางครั้งฤดูหนาวก็มักจะพัดพาความเหงามาด้วยเสมอ
เช่นเดียวกับฤดูหนาวปีนี้.. ลอยกระทงผ่านไปแล้ว ปีนี้เสียดายที่เราไม่ได้ทำหนังสือ

และ รุ่นพี่หิ่งห้อยปี 4 กำลังจะจบจากมหาวิทยาลัยไป ทำให้นึกถึงความผูกพันในคืนวันเก่า ๆ

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาเป็นหิ่งห้อยเมื่อ 2 ปี ที่แล้วจนล่วงสู่ปีที่ 3

........................................................................................................

ฉันเดินเข้าไปหากลุ่มนี้โดยความบังเอิญ

เพราะสะดุดป้ายประกาศ เล็ก ๆที่ติดอยู่บริเวณบอร์ดของหอพักมหาวิทยาลัย

" หิ่งห้อยชวน โบกรถเดินทางขึ้นภูจองนายอย "

ในช่วงวันแม่ ที่มีวันหยุดเพียงหนึ่งวันทำให้หอพักดูอ้างว้าง ฉันอยู่ในหอพักอย่างเหงา ๆ

คิดถึงบ้าน ไม่มีที่เที่ยวที่ไหน และไม่รู้จะไปกับใคร

“กิ๊ก” คือเพื่อนคนแรกในสาขาที่รู้จักตอนเข้ามหาวิทยาลัย และเป็นเพื่อนที่ฉันมักจะไปไหนมาไหนด้วยเสมอ

และกิ๊กก็เห็นป้ายประกาศนี้ด้วยกัน

“ไปไหมกิ๊ก อยู่หอก็ว่าง ๆ ไม่มีไรทำ”

“ อยากไปไหมหล่ะ ถ้าแกอยากไป เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน ”

“ เออ งั้นไป ลองดูก็ได้ ”

ค่ำวันนั้นเราไปตามประกาศนัดของ “หิ่งห้อยวรรณกรรม” ที่นัดพวกเราบริเวณศูนย์อาหารของหอพักมหาวิทยาลัย

หรือ ที่เรียกกันว่า Food Center

“ ไหนวะไม่เห็นมีใครเลย คนก็เยอะจะหาเจอได้ไงเนี่ย ” ฉันเริ่มหวั่นใจเล็ก ๆ

“ ก็ลองโทรหาพี่เค้าดูสิ ” เป็นคำแนะนำของกิ๊ก

เบอร์โทรศัพท์ที่ดูน่ากลัวในตอนนั้นถูกหยิบขึ้นมากดอย่างช้า ๆ ด้วยความลังเลว่าจะโทรไปดีหรือไม่

เนื่องจากยังไม่เคยเจอกันมาก่อน แล้วกำหนดการของการขึ้นภูจองฯ คือ พรุ่งนี้

“ ฮัลโหล พี่สิทธิ์เหรอคะ หนูชื่อขวัญนะคะ พอดีเห็นป้ายประกาศ หนูเลยมาที่ Food Cenฯ พี่อยู่ไหนกันเหรอคะ”

ฉันยืนโทรศัพท์อยู่ขณะที่เสาต้นใหญ่บังตัวไว้ โดยมีกิ๊กเป็นคนมองหากลุ่มพวกพี่

“ พี่อยู่ตรงเนี้ยแหละ น้องเดินขึ้นมาเลย ” พอสิ้นเสียงคนในโทรศัพท์ ก็มีเสียงของ กิ๊กดังขึ้น

“เฮ้ย ! นั่นไง ขวัญ ”

“เออ ไปเดินเข้าไปกัน” 

ระหว่างเดินไปนั้นก็กล้า ๆ กลัว ๆ เพราะใบหน้าของแต่ละคนดูจะโหดร้ายไปสักหน่อย

เหมือนกับบุกป่าฝ่าดงมานับไม่ถ้วน

“ หวัดดีค่ะ พี่ ”

แล้วบทสนทนาต่างๆ ก็เริ่มขึ้น โดยพวกพี่ ๆ ต่างแนะนำตัวกันทีละคนอย่างเป็นกันเอง

และไม่นานเสียงหัวเราะเฮฮาของพวกเราก็เริ่มขึ้นด้วย

“น้องโชคดีมากเลยนะคะ เพราะว่าวันนี้มีพี่อีกคนหนึ่งที่เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มของเรามาด้วย”

พี่นกพูดด้วยน้ำเสียงที่ยินดี แต่ในใจเราสองคนกำลังคิดว่าเขาคนนั้นจะเป็นใคร

และไม่นาน “เขา ” ก็เดินขึ้นบันไดมา

โปรดติดตามตอนต่อไป