ถนน

รอยเท้าของคนดีเดินผ่าน
ถนนนั้นก็เป็นสิริมงคล
ลูกแม่ ถนนอย่างนั้นแหละ เหมาะสำหรับลูกควรจะเดิน
ถนนนั้นแม้จะไกล ก็เป็นถนนที่ปลอดภัย

ความหวังของแม่
ก็อยากให้ลูกเดินถนนอย่างนี้

กวีนิพนธ์โดย จ่าง แซ่ตั้ง, แม่กับลูก

การบำรุงดูแลพ่อแม่บุพการี เป็นมงคลชีวิตประการที่ ๑๑ ของลูก
เนื่องด้วย พ่อแม่เป็นผู้ให้ลมหายใจ เป็นบุพการี เป็นพรหมของลูก เป็นเทวดาองค์แรกของลูก เป็นครูของลูก เป็นวิสุทธิเทพ ผู้ไม่เคยถือสาในความผิดของลูก ผู้ปรารถนาประโยชน์แก่ลูกเสมอ ผู้เป็นเนื้อนาบุญ เป็นบุคคลผู้ควรแก่การนมัสการกราบไหว้ของลูกเสมอ

อย่างคำที่เขากล่าวไว้ว่า ไม่ว่าพ่อหรือแม่จะสร้างความเจ็บช้ำหรือทำร้ายลูกอย่างไร แต่พ่อแม่ก็คือบุคคลอันประเสริฐ ผู้ให้ชีวิตแก่เรา ผู้เลี้ยงดูอบรมบ่มเพาะเรา ไม่้ว่าจะเกิดทุกข์เข็ญอันใดแก่ลูกที่พ่อหรือแม่เป็นผู้ก่อ ลูกก็ควรรำลึกพระคุณไว้ให้มั่น

ทุกวันนี้ โลกที่ดูเหมือนความยุ่งเหยิงจะอลวน โลกที่ดูเหมือนความยุติธรรม ความเท่าเทียมจะประกาศพื้นที่ของตัว ลูกหลายคนอาจถือสิทธิ์ว่า พ่อแม่ที่ไม่เคยเลี้ยงดูดูแล ไม่เคยให้ความรัก ไม่ควรค่าแก่การกราบไหว้บูชา ไม่มีสิทธิ์ในตัวของลูก …หากมองในแง่ของเหตุผลล้วนๆ เชื่อว่าหลายคนอาจสองจิตสองใจ โอนเอียง ชั่งน้ำหนักตามเหตุผล
ข่าวพ่อข่มขืนลูก ข่าวแม่ทุบตีลูกสร้างกระแสไม่เว้นแต่ละวัน….
แต่ปล่อยให้แต่ละคนได้ชดใช้กรรมของตัวเองไปเถิด ถึงอย่างไรลูกก็ควรรำลึกถึงว่า ชีวิตนี้ได้มาจากใคร

ความกตัญญูรู้คุณควรกระทำ
ต่อท่านโดยตรง ทั้งเวลาที่ท่านยังมีชีวิต และเวลาที่ท่านจากโลกนี้ไปแล้ว
หากท่านไม่มีศรัทธา จึงควรแก่การชักนำท่านไปให้ถึงศรัทธา ถึงศีล ถึงทาน ถึงสมาธิภาวนา…..

เพราะการสร้างคน การเลี้ยงดูฟูมฟักคน ไม่ได้เรียกร้องเพียงเวลา การดูแลเอาใจใส่ หรือความรัก แต่คือชีวิต คือหยาดเหงื่อแรงกาย คือเลือดเนื้อ คือน้ำตา คือลมหายใจ….
การดูแลพ่อแม่จึงเป็นมงคลของลูก….
ลูกผู้ชาย……จึงควรรักและให้เกียรติผู้หญิงอย่างที่รักและบูชาแม่ของเราเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูกตัว ให้คำนึงถึงเสมอว่าได้มีโอกาสหายใจ ผ่านโลกผ่าร้อนหนาวมาจนถึงวันที่”มีลูก”เป็นของตัวเองได้ ก็เพราะมีเพศที่ให้โอกาสเราเกิดมาในร่างกายเขามาก่อน
ลูกผู้หญิง….จึงควรรักและให้เกียรติเพศชาย อย่างที่รักและบูชาพ่อของเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราเป็นเพศที่ให้ชีวิตอื่นได้เติบโตในตัวของเราเองได้

….เราไม่มีทางรู้ว่า คนที่เป็นแม่ สตรีมีครรภ์ มีลูกอยู่ในท้องไม่ว่าจะกี่เดือนต่อกี่เดือน มีชีวิตแขวนอยู่กับความตายมากเท่าไหร่ หรือเสียเลือดไปมากเท่าไหร่ จนกว่าเราจะมีโอกาสได้มีอีกชีัวิตอุบัติขึ้นอยู่ในท้องของเราเอง
และเีราไม่มีโอกาสรู้ว่า จนเมื่อชีวิตนั้นๆมีโอกาสออกมาลืมตาดูโลกและเจิรญเติบโตขึ้นในแต่ละวัน คนเป็นพ่อและแม่อยู่ในสภาวะที่เสี่ยงต่อความตายอีกเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ เพื่อรอดูชีวิตที่ให้เกำเนิดปีกกล้าขาแข็ง

แล้วเราจะคำนวณได้ละหรือ กี่หยดเลือด กี่หยาดน้ำตาที่เสียไปเพื่อให้เราได้หายใจจนวันนี้
ก่อนที่จะให้ชีวิตใคร หรือก่อนที่จะทำลายชีวิตใครไม่ว่าของผู้อื่นหรือของตัวให้คือถึงผู้ที่ให้ชีวิตเราให้จงหนัก

อย่าปล่อยให้โลกหมุนพาเราไปเผชิญความสุขความทุกข์ ความสนุก อย่างไร้จุดหมาย ลืมและทอดทิ้งผู้เคยอยู่เคียงข้างเีรา นึกถึงแต่ตัวของตัวเอง…..

เพราะลองนึกดูเถอะว่า ในวันที่โลกถล่มทลายมากองอยู่ตรงหน้า…..
ที่สุดท้ายที่มนุษย์ทุกคนจะนึกถึง ย่อมไม่พ้นไปจากที่ที่เราคลานออกมาเพื่อลืมตาเป็นคน…