| Through | ||
Summer through Italy. 07/2007 angeduriz.multiply.com |
||
|
View All |
||
| << | มิถุนายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||
พิมพ์หน้านี้
|
จงเอาชนะจุลินทรีย์ จงเอาชนะแบคทีเรีย! ขนาดจุลินทรีย์และแบคทีเรียเป็นล้านๆยังเบียดเบียนกันเอาชีวิตรอดใน ตู๊ด เราได้ แล้วเราเป็นคนตัวใหญ่กว่ามันตั้งเยอะ เราจะยอมแพ้จุลินทรีย์และแบคทีเรียในตู๊ดเราเหรอ วาทะพงศกร ล.หลุยส์ ศิษย์เบอซองซง เราเดินข้ามเวลาและท้องทะเลมาเนิ่นนานและยาวไกล กี่วันคืน เดือนปีี่ผ่าน กี่ครั้งคราวที่หัวเราะและร้องไห้ ตั้งใจและล้มลุก แต่ทุกครั้งก็เคยทำด้วยความชื่อมั่นว่าเราจะผ่านไปได้ จะบินไปได้ไกลเท่าที่แรงและความตั้งใจเท่าที่มี ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องราวและร่องรอย ทั้งดีร้าย อีกไม่นาน ใบหน้าก็จะเพิ่มริ้วรอยลมฝนเหมือนกับหัวใจที่เคี่ยวกรำศึกมาหลายสนาม ชีวิตสอนให้คนเรารู้ว่า ไม่มีชีวิตของใครที่เลวร้ายที่สุดหรอก เช่นเดียวกับไม่มีคืนใดที่เป็นนิรันดร์ ทุกสิ่งผ่านมาตามเหตุและปัจจัย เมื่อหมดเหตุก็ดับสลายไป สุขได้ ก็หมดสุขได้ ทุกข์ได้ก็หมดทุกข์ได้ หัวใจจดจารไว้ทุกรอยเท้าที่ย่ำผ่าน มองเห็นความเป็นไปของชีวิตและโลก มองเห็นความเป็นไปของธรรมชาติ ไม่ใช่เธอทุกข์ที่สุด ไม่ใช่ฉันสุขที่สุด ไม่ีใช่เมื่อวานเลวร้ายที่สุดและไม่ใช่พรุ่งนี้จะสว่างไสวที่สุด เมื่อเธอก้าวข้ามสนามรบมาได้ ก็อย่าเพียงสักแต่รู้ว่าข้ามมาได้ เธอต้องพาร่างกายและเท้าของเธอข้ามมาด้วยให้ได้ เธออาจยืนอยู่ระหว่างเส้นทางที่เธอค้นพบว่า ความปรารถนาในการโบยบินไปให้สุดแรงนั้นยังคงอยู่ แต่ไร้ซึ่งความมั่นใจว่าเธอจะทำได้สำเร็จ แต่ป่วยการที่จะย่ำอยู่กับที่แล้วก้มมองดูเท้าที่ไม่ยอมขยับเขยื้อน เวลารังแต่จะโบยบินหนีเธอไป เมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เธอจะนึกเสียดายที่ตามเวลาไม่ทัน ชีวิตสอนเธอมากมาย แต่เธอกลับไม่มีสติอยู่กับห้วงปัจจุบัน ความทุกข์ไม่ใช่ของเธอ ความสุขไม่ใช่ของเธอ อย่ารั้งมันไว้ อย่าตรวนมันไว้ที่เท้าของเธอ ขยับเท้าของเธอให้ได้ ทุกครั้งที่ยกย่างก้าวเดิน วิ่งตามปัจจุบันให้ทัน แม้แต่จุลินทรีย์ในร่างกายก็ไม่ใช่ของเธอ หัวใจก็ไม่ใช่ของเธอ แต่ปัจจุบันเป็นของเธอ เมื่อเธอรู้ว่าเธอกำลังขยับเท้าของเธอ จะมีประตูหนึ่งเปิดอ้่ารับรอเธอเสมอ ก็อย่างที่สหายหลุยส์บอกเธอนั่นแหละ ไม่มีคำว่าสายไปสำหรับโอกาสที่เธอเป็นคนหยิบยื่นให้ตัวของเธอเอง.... จงเอาชนะจุลินทรีย์ (ที่.......) ต้องสู้.....ต้องสู้ถึงจะชนะ...... |