….ห้อย....

     1.

        ทันทีที่เสียงปรบมือต้อนรับดังกระหึ่มมาจากหน้าเวทีปราศัย หัวใจของเขาก็ฮึกเหิมพองโตขึ้นมาทันที ภาพของทะเลผู้คนที่มองไกลไปจนสุดลูกหูลูกตาต่อหน้าของเขาขณะนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าคุ้มกับเงินก้อนใหญ่ที่ทุ่มลงไปก่อนหน้านี้  

      หลังสูญเสียอำนาจในครั้งนั้น ทำให้เขาต้องการเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ความมั่นใจที่เขาต้องใช้เงินอีกครั้งตามสันดานเคยชิน เพื่อเรียกการหลั่งไหลของฝูงคนให้มาปรากฏแบบมืดฟ้ามัวดิน ณ. ที่สนามกว้างใหญ่แห่งนี้ ขณะเดียวกันการณ์ในครั้งนี้เขาต้องการที่จะส่งสัญญาณ บางอย่างไปให้กลุ่มคนที่กระทำกับเขา ในครั้งนั้น ได้รู้และตระหนักว่า อำนาจบารมีของเขานั้นยังคงมีอยู่อย่างมิเปลี่ยนแปร

        แม้ตัวเขาจะรู้อยู่เต็มอกว่าฝูงคนที่มารวมกันในวันนี้นั้น คงมิได้เต็มใจนักที่จะมา แต่เพราะอำนาจแห่งเงินที่เขาได้หว่านซื้อแบบวิธีการเดิม ๆ ของเขา ด้วยราคาต่อหัวไม่เท่าไร ประกอบกับวิธีคิดแบบคนซื่อของชาวบ้านที่คิดว่า รับเงินเขาแล้วก็ต้องมา แค่นี้เขาก็สามารถสร้างทะเลคนขึ้นมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

        “พี่น้องประชาชน ที่รักครับ ผมมีเรื่องราวจะเล่าให้พี่น้องที่รักของกระผมฟังอีกเรื่องหนึ่ง.....” เขาหยุดคำพูดไว้นิดหนึ่งเพื่อเรียกความสนใจ หลังจากกล่าวโจมตีหลายเรื่องหลายราวเกี่ยวกับความล้มเหลวของศํตรูที่พอเห็นเป็นร่องรอยให้พอเชื่อได้ ว่ามันคือความจริง และอีกเรื่องสำคัญที่เขาต้องนำมาขยายความเพื่อเรียกความเห็นใจจากฝูงคนต่อหน้าเขา เพื่ออีกไม่กี่เดือนข้างหน้า จำนวนหนึ่งของคะแนนเสียงเขา อาจจะได้มาจากเรื่องราวที่เขากำลังบรรจงสร้างขึ้นแบบผสมผสานต่อเติมสีสันใส่ เพื่อเรียกคะแนนให้พรรคการเมืองของเขากลับเข้าสู่อำนาจอีกครั้ง........

      2.

      ในเงามืดแห่งรัตติกาล

       ณ. ริมถนนเล็ก ๆ ที่แยกตัวออกมาจากถนนใหญ่  รถตู้สีขาวสามคันจอดเรียงอยู่ริมถนน ที่ด้านข้างไหล่ถนนของรถตู้คันที่สอง มีร่างชายฉกรรจ์กว่าสิบคน กำลังสาละวนกับภารกิจการตรวจค้นกับเป้าหมายเพียงหนึ่ง

        โดยไฟฉายกระบอกเล็กถูกกราดส่องไปทั่วร่างเปลือยเปล่าของชายวัยกลางคน คนนั้น ที่ยืนอยู่

       “ไม่มีอะไรครับท่าน” มีเสียงบอกมาจากชายคนตรวจค้น เสมือนการรายงานผู้บังคับบัญชา

       “แน่ใจนะ” มีเสียงถามกลับ

        แทนคำตอบ เหล่าลูกน้อง ที่รายรุมก็เริ่มทำการกราดไฟลงบนร่างเปลือยเปล่าของชายคนเดิมที่ยืนกุมของสงวนสงบนิ่งอีกครั้ง

        กราดไฟฉายกระบอกเล็กส่องตั้งแต่ส่วนหัว ไล่ลงไป จนถึงปลายเท้า

        “ยกขาขึ้น หงายตีนด้วย” เป็นเสียงเชิงออกคำสั่ง ให้ปฏิบัติตาม ขณะที่ชายคนโดนตรวจค้นก็ทำตามอย่างไม่ขัดขืน

        “นั่นอะไร ติดอยู่ที่ฝ่าตีน”ชายคนตรวจค้นถาม

        “ขี้หมามั้ง หรือขี้คน ลองดมดูสิ” คนโดนตรวจบอก

        “ดมให้โง่” ชายคนตรวจค้น รู้สึกดี ที่ตัวเองฉลาดพอ ไม่ก้มลงไปดมตามคำท้าทาย

        “ไม่มีครับท่าน” คนถือไฟฉายรายงานอีกครั้ง

         “แน่ใจนะ” มีเสียงถามกลับอีกครั้ง จากคนที่กำลังสูบบุหรี่ไฟแดงวาบที่ยืนอยุ่ตรงหัวรถตู้

         “เอามือออก แล้ววางไว้บนหัว”  แทนคำตอบ ชายคนถือไฟฉาย ก็หันไปบอกเชิงออกคำสั่งให้คนโดนตรวจค้น ยกมือทั้งสองที่กำลังกุมเป้าระหว่างต้นหว่างขาออก

          ชายคนโดนตรวจค้น ทำท่าอิดออด

         “บอกให้เอามือวางไว้บนหัวไง ไม่ได้ยินรึ” เสียงสำทับดังกว่าเก่าจากชายคนเดิมพร้อมกับฉายไฟกราดลงไปตรงบริเวณมือกุม

           “จะค้นอะไรกันนักหนา ครับ ก็เปลือยเปล่ากันยังกะผีเปรตขนาดนี้ พวกคุณก็ไม่เห็นเจออะไรสักอย่าง  ตอนอยุ่ที่ห้องคุมขังมา 10 วัน พวกคุณก็เห็นนี่ว่าผมไม่มีอะไร ตอนอยู่บนรถตุ้ผมก็ถูกพวกคุณคุมแจขนาดนี้ ผมจะไปเอาเวลาช่วงไหนไปพกพาของ” เขาพูดอย่างมีอารมณ์และเหนื่อยหน่ายเต็มที กับภารกิจ คุมตัวและตรวจค้นตลอดทั้งวันของคนพวกนี้

            หลังเหตุการณ์ปฏิวัติ เขาคือหนึ่งในคณะรัฐมนตรีชุดเก่าที่ถูกหมายหัวว่าเป็นบุคคลอันตราย ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจ เข้าไปรายงานตัวต่อหัวหน้าคณะปฏิวัติ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ และเพื่อความปลอดภัยต่อชีวิตของตนเอง  

            เขาถูกซํกไซ้ไล่เรียงและตรวจค้น ตั้งแต่วันแรก และถูกคุมขังตัวไว้ 10 วัน จนแน่ใจว่าเบ็ดเสร็จแน่นอนแล้วสำหรับปฏิบัติการยึดอำนาจ และจนแน่ใจว่าไม่มีการเคลื่อนไหวต่อต้าน จากกลุ่มอำนาจเก่า  เขาจึงถูกนำตัวขึ้นรถตู้ออกตระเวนไปยังที่ต่าง ๆ  ทั้งวันเพื่อมาลงตรงจุดนี้

           “จะเอามือออกหรือไม่ออก หือ” เสียงสำทับมีน้ำเสียงเชิงเอาจริง จากอีกคนตรวจค้นดังขึ้น

             สิ้นเสียง เขาก็ค่อย ๆ คลายมือทั้งสองจากจุดเกาะกุม แล้วยกมือทั้งสองขึ้นไปวางเทินไว้บนหัว ปล่อยให้สายตาของคนตรวจค้น และแสงไฟฉายกราดไปตรงจุดที่สงสัยกันนักหนาว่าจะเป็นจุดซ่อนของ

            ทันทีที่มือของเขาถูกเปลี่ยนตำแหน่งไปอยุ่บนหัว

            ชายคนถือไฟฉาย จึงได้ลดตัวลงนั่งยอง ๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในแนวเดียวกับจุดต้องสงสัยจุดสุดท้าย

             นี่อาจเป็นวิธีการเพื่อตรวจค้นอย่างละเอียด

            ทันทีที่กราดไฟไปบริเวณนั้น เขาก็ค่อย ๆ ใช้มืออีกข้าง สัมผัสและแหวกพงขน ซึ่งมีไม่ค่อยดกหนาเท่าไรนัก เสมือนจะตรวจสอบแบบขั้นละเอียด เพื่อไม่ต้องตรวจซ้ำสอง ซ้ำซาก ให้เสียเวลาอีก

           “ทำไฮไลท์ ด้วยหรือ” มีเสียงถามจากคนตรวจ

           “ไฮไลท์ ส้นตีน สิ มันหงอก” เสียงคนโดนตรวจโต้ตอบ ตามด้วยเสียงฮา ของกลุ่มคนตรวจค้น

            การตรวจอย่างละเอียดผ่านไปซํกระยะ เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติ ตามที่หวาดระแวง เขาจึงเดินไปรายงานหัวหน้าของเขาอีกครั้ง

            “ค้นอย่างละเอียดแล้วครับไม่พบ ของขลังเขมร ลงอาคมอย่างที่เราหวาดระแวง สักชิ้นครับท่าน”

            “แน่ใจนะ”

            “แน่ใจครับ  ตรวจละเอียดทุกเส้นขุมขนแล้ว เว้นก็เสียแต่ว่ามันอาจจะฝังเป็นแบบไมโครชิพ แบบที่เขากำลังฝังหมากันอยู่ ถ้าเป็นแบบนั้นเราก็จนปัญญาครับ”

             “เออน่า คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก มีแต่หมาที่ฝัง คนมันคงไม่ฝังหรอก”

              “เอ่อ..... ท่านครับ”

              “ฮึ...”

              “ที่ ตรงบริเวณหว่างขานั้น มีไอ้ขิกนิ่ม ๆ เหี่ยว ๆ ห้อยต่องแต่งอยู่หนึ่งตัวนะครับท่าน แต่ว่าท่าทางจะหมดฤทธิ์ ไร้ประสิทธิภาพ เพราะเห็นแต่ห้อยหัว ไม่มีปฏิกริยาตอบโต้ใด ๆ เลยครับท่าน จะจัดการยังไงดีครับ”

              “ปล่อยมัน ไม่มีพิษสงแล้ว ปล่อยให้มันห้อยอยู่อย่างนั้นแหละ”

              สิ้นคำ เสียงฮาครืนของคนทั้งหมดบริเวณเงามืดนั้นก็ดังขึ้นอย่างพร้อมกัน จนลั่นเสียงไปทั้งท้องทุ่ง

              “ปล่อยตัวเขาทิ้งไว้ตรงนี้ แล้วพวกเราขึ้นรถ กลับกอง” สิ้นคำสั่งของคนที่เป็นเสมือนหัวหน้า คนทั้งหมดก็ขึ้นรถตู้แล้วขับพุ่งทะยานจากไป ปล่อยทิ้งไว้ให้เขายืนร่างเปลือยเปล่าอยู่ริมถนน ท่ามกลางความมืดแห่งรัตติกาล......

         3.

        “ดูสิพี่น้องประชาชนที่รักมันทำกับผมขนาดนี้” สิ้นเสียงปราศรัยเรื่องเล่าของเขาบนเวที เสียงฮาของเพื่อนร่วมพรรคนับร้อยที่นั่งเรียงอยุ่ข้างหล้งและมวลประชาชนอีกนับหมื่นข้างหน้าเวทีก็ฮาดังกึกก้องไปทั่วทั้งสนามหญ้าลานกว้าง แห่งนั้น ดังมากและดังอย่างยาวนาน จนเขาแทบจะหาโอกาสแทรกคำปราศรัยต่อไม่ได้................

           พลัน อาการความรู้สึกหัวใจอันพองโต และฮึกเหิม ของเขาที่มีตอนแรก ณ บัดนี้กลับเป็นรู้สึกห่อเหี่ยว และให้รู้สึกอับอาย ขายหน้าขึ้นมาแทนที่ทันที

           ให้รู้สึกผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง และเจ็บใจตัวเอง ที่คิดแผนกรุเรื่องเล่า เรื่องนี้ขึ้นมาเปิดเผยแบบหมดเปลือกบนเวทีปราศรัยในวันนี้ ทั้ง ๆ ที่มันก็ไม่ใช่เรื่องจริงไปทั้งหมดซะทีเดียว.........

            แต่มันคงจะเป็นเรื่องโจ๊กเล่าหัวเราะกล่าวขานในวงเหล้ากันไปอีกเนิ่นนาน....

เพลงแต่งเสร็จ อัดสด :::: นักกาฬเมือง

:::::ศิลปินโฟล์คเหน่อ::::