| ภาพวาดชาวนาของ แวน โกะห์ จาก www.vggallery.com | ||
ชาวนา ผู้เขียนบทกวีด้วยหยาดเหงื่อและเมล็ดข้าวสีทองของการเก็บเกี่ยว |
||
|
View All |
||
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||
พิมพ์หน้านี้
|
สำนึกของแม่ในแววตาเศร้าโศก ผ่านการร้องไห้กับก้อนเลือดและเนื้อหนังของตัวเอง เหมือนตุ๊กตาดินเผา แตก กระจัดกระจายบนพื้นถนน ถูกบดจากล้อรถยนต์คันแล้วคันเล่า เป็นฝันร้ายของชายคนหนึ่ง ผู้เอาแต่มองแล้วคิดอย่างเลื่อนลอย ริมบาทวิถีติดกับสัญญาณไฟจราจร ไฟฟ้าไม่ได้ดับเมื่อยามค่ำ ส่องให้เห็นความอบอ้าวบนใบหน้า ร้อยยิ้มบิดเบี้ยวเหมือนเขาวงกต ต้องใช้ความพยายามเข้าไปและออกมา โดยไม่รู้ว่าเส้นทางนี้นำไปสู่สิ่งใด แต่แล้วภาพในมุมสูง ภาพค่อย ๆ จับลงบนทางเดินคดเคี้ยว เข้าไปสู่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ทว่าไม่มีความเข้าใจอย่างถูกต้อง เด็กหญิงคนหนึ่งอยู่กับปู่และย่า สงบเสงี่ยมเหมือนก้อนกรวด ซุกตัวเองอย่างเซื่องซึมบนหาดทรายความฝันสีเทาของท้องฟ้า และเสียงกรีดกรรโชกของสายลมทะเล ใกล้เข้าไป จดจ้องอยู่บนพื้นทรายและเสียงสะอื้น ไม่รู้แหล่งที่มาและจุดมุ่งหมาย ไม่มีความพยายามตัดพ้องหรือร้องเรียน เป็นเสียงกระซิบเงียบงันต่อตัวเอง ว่านิ้วนี้คือขบวนรถไฟ ที่จะนำความหวังไปสู่คฤหาสน์ที่กำลังก่อสร้าง และภาพหน้าต่างทุกบานของบ้านริมถนนเปิดออก มีเงา เงา และเงา เคลื่อนไหว บนการโยกย้ายของเรือนร่าง และสะสารในมโนนึกของตัวเอง |