เธอไม่ใช่สิ่งใดเลยนอกจากดวงไฟของราตรี

เราจะร้องเพลง

เราจะเฝ้ามอง

มองให้ลึกลงไปในความเปราะบางของความมืด

และหยดน้ำบนกิ่งก้านและใบไม้

ลึกลงในความวาวใสของความเศร้า

ซึ่งกำลังมอมเมาความรู้สึกด้วยความสับสน

จากลิ้นอันหยาบคาย

เธอค่อย ๆ รวมตัวกันช้า ๆ และมีจุดมุ่งหมาย

และเป็นความหมายทั้งหมด

จากดวงใจน้อย ๆ นับล้านดวง

เป็นโคมไฟ

และโคมตะเกียงสีเหลือง ใบไม้แห้ง

กลิ่นดินหลังฝนตก

ซุกซ่อนหยดน้ำตาของแสงไฟไว้ในความวาวแวว

ความเย้ายวนใจและความตราตรึงใจของกลิ่นดอกลีลาวดี

บาดลึกความรู้สึกราตรีให้ยะเยือกเย็นและสยดสยองตามรูปทรงค่อย ๆ ก่อร่างขึ้น

ช่องหน้าต่าง บานประตู และเสียงจากภายใน

พวกเธอทิ้งการโบยบินลงและพริบพรายอยู่เช่นนั้น

ในรูปทรงของความใฝ่ฝัน

ในเรือนร่างของราตรี

พวกเธอคือแสงอาทิตย์

ยังคงทำหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์ต่อไป

แม้ค่ำคืนจะไม่ต้องการเธอ

แม้ว่าความสว่างพราวของดวงดาวจะไม่ต้องการเธอ

แต่เธอก็คือสิ่งนั้น

ปราสาทแห่งเทพนิยาย

และวัยเรียนอ่อนเยาว์

วัยร่าเริงซึ่งสามารถลืมทุกสิ่งได้อย่างรวดเร็ว

แม้แต่ความทุกข์

แม้แต่ความสุข

เธอคือสิ่งนั้น

คือดวงจันทร์บนผืนพิภพ

คือที่สิงสถิตของปวงกวี

คือหลุมฝังศพของนักคิดนิรนาม

ท้องฟ้าคืนนี้จะมืดมนอย่างยิ่งเมื่อไม่มีเธอ

ท้องฟ้าคืนนี้จะเต็มไปด้วยความฝันเมื่อมีเธอ

และเธอก็ยังคงเกาะกลุ่ม

พร่ำบ่นให้กับเมืองและผู้ปรารถนาหลับลงในความอบอุ่น

ณ ที่ใดที่หนึ่งระหว่างการเดินทางไร้แหล่งพักพิง