ดวงดาวบนพื้นโลกสั่นไหว

ส่องแสงระยับตาประหนึ่งท้าทายราตรีแห่งเมฆฝน

ลมพัดมาเป็นระยะโน้มน้าวทิวไม้ในหมู่บ้านลู่เอน

บังเกิดเสียงคีตกวีต้อนรับพายุร้าย

สายฟ้ากรีดใบหน้าของราตรีที่คลุมไว้ด้วยแพรดำ

สว่างวาบเหมือนประกายแห่งความสุขที่ปรากฏกายเพียงชั่วครู่

ฟ้าคำรามอยู่ทุกมุมของขอบฟ้า

เป็นภาพที่อาจทำให้เด็กอย่างฉันร้องไห้ได้เมื่อวานนี้

และหวาดกลัวการพังทลายตามคำร่ำลือของคนโบราณ

แต่ทุกสิ่งยังอยู่ดี มีเพียงความเปลี่ยนแปลงเท่านั้น

ที่ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน

ฟ้าในคืนแห่งความเศร้าเป็นฟ้าเดียวกับดวงตะวันฉายแสง

และกว่าค่ำคืนแห่งความกราดเกรี้ยวจะผ่านไปนั้น

อาจทำให้ยากที่จะข่มตาหลับลง

แม้แต่ความฝันดีก็ยังปรารถนาหลีกทางให้ฝันร้ายทำหน้าที่

ในบรรยากาศและช่วงจังหวะที่เหมาะสม

ฉันรู้  ความสุขอาจมาจากปลักตมและความขมขื่น

ฉันรู้ ชีวิตสามารถยืนอยู่ได้แม้ในความโดดเดี่ยว

ฟ้าไม่พรางไฟ

แสงไฟไม่อาจพรางดาวเดือน

เฉกเช่นเมฆดำไม่อาจครอบครองอาณาจักรแห่งแสงสว่าง

ฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว

ในความเศร้าของดวงใจทุกดวง

ในเสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่ล่องลอยไปกับสายลมพายุ

เสียงการตกกระทบ

ละเอียดอ่อนโยนและเศร้าสร้อย

เสียงการเรียกหาในความห่างไกลของความโกรธ

แผ่วเบาและลังเล

ฉันยืนอยู่ข้างหน้าต่าง

เบื้องล่างเป็นบึงน้ำที่ยังคงมีการหยอกล้อของเกลียวคลื่น

ฉันได้รับฟังเพลงบทใหม่ของชีวิต

ฉันได้นิยามใหม่ของความรัก

แม้ว่าจะไม่มีฉันเป็นส่วนร่วมด้วย

ในบทเพลงแห่งพายุร้ายในค่ำคืนนี้ก็ตาม