เมื่อสักครู่มีท่าทีการมาเยือนของสายฝน

ขณะสรรพชีวิตดำรงอยู่ท่ามกลางอากาศระอุอ้าว

ฉันเดินไปตามถนนระหว่างตึกเรียนและเหล่าปัญญาชน

รถยนต์หลายคันรีบเร่งหลากหลายความเร็ว

ผ่านไปและผ่านไป

จะทิ้งไว้ก็เพียงหมอกควันสีเทา

สายลมทุกสายขมวดปมปลายไว้เบื้องบน

ครอบคลุมและโอบกอดโลกไว้ในกระแสแห่งการแปรเปลี่ยน

ฉันมองหาความจีรังของอาคารเรียนและต้นไม้

แต่แล้วกลับพังทลายจมลงในกองฝุ่นทราย

ดอกไม้แห้งเหี่ยวติดพื้นถนน

ความตายของถนน ฝุ่นธุลี นี้เพื่อสิ่งใดกัน

เพื่อจะกลับมาเป็นดอกไม้ดอกใหม่ในฤดูกาลใหม่เช่นนั้นหรือ

ทุกซอกมุมแห่งความคึกคักและความเร่าร้อน

มีด้านหนึ่งที่ฉาบฉวยและเหนี่ยวรั้ง

เอาเวลาและพัดพาภาพปัจจุบันเป็นความมืด

ระหว่างขอบขั้นบันไดของราตรี

เสียงธรณีและผืนฟ้าโศกครวญ

ฝนคงตกในไม่ช้า

ฟ้าคงมัวหม่นในอีกไม่กี่วินาที

ดูจากความรีบเร่งของผีเสื้อลายเมฆ

ดุจอาการเป่าเสกของปวงพ่อมดผู้ขมังอาคม

ปัดเป่าความฉ่ำชุ่มลงสู่ผงธุลีและดอกไม้

แม้อีกด้านหนึ่งตรงข้ามคือความหดหู่

และความเศร้าสลดของปวงราชันย์

รวมทั้งนกกระจอกตัวน้อยบนชายคาตึก

ฉันผ่านมาแล้ว

มองเห็นอยู่ลิบลับ

มองเห็นรอยยิ้มซ่อนน้ำตาไว้เบื้องหลัง

ฉันเห็นต้นไม้คือท้องฟ้า

เห็นฝูงปลากำลังแหวกว่ายในสวรรค์

ดอกไม้จากดนตรีคนธรรพ์

โปรยหว่านความหอมหวานแห่งเสียงเพลงลงมา

ท่ามกลางเม็ดฝน