อาจไม่มีบทกวีที่ดีที่สุดและความคิดที่ดีที่สุด

หลุดรอดออกมาจากริมฝึปากสงบ

เพื่อปลอบโยนและมอบแด่ฝูงชนผู้คลั่งแค้น

ทั้งแดนดินสงบใบหูฟัง

เสียงของความตายจากการเผชิญหน้า

แววตากังวนของคนงานกับราคาสินค้าที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

พวกเขาเก็บได้เพียงบางหยดน้ำตา

และเศษอาหารเลว ๆ จากพื้นเปื้อนเปรอะ

 อาจไม่มีบทกวีที่ดีที่สุด

พูดถึงหัวใจปราศจากความหวังของฝูงชน

ภายใต้รัฐอัปลักษณ์และอาชญากร

มีเพียงเรื่องตลกคะนองและรอยยิ้มจอมปลอม

ฉันอาจปลอบเธอด้วยคำว่า

"ก้าวไปข้างหน้าสู่สภาหินอ่อน

ปลดรัฐธรรมนูญซีเมนต์หนาหนักนั่นลงมา

กัดแทะเพื่อดับความหิวโหยของจิตวิญญาณ"

ฉันอาจตะคอกใส่หน้าของปีศาจร้ายว่า

"ความตายไม่ได้เจ็บปวดกว่าการดำรงอยู่

ภายใต้ชายคาผุพังของบ้านเกิด

พิจารณาและไตร่ตรองดูเถิดสาธุชนทั้งหลาย

เหลี่ยมมุม ชะโงกผา และแผ่นดินใด

ที่พอจะฉวยใส่ปากตะกละตะกลามของเจ้าได้บ้าง"

อาจไม่มีบทกวีที่ดีที่สุด

หลุดออกมาจากริมฝีปากเงียบสงบ

ด้วยสันติกำลังสู้รบกับความโกลาหนของการจราจล

ผู้พยายามบิดใบหน้าเปียกชื้นจากรอยยิ้มเป็นเกลียวและกรีดร้อง

ฉันอาจกล่าวกับเธอว่า

"ไปสิ ก้าวไปข้างหน้าสู่การเผชิญหน้าของความโง่เขลา

ขณะสรรพสิ่งรอบกายประกาศสัจจะ

ขณะปีศาจร้ายเร้นมาพร้อมอาชญากรและอาวุธ

เขาอาจฆ่าเราแล้วออกปล้นต่อไป

แต่ฉันสาบานได้ว่า  ความตายไม่ได้เจ็บปวด

มากไปกว่าการดำรงอยู่ด้วยความรวดร้าวแร้นแค้น

ภายใต้อาณาจักรของซ่องโจร"