เมื่อเธอเดินกลับจากการส่งมารดาของเธอ….เธอเดินเข้าซอยที่หอพักข้างๆ ซอยเต็มไปด้วยตึกคูหามีทั้งร้านค้าของชำระ ร้านค้าอาหาร...มองๆ ไปก็ไม่รู้จักใครเลย.....มันเหมือนตัวคนเดียวที่อยู่ในกลุ่มผู้คนเยอะแยะมากมาย เธอเดินถึงหอพักขึ้นไปที่ห้องของเธอ แล้วมองเพื่อนที่อยู่ห้อง ต่างคนต่างก็มองหน้ากัน ทักทายกัน ...............ถึงเวลาที่เธอต้องเตรียมตัวกับการไปรายงานตัวกับอาจารย์แม่ที่ดูแลหอพัก ...โห่ เหมือนในหนังละครเลยอ่ะ มีทั้งแม่นิ่มๆๆ และแม่อาจารย์ดุๆ นามขานของแม่อาจารย์ท่านว่า แม่จุ๋ม พี่ๆ เขากระซิบบอกรุ่นน้องมาใหม่ว่า แม่จุ๋มระเบียบมากๆ ชนิดว่า....ทุกคืนก่อนนอนต้องมาตรวจเตียงนอน แบบโยนเหรียญห้าบาท ถ้าเตียงไหนไม่ตึง หรือว่า เหรียญห้ากระเด็น ก้อโดนปรับหรือไม่ก็โดนทำโทษ .............แต่ละคนต้องหาวิธีให้เตียงของตัวเองตึงให้มาก

แต่ วิธีของเธอคนนี้ ด้วยวิธี ใช้ยางวง (ใช้สำหรับมัดของ) มัดมุมทั้งสี่มุมของที่นอนให้แน่นๆ   เลยไม่เคยโดนทำโทษเสียที ..............หลังจากที่แม่ทั้งสองเรียกมารายงานทุกคนก็ได้กล่าวเป็นทางการก่อนอันดับแรก ................. แม่จุ๋ม มองทุกคนด้วยสายตาดุๆ  ...แต่แม่นิ่ม มองทุกคนด้วยสายตาหวานๆ ..................... เมื่อทั้งสองแม่ ได้พูดคุยและอธิบายทำความเข้าใจให้กับพวกเราแล้ว ก็ให้แยกกันไปนอน.............

            คืนนี้เป็นคืนแรกที่เธอนอน รู้สึกว่าอาการจะเป็นเหมือนกันคือ นอนไม่หลับ เพราะคิดถึงบ้าน กว่าจะได้นอน ประมาณ เที่ยงคืน ได้ยินเสียง สะอื้นจากเตียงข้างๆ  พาให้เธอน้ำตาคลอไปด้วย เมื่อเธอหลับไปพร้อมน้ำตา ตื่นขึ้นมายามเช้า เธอเตรียมตัวที่ไปโรงเรียนแห่งใหม่ ความตื่นเต้นของเธอก็เริ่มขึ้นเมื่อก้าวเดินออกจากหอพัก เดินไปในซอยเรื่อยๆ ทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยตึกแถว ส่วนใหญ่จะเป็นคนภาคใต้มาอยู่ จะมีอาหารใต้เยอะๆ  แล้วเธอก็จุดเด่นของกลุ่มเพื่อนที่เดินด้วยกันเพราะ “เธอเป็นตัวเล็กและเตี้ยกว่าเพื่อน”  และแล้วเธอก็เดินถึงหน้าประตูโรงเรียนพาณิชย์แห่งหนึ่ง  จุดแรกที่เธอเดินเข้าไปเจอ อาจารย์ฝ่ายปกครอง ที่ยืนคอยนักศึกษา เธอมองไปรอบๆ บริเวณโรงเรียน มันช่างใหญ่เหลือเกิน ยิ่งโรงอาหารน่าเข้าไปหาอะไรกินของกินเยอะมาก แต่ยังเข้าไปในโรงอาหารไม่ได้ เพราะต้องไปดูห้องเรียนที่เธอต้องเขาไปสัมผัสและพบปะเพื่อนๆ ที่อยู่ในกรุงเทพฯ และต่างจังหวัด เมื่อเธอต้องเข้าห้องเรียน เธอได้นั่งที่ตรงข้างหน้า

เลยอ่ะ เพราะไม่มีใครอย่านั่งข้างหน้า ส่วนเธอจำเป็นเพราะเธอตัวเล็กบอกอะไรไม่เห็นกระดานเวลาครูสอน.......ก้าวแรกของอาจารย์ประจำชั้น เป็นผู้ชาย รูปร่าง สูง ผอม แต่ท่าทางใจดีมากๆ อาจารย์มองหน้ายิ้มต้อนรับทุกคน กล่าวทักทายนักศึกษาทุกคน และพร้อมให้นักศึกษารายงานตัวหน้าชั้น ..เธอก็หันไปมองเพื่อนที่รายงานตัวที่ละคน แล้วก้อกุมมือด้วยความเย็นและเหงื่อตก เพราะไม่เคยรายงานตัวแบบนี้เธอคิดว่าจะพูดได้หรือเปล่านะ สุดท้ายเธอก็สามารถรายงานตัวได้เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆ  รายงานตัวเสร็จ เธอก็ถอนหายใจโล่งไปเลย....................และแล้วระยะเวลา 3 ปี เต็มผ่านพ้นไปด้วยภาคภูมิใจ  ที่เธออยู่ในชีวิตหอพักและเรียนในโรงเรียนนี้ มีทั้งสุข  และเสียใจ ปะปนอยู่ด้วยกัน ทำให้เธอยังจำโรงเรียนแห่งได้ตลอดเวลา ณ ปัจจุบัน........................