นานนับร้อยปีที่แล้วในประเทศจีนยังมีการสอบ" จอง๋วน" เพื่อรับราชการอยู่

และมีอยู่ปีหนึ่ง อาตี๋ จากเมืองแห่งหนึ่งในชนบทที่ห่างไกลสามารถผ่านการสอบและได้รับแต่งตั้งจากองค์ฮ่องเต้ให้เป็นจอง๋วน

ญาติพี่น้องในหมู่บ้านซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นญาติกันต่างพากันดีใจ เพราะนอกจากจะเป็นหน้าตาของวงศ์ตระกูลแล้ว ผู้คนที่อยู่ในหมู่บ้านก็พลอยได้หน้าได้ตาไปด้วย

ถึงวันที่จอง๋วนใหม่จะเดินทางไปเมืองหลวงทุกคนในหมู่บ้านต่างทยอยกันมาแสดงความยินดี และส่งจอง๋วนใหม่ ขึ้นเรือไปเมืองหลวงโดยไม่ลืมที่จะสั่งสอนกันเป็นครั้งสุดท้าย

เตี่ย : อาตี๋เอ้ย! ลื้ออยู่ที่นี่ก็มีแต่ญาติพี่น้องกังหมก หนักนิดเบาหน่อยเราก็ให้อภัยกัง แต่นี่ลื้อกำลังจะไปอยู่เมืองหลวงสิ่งหนึ่งที่จะทำให้ลื้อประสกความสำเร็จ นะตี๋นะนั่นคือ "ลื้อต้องอดทงนะ"

จากนั้นคนในหมู่บ้านก็ต่างทยอยกันฝากข้อคิดให้อาตี๋ ซึ่งตั้งบ่ายจนกระทั่งเย็น จนใกล้เวลาเรือออกจากฝั่งทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าให้ตี๋ "อดทน"

จนกระทั่งเรือจะออกกะลาสีเรือก็ยกบันไดขึ้น ทันใดนั้นเตี่ยก็วิ่งมาจะพูดอะไรสักอย่างกับอาตี๋

อาตี๋ : เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งออกเรือสงสัยเตี่ยจะมีอะไรสั่งเสียอีก

เตี่ย : อาตี๋เอ้ย! เมืองหลวงนี่อยู่ไกลมากเดินทางไม่สะดวก อายุอั๊วก็เยอะแล้วอาจจะไม่ได้เจอหน้าลื้ออีกตี๋นะ ให้ลื้อจำไว้นะ "ลื้อต้องอดทงนะ" ตี๋นะ!

อาตี๋ฟังคำว่าอดทนมาตั้งบ่ายยันเย็นพอได้ยินเตี่ยพูดคำว่าอดทนอีกก็โมโหสุดขีด

อาตี๋ : เตี่ย ลื้อว่าอั๊วโง่เหรอ หา! ลื้อว่าอั๊วโง่เหรอ ถ้าอั๊วโง่อั๊วไม่ได้เป็นจอง๋วนหรอกเตี่ย ทุกคนที่มาเนี่ยพูดเหมือนกันหมดตั้งแต่บ่ายยันเย็น ลื้อว่าอั๊วฟังไม่รู้เรื่องรึไงเตี่ย  ว่าแล้วตี๋ก็ขึ้นเรือ ออกเรือไป

ทิ้งไว้แต่เตี่ยที่นั่งอยู่ที่ท่าเรือจนมืดค่ำจนภรรยาต้องมาตามกลับบ้าน

"เฮียกลับบ้านเราเถอะเฮีย"

เตี่ย : ไอ่หยา ข้าเป็นห่วงไอ้ตี๋มันจริงๆ มันไม่เข้าใจคำว่าอดทงเลย แค่มีคนมาพูดให้มันฟังไม่กี่คนแค่นี้มันก็ทงไม่ได้เลี่ยว...