ในกาลครั้งหนึ่งซึ่งนานมาแล้ว ซึ่งสัตว์ทุกชนิดใช้ภาษาเดียวกันสามารถพูดคุยสื่อสารกันได้

ก็มีหมาและวัวซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของชาวนาผู้ยากจนที่อาศัยอยู่ในหุบเขาที่ห่างไกลเป็นเพื่อนกัน

วันหนึ่งสัตว์สองตัวนี้ก็คุยกันว่า

วัว : นี่เจ้าหมาเอ๊ย! ข้านี่ทำงานเหนื่อยจังเลยต้องไถนาให้เจ้านายนี่ ตั้งแต่เช้ายันเย็นแทบจะไม่มีเวลาได้พักผ่อนเลย แล้วก็เหนื่อยมาหลายปีแล้ว

หมา : เออ! ข้านี่ก็เหนื่อยเหมือนกัน กลางวันต้องวิ่งไปตรวจบริเวณต่างๆในไร่แล้ว กลางคืนนี้ก็ต้องมาเฝ้าเจ้าเอาไว้อีก  งั้นเอางี้ดีไหม เราหนีไปด้วยกันดีกว่า

วัว : แล้วเราจะหนีไปทางไหน และที่สำคัญฉันจะหนีไปได้อย่างไร ในเมื่อฉันก็ถูกมัดเอาไว้ตรงนี้

หมา : ไม่เป็นไร เดี๋ยวคืนนี้ฉันมาบอก

พอตกกลางคืน ในคืนนั้น

หมา : เพื่อนวัวพร้อมรึยัง เราจะไปสู่อิสรภาพกันในคืนนี้

วัว : พร้อมแล้ว

ว่าแล้วหมาก็เริ่มกัดเชือก

วัว : นี่เพื่อนหมา ไม่กัดได้ไหม เสียดายเชือก

หมา : ได้เพื่อนได้ ฉันแก้ให้ก็ได้

ว่าแล้วหมาก็แก้เชือก แต่เชือกนี้ชาวนาเขากลัวมันจะลุ่ยเขาจึงมัดปมเอาไว้ที่ปลายเชือก

พอแก้ไขเชือกเสร็จทั้งสองตัวก็มุ่งหน้าไปสู่อิสรภาพด้วยกัน จนกระทั่งมาถึงซอกเขาซึ่งเวลานั้นจวนสว่าง มองเห็นทุ่งหญ้าแห่งอิสรภาพที่กว้างใหญ่ไพศาล อยู่เบื้องหน้า

วัว : เพื่อนหมาฉันไปต่อด้วยไม่ได้แล้วหล่ะ!!! เชือกของฉันที่ปมมันไปติดอยู่ที่ซอกหินตรงนั้น

หมา : เสียใจด้วยนะเพื่อนวัว เวลานี้ก็จวนสว่างฉันคงจะต้องรีบไปแล้วหล่ะ

ว่าแล้วหมาก็มุ่งหน้าต่อไปสู่อิสรภาพแล้วไม่กลับมาอีกเลย...

ชาวนาพอตื่นเช้ามาไม่เห็นวัวก็ออกตามหาและมาพบวัวที่ซอกเขา ก็เอากลับไปและเปลี่ยนเชือกเส้นใหม่ให้ซึ่งเส้นใหญ่กว่าเดิม

หลายเดือนผ่านไปวัวก็รำพึงรำพันกับตัวเองว่า

"เรานะเรา อุตส่าห์ไปเห็นทุ่งหญ้าแห่งอิสรภาพแล้ว ซึ่งมีแต่เสรีภาพทั้งนั้นเลยแต่เพราะเราเสียดายเชือกเราถึงไปสู่อิสรภาพนั้นไม่ได้"

และโอกาสที่วัวใฝ่ฝันถึงก็ไม่หวนกลับมาอีกเลย

.................................................................

เป็นข้อคิดสำหรับทุกท่านในวันนี้ครับ...