สามร้อยหกสิบห้าวันคือวันเเม่ | รักอะไรไหนเทียบเปรียบแม่รัก |
มิใช่เเค่วันใดให้นึกถึง | ลูกประจักษ์แก่ใจหาใครเหมือน |
สมํ่าเสมอสมัครจิตคิดคํานึง | ตั้งแต่เล็กแม่เราเฝ้าคอยเตือน |
เหมือนเเม่ซึ่งรักลูกครบทุกวัน | ไม่ลืมเลือนรักลูกด้วยผูกพันธ์ |
| |
| |
คราลูกหิว แม่หิวกว่า น้ำตาร่วง | ยามลูกสุข แม่สุขสม อารมณ์ชื่น |
แม่เป็นห่วง ดิ้นรนหา เอามาให้ | ยามลูกขื่น แม่ขม ระทมกว่า |
แม้แม่อด หมดข้าวปลา ไม่ว่าไร | ยามลูกไข้ แม่อดนอน ร้อนอุรา |
แม่สละได้ ลูกอิ่มแปร้ แม่ทนเอา | ยามลูกยา อับโชค แม่โศกใจ |
| |
| |
ลูกยื่นให้ "มะลิน้อย" ที่ร้อยรัก | สองมือใดไหนจะเท่าสองมือแม่ |
กราบที่ตักด้วยรักแม่ไม่แปรผัน | มอบรักแท้แข็งแก่งดุจแผ่นผา |
บอกแม่ว่ารักแม่ล้นพ้นรำพัน | เฝ้าถนอมมอบรักปักอุรา |
จะสร้างฝันให้แม่เห็นเป็นคนดี. | นี่แหละหนาคือรักแท้ของแม่เอย |
| |
| |
รอยยิ้มแม่ที่มอบให้ด้วยใจรัก | แม่ของเจ้านั่งหลังคู้อยู่ที่บ้าน |
ลูกตระหนักถึงคุณค่ามหาศาล | อยู่นอกชานรอเจ้าอยู่เจ้ารู้ไหม |
ลูกจะอยู่เคียงข้างแม่ชั่วกาลนาน | เจ้าจากบ้านมาเริงร่าอยู่หนใด |
ดูแลท่านด้วยความรักชั่วชีวีี | เจ้าลืมแม่หรือไรไยไม่มา |
| |
| |
กลั่นเม็ดเลือดเม็ดน้อยนับร้อยหยด | สองมือกราบลงตักแม่ซึ้งในคุณ |
จนปรากฎเป็นหยดนมรสกลมกล่อม | ที่เจือจุนลูกมาจนเติบใหญ่ |
เพื่อหล่อเลี้ยงทารกน้อยค่อยอดออม | และคอยเฝ้าคอยห่วงดั่งดวงใจ |
เฝ้าถนอมฟูมฟักรักเมตตา | แม่นั้นไซร้ที่เลี้ยงลูกปลูกจรรยา |
| |
| |
รักใดเล่ารักแน่เท่าแม่รัก | คำว่า"แม่" เป็นคำ ที่ไพเราะ |
แม่ปกปักษ์รักษาจนเติบใหญ่ | ไม่เคยเปราะ แต่ไหน แต่ไรมา |
รักของแม่บริสุทธิ์กว่าสิ่งใด | เป็นคำแรก ที่คอย ประทับตรา |
รักของใครไม่เที่ยงแท้เท่าแม่เอย | ให้รู้ว่า ใครนะ เป็นแม่เรา |