มดวิเศษ

วีรชน  วันบุญ

          ฝนตกลงมาตั้งแต่บ่าย  นั่งฟังเสียงฝนตกในห้องเรียน  หนูนาตาหรี่ปรือเคลิ้มจะหลับไป  ทำความเคารพคุณครูปราณีอยู่หลายรอบ  จนคุณครูปราณีทัก  เพื่อน ๆในห้องพากันหัวเราะ  หนูนาอายจนหน้าแดง  จึงใช้วิธีที่คุณครูเคยสอน  ใช้ลิ้นดันเพดานบน  หมุนหัวไปมา แล้วก็หยิกตัวเอง  แต่ยังเหลืออีกวิธีหนึ่งที่ยังไม่กล้าทำ  คือให้เพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆช่วยหยิก

          “ไม่เอาหรอก  หนูหน่อยเล่นแรงจะตาย”

          ในที่สุดการเรียนในคาบนั้นก็ผ่านพ้นไป  พอฝนหยุดตกและเป็นช่วงพักสิบห้านาที  หนูนาจึงรีบออกไปล้างหน้า ขณะที่กำลังล้างหน้านั้น  หนูนาก็สังเกตเห็นว่า  มีมดตัวหนึ่งตกอยู่ในอ่างล้างหน้า  ด้วยความสงสารมด  หนูนาหยิบดินสอของตัวเองออกมา  แล้วยื่นให้มดเกาะ  พอมดเกาะดินสอได้แล้วก็นำไปวางไว้ในที่แห้ง ๆ มดตัวนั้นไต่ไปหาเพื่อนของมัน

          “โชคดีนะมดน้อย  คราวหน้าคราวหลังก็ระวังอย่าตกลงมาในอ่างล้างหน้าอีกล่ะ”

          หนูนาเดินไปก็นึกถึงเรื่องราวที่ตนเองช่วยเหลือมดตัวนั้นไปพลาง  เดินไปนั่งที่ในห้องเรียน  เพื่อน ๆร่วมชั้นยังไม่กลับมาเข้าห้อง  จึงเหลือเพียงหนูนาคนเดียวในห้องเรียนนั้น  หนูนาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย 

          “จะเป็นยังไงนะ  ถ้ามดตัวนั้นเป็นมดวิเศษ”

            “หนูนา ใจดีๆ มองมาทางนี้หน่อย”

          เสียงเรียกนั้นทำให้หนูนาตกใจ  หันไปมองรอบ ๆตัวก็ไม่เห็นมีใครสักคน 

          “ทางนี้ฉันอยู่ทางนี้  ก้มลงมามองทางนี้”

          หนูนาก้มลงมองตามเสียงที่พูดนั้น  แล้วหนูนาก็ยิ่งตกใจใหญ่เมื่อเห็นมดตัวหนึ่งกำลังโบกขาหน้าของมันไปมาให้กับหนูนา

          “ยู้ฮู  ฉันอยู่ทางนี้”

          มดตัวนั้นกล่าวเสร็จก็ก้มหน้าและค้อมตัวแสดงความเคารพหนูนา  

          “สวัสดีจ๊ะ  ฉันคือมดที่หนูนาช่วยไว้อย่างไรล่ะ”

          หนูนาสงสัยจึงถามว่า

“เธอเป็นมดทำไมถึงพูดภาษามนุษย์ได้”

“ก็เพราะฉันเป็นมดวิเศษน่ะสิ”

หนูนายิ่งสงสัยอีกว่า

“เป็นมดวิเศษทำไมถึงตกน้ำ”

“ก็เพราะว่าฉันต้องการทดสอบจิตใจของเธอว่าเธอเป็นคนดีหรือเปล่ายังไงล่ะ  แล้วฉันก็รู้แล้วว่าเธอเป็นเด็กดี  มีจิตใจเมตตากรุณาต่อสัตว์  เธอสอบผ่าน”  มดตัวน้อยว่าแล้วก็ยกมือให้กับหนูนา  เป็นสัญลักษณ์ว่ายอด

“แล้วฉันก็จะต้องได้รับพรเป็นสิ่งตอบแทนในการทำความดีใช่ไหม” หนูนาเคยอ่านในนิทานซึ่งมักจะเป็นอย่างนั้น

“แล้วเธอต้องการอะไรเป็นสิ่งตอบแทน”  มดน้อยตัวนั้นยิ้มกวน ๆ

“เอ...อะไรดี  ฉันต้องใช้เวลาคิดสักหน่อย  เอางี้ ๆ”  หนูนาดีใจที่ตัวเองคิดได้

“ฉันต้องการเงินเยอะ ๆเลย  เงินเป็นฟ่อน ๆ อย่างที่เขาเรียกว่าอภิมหึมามหาเศรษฐียังไง”  หนูนาว่า

“ถ้าเธอมีเงินแล้วเธอจะทำอะไรล่ะ  เงินเยอะแยะขนาดนั้น”  มดถาม

“อืมม์...ใช่สินะ  ถ้าเงินแล้วฉันจะทำอะไรดี   ฉันอาจจะซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ  สักหีบใหญ่ ๆ  แล้วก็เครื่องประดับ พวกแหวน  กำไล  สร้อยคอ  ต่างหู  เอาเยอะ ๆเลย”

“แล้วมีอะไรอีกที่เธอต้องการ”

“บ้านหลังใหญ่ ๆ รถยนต์คันหรูให้คุณพ่อ  แหวนเพชรวงโตให้คุณแม่   แล้วฉันก็ต้องการข้าทาสบริวารเอาไว้คอยรับใช้อีก”

“แล้วยังเหลืออะไรอีกไหม”  มดน้อยถามหนูนาอีก

“เอ่อ..อะไรอีกนะที่ยังขาดไป  ขอฉันคิดก่อน”  หนูนาทำท่าครุ่นคิดอยู่นาน “เอ...อะไรน้า  นึกออกแล้วล่ะ  ฉันต้องการเรียนเก่งที่สุดในโลกนี้เลย”

หนูนาดีใจเป็นที่สุด  เธอจะมีเงินเป็นฟ่อน ๆ  มีข้าวของเครื่องใช้  มีเสื้อผ้าหรูหรา  มีบ้านหลังโต  มีรถยนต์คันหรู  มีข้าทาสบริวาร  แล้วก็ยังเป็นคนที่เรียนหนังสือเก่งที่สุดในโลกอีกด้วย  หนูนายิ้มอย่างมีความสุข 

โป๊ก ! อูย !  สิ่งที่อยู่ในมือของมดน้อยตัวนั้นซึ่งตอนนี้มันขยายร่างจนใหญ่กว่าหนูนาเสียอีกคือค้อนอันหนึ่ง  มันกำลังทุบลงยังกะโหลกของหนูนาอีกครั้ง

“เธอจะทำอะไรของเธอน่ะ  ฉันเจ็บนะ”

“ฉันจะตีเธอนี่แหนะ  ฉันจะตีเธอ”

มดวิเศษว่าอย่างนั้นแล้วก็ทุบลงมาที่หนูนาซ้ำแล้วซ้ำเล่า  จนในที่สุดหนูนาก็บอกว่า

“ฉันยอมแล้ว ๆ  เธอทุบตีฉันทำไม”

มดวิเศษหยุดทุบตีหนูนา  แล้วก็บอกกับหนูนาว่า

“เธอทำความดีแค่นิดเดียว  แต่หวังผลอะไรตั้งมากมายขนาดนั้น  ถึงฉันเป็นมดวิเศษฉันก็ไม่มีปัญญาเอามาให้กับเธอได้หรอก” มดว่าอย่างนั้นแล้วก็หายวับไป

โป๊ก ! หนูนาสัปหงกจนหน้าผากโขกกับโต๊ะเรียน  เธอตื่นขึ้นมองรอบ ๆห้อง  เพื่อน ๆยังไม่เข้ามา  มีเธออยู่คนเดียว  เธอฝันไป  มดวิเศษเป็นแค่ความฝันของเธอเท่านั้นเอง 

“จริงอย่างที่มดวิเศษพูด  เรานี่มันจอมงกจริง ๆ  ทำความดีแค่นิดเดียว  แต่อยากได้อะไรไม่รู้ตั้งมากมาย  เฮ้อ ! แล้วนี่ยังทำให้เจ็บหน้าผากอีกด้วย  บ้าจริง ๆเลยนะเราเนี่ย”

ถ้าหากหนูนามองไปที่ตรงหน้าของเธอนั้น  เธอจะเห็นมดตัวหนึ่งคลานต้วมเตี้ยมไต่ลงจากโต๊ะ  มันหันมาแล้วก็ยิ้มให้กับหนูนาก่อนจะหายวับไป !

ตีพิมพ์ครั้งแรก  :  นิตยสารสกุลไทย  ฉบับที่