ดัฟเน
   ดัฟเนเป็นพรานสาวน้อยอีกคนหนึ่งที่รักอิสระ เกลียดความรักและการแต่งงานอย่างที่เราพบเห็นได้บ่อยๆในเรื่องปรัมปรา ว่ากันว่านางเป็นรักแรกของอพอลโล ไม่แปลกที่นางหลบลี้หนีหน้าไปจากเขา หญิงสาวที่โชคร้ายคนแล้วคนเล่าที่เหล่าเทพเจ้ามาหลงรัก จำต้องเก็บความลับโดยฆ่าลูกในใส้หรือไม่ก็ฆ่าตัวตายเอง สิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะหวังได้คือเนรเทศตัวเองไปเสีย และผู้หญิงหลายคนคิดว่าสิ่งนั้นร้ายกาจกว่าความตายเสียอีก เหล่านางพรายสมุทรที่ไปเยือนโพรเมธิอัสบนชะเงื้อมผาที่ภูเขาคอเคซัส กล่าวด้วยสามัญสำนึกที่เปี่ยมไปด้วยเหตุผลที่สุดเมื่อพูดกับเขาว่า

 "ขอท่านจงอย่าได้เหลือบแลมองข้า
 ให้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับเทพเจ้า
 ขออย่าให้ผู้สถิตในสรวงสวรรค์
 เยี่ยมกรายมาใกล้ข้าเลย
 ความรักของเทพเจ้าผู้สูงส่ง
 ที่ไม่มีใครจะหลบซ่อนพ้นสายตาได้
 ขอจงอย่ามาเป็นของข้า
 การขัดขืนรักของเทพเจ้านั้นย่อมไร้ผล
 มีแต่จะสิ้นหวังเท่านั้น"

  ดัฟเนย่อมเห็นด้วยอย่างที่สุด แต่นางก็ไม่ต้องการคนรักที่เป็นมนุษย์ด้วยเช่นกัน บิดาของนางคือเพเนอัสเทพเจ้าแห่งแม่น้ำลำธารตกอยู่ในภาวะแสนลำบากใจ เพราะนางปฏิเสธชายหนุ่มโสดรูปงามทั้งหลายที่มาติดพันเกี้ยวพา เพเนอัสจะตัดพ้อต่อว่านางและรำพันว่า "ข้าจะไม่มีวันมีหลานกับเขาบ้างหรือนี่" แต่เมื่อนางโอบแขนรอบตัวพ่อและออดอ้อนว่า "พ่อจ๋า ให้ข้าเป็นเหมือนไดอานาเถิด" เขาก็จะใจอ่อนยอมแพ้ แล้วนางก็จะหายเข้าไปในป่าลึกแสนสุขอยู่อย่างอิสระเสรี

แต่อพอลโลก็เห็นนางเข้าจนได้ และทุกสิ่งทุกอย่างก็จบสิ้นลงสำหรับนาง นางกำลังล่าสัตว์อยู่สวมชุดสั้นแค่เข่า ลำแขนเปลือยเปล่าผมเผ้ายุ่งเหยิง ทว่านางก็งดงามจับตาจับใจ อพอลดลนึกว่า "รูปโฉมนางจะเป็นเช่นไรหนอ  ถ้าได้แต่งองค์ทรงเครื่องสวยงามและทำผมเรียบร้อย" แค่คิดเท่านั้นไฟรักร้อนแรงในใจอพอลดลก็กระพือโหมขึ้นและมุ่งหน้าติดตามนางไป  ดัฟเนหลบลี้หนีไปนางเป้นนักวิ่งฝีเท้าดีเสียด้วย แม้แต่อพอลดลก็ยังยากจะตามทันในสองสามอึดใจแรกๆ แต่แน่นอนว่าเทพเจ้าย่อมตามทันจนได้ในไม่ช้า ขณะวื่งตามอพอลดลร้องตะโกนไปข้างหน้า วิงวอน เกลี้ยกล่อม ปลอบประโลมนางว่า "อย่ากลัวเลย หยุดก่อนเถิด ดูซิว่าข้าเป็นใคร ข้ามิใช่คนบ้านนอกคอกนาหรือคนเลี้ยงแกะหยาบช้า ข้าคือเจ้าแห่งเดลฟีและข้ารักเจ้า

แต่ดัฟเนยังหนีเตลิด ยิ่งตระหนกตกใจขึ้นกว่าเดิม หากว่าอพอลดลไล่ตามนางจริง นางก็หมดหวังใดๆแต่นางยังมุ่งมั่นจะดิ้นรนหนีจนถึงที่สุด ในที่สุดก็ไม่พ้น นางรู้สึกถึงลมหายใจของเขาที่เป่ารดต้นคอ แต่เบื้องหน้าต้นไม้แยกออกและนางเห็นแม่น้ำของบิดา นางร้องเรียกพ่อสุดเสียง "ช่วยข้าด้วย พ่อจ๋า ช่วยข้าด้วย!" ขาดคำนางก็รู้สึกชาไปทั้งร่างเหมือนมีอะไรมายุดไว้ เท้านางดูเหมือนหยั่งรากอยู่ในพื้นดินที่นางเพิ่งจะซอยเท้าวิ่งสุดชีวิต เปลือกเท้าห้อมล้อมตัวนางไว้ใบไม้ผลิงอกจากกาย ร่างกายนางกลายเป็นต้น ลอเรล ไปเสียแล้ว

 อพอลโลเฝ้ามองการแปรสภาพนั้นอย่างโศกเศร้าเสียใจ "โอ สาวที่งามล้ำเกินใคร เจ้าหลุดลอยจากข้าไปแล้ว" อพอลโลคร่ำครวญ "แต่อย่างน้อยเจ้าจะได้เป็นต้นไม้ของข้า กิ่งใบของเจ้าจะได้ประดับรอบศรีษะผู้ชนะ เจ้าจะได้มีส่วนร่วมในชัยชนะทุกครั้งของข้า อพอลดลกับมาลัยลอเรลจะผูกพันกันไปตลอด ไม่ว่าที่ใดก็ตามที่มีเสียงร้องเพลงและเล่าเรื่อง" ต้นไม้ที่มีใบมันวาวงดงามดูเหมือนจะก้มศรีษะพยักหน้ารับอย่างสุขใจ

เรื่อง : ปกรณัมปรัมปรา ตำนานเทพและวีรบุรุษ กรีก โรมัน นอร์ส
ภาพ  : อินเตอร์เน็ต