บอซิสกับฟิเลมอน
 ในดินแดนฟริจิอาซึ่งมีสภาพภูมิประเทศเป็นภูเขา ยังมีต้นไม้สองต้นที่เหล่าชาวนาทั้งใกล้และไกล ชี้ให้ดูว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลย เพราะต้นหนึ่งเป็นต้นโอ๊ก ส่วนอีกต้นเป็นต้นลินเดน ซึ่งต่างงอกจากลำต้นเดียวกัน  เรื่องราวความเป็นมาของต้นไม้นี้เป็นข้อพิสูจน์ให้เห็นอำนาจมหาสาลของเทพเจ้า และวิธีที่เทพเจ้าให้รางวัลผู้อ่อนน้อมถ่อมตนและใจบุญสุนทาน
 บางเวลาเมื่อจูปิเตอร์เบื่อเสวยอาหารทิพย์และดื่มน้ำอมฤตอยู่บนโอลิมปัส และแม้แต่เบื่อจะฟังเสียงพิณของอพอลโลและดูพวกเกรซร่ายรำแล้ว พระองค์จะลงมายังโลก โดยปลอมตัวเป็นมนุษย์และมองหาเรื่องพจญภัย สหายองค์โปรดในการท่องเที่ยวเช่นนี้คือเมอร์คิวรี ซึ่งเป็นผู้สนุกสนานที่สุด ฉลาดหลักแหลมที่สุดและเจ้าความคิดที่สุดในหมู่เทพเจ้า ในการท่องเที่ยวครั้งนี้จูปิเตอร์ตัดสินใจจะมาดูว่าคนในฟริจิอานั้นต้อนรับขับสู้คนแปลกหน้าเพียงใด การต้อนรับขับสู้เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับจูปิเตอร์  เนื่องจากอาคันตุกะหรือทุกคนที่มาหาที่พักแรมในที่ต่างถิ่นนั้น อยู่ในความพิทักษ์ของพระองค์เป็นพิเศษ

 เทพเจ้าทั้งสองจึงแปลงร่างเป็นคนเดินทางยากจนและพเนจรไปทั่วดินแดน เคาะประตูกระท่อมต่ำต้อยหรือคฤหาสน์แต่ละหลังที่ผ่านไป ขออาหารและที่พักแรม ไม่มีใครยอมต้อนรับทั้งสองเลย พวกเขาถูกไล่ตะเพิดกระแทกประตูปิดใส่หน้าไปทุกครั้ง พวกเขาลองพยายามกับบ้านนับร้อยๆหลัง ซึ่งล้วนทำต่อหน้าพวกเขาในลักษณะเดียวกัน จนกระทั่งมาถึงเพิงเล็กๆของคนขัดสนยากจนข้นแค้นยิ่งกว่าที่เคยพบมาหลังคามุงต้นกก แต่ที่นี่เมื่อพวกเขาเคาะเรียก ประตูก็เปิดกว้างมีเสียงร่าเริงเชื้อเชิญให้เข้าไป พวกเขาต้องค้อมหัวลงเดินผ่านประตูเตี้ยๆแต่เมื่อเข้าไปอยู่ข้างใน พวกเขาก็พบห้องสะอาดสะอ้านหน้าสบาย มีชายหญิงชราหน้าตาใจดีต้อนรับพวกเขาด้วยอัธยาศัยไมตรีและกุลีกุจอต้อนรับอย่างดียิ่ง
 ชายชรายกม้านั่งไปตั้งไว้ใกล้เตาไฟและเชิญให้พวกเขานอนเอนกายลงยีดเส้นยีดสายให้คลายเมื่อยล้า หญิงชราเอาฟูกนุ่มๆมารองให้ นางบอกชายแปลกหน้าทั้งสองว่านางชื่อบอซิส  สามีชื่อฟิเลมอน พวกเขาอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังนั้นมาตั้งแต่แต่งงานกันและมีความสุขกันมาตลอด

 "เราเป็นคนจน" นางบอก
 "แต่ความยากจนไม่เลวร้ายนักหรอกเมื่อเราทำใจได้
    และยินดีอยู่กับความพอเพียงก็ช่วยได้มาก"

 ตลอดเวลาที่นางพูดคุยนี้ นางเป็นธุระคอยปรนนิบัติพวกเขา นางพัดให้ถ่านหินที่มีขี้เถ้ากลบอยู่ในเตาไฟมืดๆลุกโชนขึ้นจนเปลวแลบเลีย นางแขวนหม้อใบเล็กมีน้ำเต็มไว้เหนือกองไฟ ครั้นน้ำเริ่มเดือดสามีนางก็กลับเข้ามาพร้อมกับหมูชิ้นหนึ่งที่แขวนอยู่บนขื่อ พอสุกดีแล้วบอซิสก็จัดโต๊ะด้วยมือสั่นเทาเพราะความชรา ขาดต๊ะข้างหนึ่งสั้นไปหน่อย แต่นางก็เอาเศษจานแตกหนุนไว้ นางจัดวางมะกอก หัวผักกาดและไข่หลายฟองี่นางย่างไว้ในกองขี้เถ้าลงบนโต๊ะ ถึงตอนนี้กะหล่ำปลีกับเบคอนก็สุกพอดี ชายชราเลื่อนเก้าอี้โยกเยกสองตัวมาชิดโต๊ะและเชื้อเชิญให้แขกนั่งเอกเขนกและรับประทานอาหาร

 จากนั้นไม่นานเขาก็นำถ้วยไม้บีชและอ่างดินเผาใส่เหล้าองุ่นที่รสชาติไม่ผิดกับน้ำส้มสายชูละลายน้ำให้เจือจาง อย่างไรก็ตามฟิเลมอนดูภูมิใจและมีความสุขที่สามารถเพิ่มความหรรษาให้กับอาหารมื้อนี้ เขาคอยดูแลรินเติมให้เต้มทันทีที่หมดถ้วย หญิงชายชราทั้งคู่ต่างดีใจและตื่นเต้นที่หาอะไรมารองรับแขกเหรื่อเสียจนไม่ทันสังเกต สิ่งหนึ่งที่กว่าจะนึกเอะใจก็อีกพักใหญ่ต่อมา อ่างเครื่องดื่มไม่เคยพร่องไปเลยมิใยพวกเขาจะรินเหล้าเติมลงในถ้วยไปไม่รู้กี่ถ้วยแล้ว แต่ระดับเหล้าองุ่นยังคงปริ่มเต้มเท่าเดิมอยู่เสมอ เมื่อนึกสะดุดใจขึ้นมาพวกเขาต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างตื่นตระหนก และหรุบตาต่ำลงสวดมนต์อยู่ในใจ และแล้วด้วยเสียงสั่นเครือเนื้อตัวสั่นเทาพวกเขาขอให้อาคันตุกะยกโทษให้ที่นำเครื่องดื่มไม่เข้าท่ามาเลี้ยง

 "เรามีห่านอยู่ตัวหนึ่ง" ชายชรากล่าว
 "ซึ่งเราน่าจะนำมาเลี้ยงท่านผู้มีเกียรติ 
  แต่ถ้าท่านจะกรุณารอสักครู่ เราจะนำมาให้ในไม่ช้า"

 อย่างไรก็ตาม การไล่จับห่านนั้นปรากฏว่าเกินกำลังพวกเขา ทั้งสองพยายามจับโดยไม่เป็นผลจนกระทั่งหมดแรงระหว่างที   จูปิเตอร์กับเมอร์คิวรีนั่งดูอย่างขบขัน
 แต่เมื่อฟิเลมอนและบอซิสเหนื่อยจนหอบต้องเลิกไล่จับห่านแล้ว เทพเจ้าก็รู้สึกว่าถึงเวลาจะต้องลงมือทำอะไรเสียแล้ว พวกเขามีจิตใจเอื้อเฟื้อและมีเมตตากรุณาอย่างจริงใจ

 "เจ้าเป็นเจ้าของบ้านที่รับรองเลี้ยงดูเทพเจ้า" เทพเจ้ากล่าว
 "เจ้าจะได้รับสิ่งตอบแทน ดินแดนใจร้ายแห่งนี้ที่มีแต่คนดูถูกเหยียดหยาม
  คนแปลกหน้าที่ยากจนจะต้องถูกลงโทษอย่างสาสม  แต่ไม่ใช่เจ้าทั้งสอง"

 แล้วเทพเจ้าก็พาทั้งสองออกจากกระท่อมและบอกให้เหลียวมองไปรอบตัว พวกเขาต้องประหลาดใจที่เห็นแต่น้ำอยู่รอบกาย ดินแดนทั้งหมดปลาสนาการหายไป มีแต่ทะเลสาบกว้างใหญ่ห้อมล้อมอยู่ พวกเพื่อนบ้านไม่เคยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อชายหญิงคู่นี้เลย แต่เมื่อยืนอยู่ที่นั่นพวกเขาก็ร้องไห้สงสารเพื่อนบ้าน แต่แล้วในทันใดนั้นน้ำตาของพวกเขาก็แห้งเหือดไป เมื่อได้เห็นสิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นตรงหน้า ต่หน้าต่อตานั้นเอง กระท่อมต่ำต้อยเล็กจิ๋วซึ่งเป็นบ้านของพวกเขามานาน กลับกลายเป็นวิหารหินอ่อนขาวผ่องมีเสาอัครฐานและหลังคาทอง

 "เจ้าคนดี" จูปิเตอร์ตรัส
 "อยากได้อะไรก็จงขอมา ข้าจะให้ตามที่เจ้าต้องการ"

 ผู้เฒ่าทั้งสองกระซิบกระซาบปรึกษากัน แล้วฟิเลมอนจึงกล่าวว่า

 "โปรดอนุญาตให้เราเป็นนักบวชเฝ้าวิหารนี้ให้ท่าน และเนื่องจากเราอยู่ด้วยกันมานานแสนนานแล้ว
  ขออย่าให้เราคนใดต้องอยู่โดยลำพังเลย ขอประทานพรให้เราได้ตายไปพร้อมๆกัน"

 เทพเจ้าประทานพรให้ด้วยความโปรดปรานทั้งสองอย่างยิ่ง พวกเขารับใช้อยู่ในวิหารโอ่อ่านั้นเป็นเวลานาน  เรื่องไม่ได้เล่าว่าพวกเขานึกอาลัยอาวรณ์ห้องเล็กๆแสนสบายที่มีเตาไฟอบอุ่นของตนหรือไม่ แต่วันหนึ่งขณะยืนอยู่หน้าวิหารหินอ่อนและหลังคาสีทองงดงามนั้น พวกเขาก็คุยกันถึงชีวิตเก่าก่อนซึ่งยากจนข้นแค้นทว่าสุขใจ บัดนี้ทั้งคู่ชราภาพมากแล้วทันใดนั้น ขณะที่ทั้งสองต่างพูดคุยถึงความหลังกัน ต่างก็เห็นอีกฝ่ายมีใบไม้งอกออกจากตัว ครั้นแล้วก็มีเปลือกไม้ห่อหุ้มอยู่รอบกาย พวกเขามีเวลาทันเพียงร้องว่า

 "ลาก่อน เพื่อนคู่ใจสุดที่รัก"

 เมื่อวาจานั้นผ่านพ้นริมฝีปากออกมา พวกเขาก็กลายเป็นต้นไม้ไปแล้ว แต่ก็ยังอยู่เคียงคู่กันต้นลินเดนและต้นโอ๊กงอกจากลำต้นเดียวกัน
 ผู้คนจากดินแดนไกลเดินทางมาชื่นชมสิ่งมหัศจรรย์นี้ นำพวงมาลัยมาห้อยแขวนไว้บนกิ่งก้าน เพื่อคาราวะแด่คนคู่ที่มีใจบุญสุนทานและเปี่ยมศรัทธา

เพลง : อินเตอร์เน็ต