But we know that going in and are relieved that Burton has played true to the material. Here is one scenario that is proof against a happy ending.

It has what is much better, a satisfactory mixed ending, in which what must happen, does. Along the way, with merciless performances by Johnny Depp, Helena Bonham Carter and Alan Rickman, with a brooding production design by Dante Ferretti, with the dark shadows of Dariusz Wolski's cinematography, it allows Burton to evoke the 19th century London of Henry Mayhew's Labour and the London Poor, which reported on the dregs of London and greatly influenced Charles Dickens. The worst you've heard about Calcutta would have been an improvement on London poverty in those days.

And yet there is an exhilaration in the very fiber of the film, because its life force is so strong. Its heroes, or anti-heroes, have been wounded to the quick, its villains are vile and heartless, and they all play on a stage that rules out decency and mercy. The acting is so good that it enlists us in the sordid story, which even contains a great deal of humor -- macabre, to be sure. As a feast for the eyes and the imagination, "Sweeney Todd" is ... well, I was going to say, even more satisfying than a hot meat pie made out of your dad.

The story: In London years earlier lived a barber named Benjamin Barker (Johnny Depp) and his sweet young wife and child, and he loved them. But the vile Judge Turpin (Alan Rickman) sentenced Barker on trumped-up charges and had him transported to Australia, meanwhile capturing his wife and child. After Turpin ravishes the wife, destroying her life, the girl Johanna (Jayne Wisner) grows up to become the judge's ward and prisoner.

As the film proper opens, Benjamin has escaped from prison Down Under and sails into London with young Anthony Hope (Jamie Campbell Bower). He races through the streets to his former barbershop, where the landlady is still the dark-eyed beauty Mrs. Lovett (Helena Bonham Carter), who sells the worst meat pies in London. She tells him about the fate of his family. He moves upstairs to his former shop, now a ruin, changes his name to Sweeney Todd and sets up in business again.

But so deep is his rage that he makes an architectural improvement: a sliding chute that will drop his customers straight into the basement after he slits their throats, so Mrs. Lovett can cut them up and bake them into her pies. Now she offers the meatiest and most succulent meat pies in London; business booms, and sometimes satisfied customers go upstairs for a haircut and a quick recycling.

Burton fashions his musical in what can almost be described as an intimate style. No platoons of dancers in London squares, as in "Oliver!" This is a London of narrow alleys, streets shadowed by overhangs, close secrets. The Stephen Sondheim songs don't really lend themselves to full-throated performance, although that has been the practice on the stage. They are more plot-driven, confessional, anguished. Depp and Bonham Carter do their own singing, and very well, too, and as actors, they use the words to convey meaning as well as melody.

There are also star turns by Sacha Baron Cohen, as the rival Italian barber Pirelli, whose singing career ends dramatically rather early in the film. And by Rickman as the judge and the invaluable Timothy Spall as Beadle Bamford, his flunky. And by Jayne Wisener as Johanna and Jamie Campbell Bower as Anthony, who become lovers and provide some consolation after the last throat has been slit.

To an unusual degree, "Sweeney Todd" works on a quasi-realistic level and not as a musical fantasy. That's not to say we're to take it as fact, but that we can at least accept it on its own terms without the movie winking at us. It combines some of Tim Burton's favorite elements: The fantastic, the ghoulish, the bizarre, the unspeakable, the romantic and in Johnny Depp, he has an actor he has worked with since "Edward Scissorhands" and finds a perfect instrument.

Helena Bonham Carter may be Burton's inamorata, but apart from that, she is perfectly cast, not as a vulgar fishwife type but as a petite beauty with dark, sad eyes and a pouting mouth and a persistent fantasy that she and the barber will someday settle by the seaside. Not bloody likely.

จอหน์นี่ เดพพ์ แสดงในภาพยนตร์ของทิม เบอร์ตันซึ่งดัดแปลงจากละครเพลงระทึกขวัญได้รับรางวัลของสตีเฟน ซอนด์ไฮม์ เรื่อง Sweeney Todd   ผลงานร่วมสร้างของวอร์เนอร์ บราเดอร์ส พิกเจอร์ส และดรีมเวิร์กส พิกเจอร์ส

เดพพ์ รับบทเป็น สวีนีย์ ทอดด์ ชายหนุ่มที่ถูกตัดสินให้ติดคุกอย่างไม่ยุติธรรม เขาสาบานจะแก้แค้นไม่เพียงเพราะถูกลงโทษอย่างทารุณ แต่เพราะผลเลวร้ายที่เกิดขึ้นตามมากับเมียและลูกสาว  เมื่อเขาออกจากคุกและเปิดร้านตัดผมของตนเอง เขากลายเป็นช่างตัดผมจอมปีศาจแห่งถนนฟลีทซึ่ง “โกนผมพวกผู้ชายที่ไม่เคยมีใครได้ยินข่าวอีกเลย”

ร่วมแสดงโดยเฮเลน่า บอนแฮม คาร์เตอร์ เป็นมิสซิสเลิฟเว็ทท์ คนทำพายเนื้อแสนร้ายกาจ ซึ่งกลายเป็นผู้สมคบคิดที่ชอบพอกับสวีนีย์  อลัน ริคแมนเป็นผู้พิพากษาเทอร์ปินจอมโหดที่ส่งสวีนีย์เข้าคุกอย่างอยุติธรรม ซึ่งเท่ากับเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งการแก้แค้นให้กับสวีนีย์    ทิโมธี่ สปอลล์ เป็นบีเดิล แบมฟอร์ด คู่หูชั่วร้ายของผู้พิพากษา ซาช่า บารอน โคเฮน เป็นซินญอร์อดอลโฟ พีเรลลี่ ช่างตัดผมคู่แข่งหัวสูง และคริสโตเฟอร์ ลี รับบทเป็นผีสุภาพบุรุษ  ทีมนักแสดงที่เหลือ ได้แก่ เจมี่ แคมป์เบล โบเวน เป็นแอนโทนี่ กลาสีหนุ่ม  เจนย์น ไวเซเนอร์ เป็น โจแฮนนา, ลอร่า มิเชล เคลลี่ เป็นหญิงขอทาน และนักแสดงหน้าใหม่ เอ็ด แซนเดอร์ส เป็น โทบี้  นักแสดงทุกคนจะขับร้องบทเพลงของสตีเฟน ซอนด์ไฮม์ด้วยตนเอง

ผลงานภาพยนตร์ของ พาร์คส/แมคโดแนลด์ และซานุค อำนวยการสร้างโดย ริชาร์ด ดี. ซานุค, วอลเตอร์ พาร์คส, ลอรี่ แมคโดแนลด์, และจอห์น โลแกน ซึ่งเป็นผู้เขียนบทภาพยนตร์ดัดแปลง   ผลงานบรอดเวย์ต้นฉบับใช้เนื้อร้องและทำนองของซอนด์ไฮม์ และหนังสือโดย ฮิวห์ วีลเลอร์ จากบทละครโดยคริสโตเฟอร์ บอนด์

ผลงานแห่งตำนานได้รับรางวัลโทนี่ อวอร์ดส รวมถึง รางวัลเพลงยอดเยี่ยม  ผสมสานในความน่ากลัวจนขนลุก  มุกตลก และดราม่า ด้วยความเหมือนเพลงประกอบภาพยนตร์ของซอนด์ไฮม์ที่เปิดแสดงหลายร้อยรอบทั่วโลก เป็นละครเรื่องล่าสุดซึ่งทุกคนกล่าวขวัญถึงในบรอดเวย์   จากที่เคยเป็นเรื่องต้องห้ามและน่าขยะแขยงกลับกลายเป็นความบันเทิงที่ชวนลิ้มลอง

** เป็นภาพยนตร์ที่คอหนังไม่ควรพลาด ผมไปดูมาให้คะแนนเต็มเลยครับ