02 - อดทนและรอคอย

ผ่านมาสามสัปดาห์แล้ว… ไม่มีจดหมายจากมิวส่งมาหาฉันเลยแม้แต่ฉบับเดียว เขาสัญญาว่าจะรีบเขียนจดหมายมาหาทันทีเมื่อกลับไปถึง ฉันรู้ว่ามันต้องใช้เวลา แต่ก็ไม่น่าจะนานขนาดนี้ หรือว่าเขายังกลับไปไม่ถึง มีเหตุเกิดขึ้นระหว่างทางหรือเปล่า แต่ฉันก็ไม่สามารถทำอะไรได้ไปมากกว่าการรอแล้วก็รอ

วันๆ หนึ่งฉันมัวแต่เดินลงมาดูในตู้จดหมายหน้าบ้านหลายรอบ จนหญิงเจ้าของบ้านบอกว่าถ้ามีจดหมายมาถึงฉันเมื่อไร เธอจะเอามาให้ที่ห้องเอง เธออาจจะเวียนหัวที่เห็นฉันเดินขึ้นๆ ลงๆ ทั้งวัน

เมื่อวานฉันไปส่งต้นฉบับที่เพิ่งแปลเสร็จ เจ้าของงานทำหน้านิ่วใส่ฉัน พร้อมกับส่งต้นฉบับแปลครั้งก่อนคืนมา เธอบอกให้ฉันรีบเอามันกลับไปแก้ไขให้เร็วที่สุด ฉันรู้สึกแย่มากเมื่อเห็นรอยปากกาแดงขีดแก้ไขเต็มหน้ากระดาษ ฉันทำงานบกพร่องอย่างที่ไม่เคย เขาถามฉันว่ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า ฉันเองไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะคิดว่าความวุ่นวายในหัวของฉันอาจจะเป็นเรื่องไรสาระสำหรับเขาก็ได้ ทั้งหมดอาจจะส่งผลกระทบกับงานที่เขาจะมอบหมายให้อีก

โอนิสด์… ฉันนึกถึงเขาระหว่างกำลังเดินทางกลับ จุดหมายของฉันเปลี่ยนไปยังสำนักงานของเขาทันที

โชคดีของฉันที่โอนิสด์ไม่ได้ออกไปธุระข้างนอก เขากำลังนั่งซ่อมนาฬิกาอยู่ เมื่อก่อนมีหนุ่มสาวคู่หนึ่งมาขอเช่าบริเวณชั้นล่างเปิดเป็นร้านขายเสื้อผ้า แต่อยู่ได้ไม่นานก็ย้ายออกไป โอนิดส์ไม่อยากปล่อยให้พื้นที่ว่างเสียประโยชน์ เขาเลยค้นเครื่องไม้เครื่องมือเก่าๆ ที่พอมีอยู่ เปิดเป็นร้านซ่อมนาฬิกาเสียเอง โอนิดส์มีความรู้เกี่ยวกับกลไกของนาฬิกา การซ่อมนาฬิกาต้องใช้สมาธิสูง เพราะฟันเฟืองเล็กๆ เหล่านั้นอาจจะทำให้คุณอารมณ์เสียก็ได้ แต่สำหรับโอนิดส์แล้วนั้นไม่ใช่ปัญหาเลย เขาใจเย็นและมีฝีมืออันปราณีต

“คิดแล้วว่าเธอต้องมาหาลุง แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้” ประโยคแรกที่โอนิดส์ทักทาย
“ลุงเป็นหมอดูหรือไง ถึงได้ทายใจฉันได้”

โอนิดส์ไม่ตอบ มีกล้องขยายแท่งกลมติดอยู่กับเบ้าตาข้างขวาของเขา

“มันติดอยู่กับเบ้าตาได้ยังไง”
“ถ้าเธอสนใจจะเป็นช่างซ่อมนาฬิกา ลุงก็จะบอกให้” เขาเงยหน้ามอง ลูกนัยน์ตาดำที่ซ่อนอยู่หลังกล้องขยายมีขนาดใหญ่กว่าอีกข้างหนึ่ง

โอนิดส์ดึงกล้องขยายออก ฉันยังคงประหลาดใจเกี่ยวกับเจ้ากล้องตัวนั้นอยู่ มันไม่มีขาไว้เกี่ยวเหมือนขาแว่นตา แล้วทำไมมันถึงติดอยู่กับเบ้าตาได้

“ฉันยังไม่ได้รับจดหมายจากมิวเลย”
“นานเท่าไร”
“สามสัปดาห์แล้ว”
“ก็ยังไม่นานเท่าไรนี่”
“แต่ฉันคิดว่ามันก็นานมากแล้วนะ”
“คิด... เธอคิดไปเอง... มิว”

ฉันรู้สึกผิดหวังขึ้นมาในทันที เมื่อโอนิดส์พูดแบบนั้น ฉันมาหาเขาก็เพราะหวังจะปรับทุกข์ แต่เขากลับทำให้ฉันยิ่งรู้สึกแย่ลงไปอีก

“ลุงไม่เคยรอคอยอะไรนานๆ ลุงไม่รู้หรอก”
“รู้อะไรหรือ”
“ฉันไม่พูดกับลุงแล้ว”

ความเงียบถือวิสาสะเข้าแทรกลงกลางวงสนทนาของเราสองคน เกือบห้านาทีกว่ามันจะกลับออกไป

“เธอน่าจะกลับไปแก้เอกสารในมือให้เรียบร้อยก่อนจะดีกว่านะ” สายตาของโอนิดส์มองมายังกระดาษบึกหนาในมือของฉัน
“โกโก้ร้อนๆ สักแก้วมั้ย ลุงจะชงให้ รอไม่นานหรอก” โอนิดส์เดินเข้าไปด้านหลังสำนักงานทันที โดยไม่รอคำตอบจากฉัน

ไม่ถึงห้านาที เขาเดินอมยิ้มถือโกโก้ร้อนออกมา

“เห็นมั้ยล่ะ ว่าไม่นาน ดื่มสักก่อนซิจะได้แจ่มใสขึ้น”
“ฉันเป็นห่วงมิว” ฉันพูดเปิดประเด็นอีกครั้ง
“ลุงรู้”
“ฉันควรทำยังไงดีล่ะ”
“กลับไป... ตั้งใจแก้งานให้เสร็จดีที่สุดในตอนนี้”
“แล้วเรื่องของ... มิว จะทำยังไง...”
“กลับไปทำงานให้เสร็จก่อน แล้วค่อยมาพูดเรื่องนี้กัน”

โอนิดส์ดื่มโกโก้อีกครึ่งแก้วทีเดียวจนหมด แล้วหยิบกล้องขยายขึ้นมาติดเข้ากับเบ้าตา ตอนนั้นฉันถึงหายข้องใจว่ามันติดอยู่กับเบ้าตาได้อย่างไร ช่างเป็นวิธีการง่ายๆ แต่ฉันเองกลับคิดไม่ถึง

“ลุงต้องทำงานต่อแล้ว เดี๋ยวลูกค้าจะมารับตอนเย็น มัวแต่โอ้เอ้เดี๋ยวเสร็จไม่ทันแล้ว เธอล่ะจะทำอะไรต่อ” โอนิดส์ค่อยๆ คีบเฟืองขนาดเล็กเท่าตัวมดประกอบลงไปในเครื่องนาฬิกาอย่างไม่รีบร้อน
“ครับลุง... ฉันก็จะกลับไปแก้งานให้เรียบร้อย”
“มิว... อดทนแล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง เชื่อลุง” โอนิดส์พูดขึ้นขณะฉันกำลังเดินออกมา

ขากลับฉันแวะซื้อกาแฟติดมาสองกระป๋อง คืนนี้คงไม่ได้นอนแน่ ยอมรับว่ายังไม่สบายใจอยู่ดี อดทน... อดทน... คำของโอนิสด์ดังก้องอยู่ในหัวตลอด พอมาถึงหน้าบ้านเช่าฉันก็อดใจไม่ได้ที่จะต้องเปิดตู้จดหมายดูอีกครั้ง

มีแต่อากาศอยู่ข้างใน...

03- เรื่องราวจากอีกฟากหนึ่งของโลก (อยู่ระหว่างรอจดหมายจากมิว)