ชีวิตคือ...การเดินทาง

นักเดินทาง

ท่องเที่ยวไปในโลกกว้าง

เก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่างๆ

มาบอกเล่าสู่ผู้คน

เรื่องราวของนักเดินทางนั้น

บ้างก็สนุกสนาน

บ้างก็ตื่นเต้น  โลดโผน

แต่นักเดินทางบางคน

กลับมีเรื่องราวที่น่าเศร้าใจ

มีชายยากจนคนหนึ่ง  เขามีความใฝ่ฝันที่จะเดินทางข้ามมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาล  เขาจึงอดทนทำงานอย่างหนักและเก็บหอมรอมริบเงินทุกบาททุกสตางค์  เพื่อจะซื้อตั๋วโดยสารเรือเดินสมุทร

เป็นเวลานานทีเดียว  กว่าเขาจะสามารถเก็บเงินซื้อตั๋วเดินทางได้ซึ่งราคาตั๋วเพียงใบเดียวนั้น  ได้ทำให้เงินที่เขาเก็บออมมาตลอดทั้งชีวิตแทบจะหมดเกลี้ยง  ก่อนลงเรือเขาจึงเตรียมเนยแข็งและขนมปังเป็นเสบียงติดตัวไปด้วย

ในวันแรกๆของการเดินทาง เขาก็อาศัยเนยแข็งและขนมปังประทังความหิว อย่างไม่ลำบากยากเย็นเท่าไรนัก แต่พอนานวัน  เนยของเขาเริ่มมีกลิ่นบูด ขนมปังเริ่มแข็งกระด้าง  เขาต้องทนฝืนใจกว่าจะกล้ำกลืนลงไปได้แต่ละคำ

ในขณะเดียวกัน เขาได้แต่เฝ้ามองบริกร นำอาหารดีๆไปเสิร์ฟยังห้อง  อาหารของเรือ อาหารร้อนๆน่ารับประทาน  ผ่านหน้าเขาไปจานแล้วจานเล่า  โดยที่เขาไม่เคยได้ลิ้มรสชาติของมันเลย

เหลืออีกวันเดียวเท่านั้น  เรือก็จะถึงจุดหมายปลายทาง เนยบูดๆและขนมปังแห้งๆของเขาได้หมดลง  ครั้นถึงเวลาอาหารเขาก็เห็น บริกรยกอาหารที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆออกมาจากครัว  กลิ่นหอมของอาหารโชยมาเตะจมูก  ทำให้ท้องไส้ของเขาปั่นป่วนยิ่งนัก  ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจฉุดมือบริกรผู้นั้นไว้  แล้วขอร้องว่า

"ได้โปรดเถิด ขออาหารผมบ้างแล้วจะให้ผมทำงานอะไร ตอบแทนก็ได้"

บริกรมองหน้าชายผู้นั้นด้วยความประหลาดใจ  แล้วถามว่า

"คุณไม่ได้ซื้อตั๋วโดยสารหรอกหรือครับ"

"ซื้อซิ" เขาตอบพร้อมทั้งแสดงตั๋วให้บริกรผู้นั้นดูและแล้วเขาก็ต้องตะลึงงัน  เมื่อบริกรผู้นั้นบอกกับเขาว่า...

"ค่าอาหารทั้งหมดตลอดการเดินทางได้คิดรวม อยู่ในค่าตั๋วโดยสารแล้วครับ"

บางคนอาจจะนึกสงสารแต่บางคนอาจนึกขบขันในเรื่องราวของนักเดินทางผู้นั้น  แต่จะมีใครเฉลียวใจบ้างว่า  ชีวิตเราเองก็อาจไม่ได้แตกต่างไปจากชายผู้นั้นเลย!

ชีวิตก็เปรียบเสมือนการเดินทาง  ทุกชีวิตที่เกิดมาในโลกล้วนได้ลงทุนซื้อตั๋วเดินทางมาทั้งนั้น  โดยเฉพาะอย่างยิ่งการได้มาเกิดเป็นมนุษย์  ยิ่งพิเศษสุดเหมือนการเดินทางชั้น 1 ซึ่งพรั่งพร้อมด้วยสิทธิพิเศษตลอดการเดินทางเลยทีเดียว  เราจึงได้จิตใจและร่างกายที่สามารถทำความดีและมีความสุขในสิ่งที่ดีงามได้เสมอ

นี่คือสิทธิพิเศษที่เราได้มาพร้อมความเป็นมนุษย์  เราต้องกล้าที่จะใช้สิทธิพิเศษเหล่านี้ กล้ายิ้ม กล้าพูด กล้าคิด กล้าทำ ในสิ่งที่ดีๆกล้าที่จะมีความสุข และกล้าที่จะมีชีวิตที่ดีงาม

เพราะว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิทธิของเราโดยชอบธรรม  อย่าลืมว่า...ทั้งหมดนี้รวมอยู่ในค่าตั๋วโดยสารแล้ว เกิดเป็นคนทั้งที  ถ้ามัวแต่ซึมเศร้าเอาแต่คิดเรื่องทุกข์ใจ  ทำเรื่องร้อนใจทุกวี่วัน  เราย่อมไม่ต่างไปจากนักเดินทางผู้น่าสงสาร  ที่เฝ้าแต่ฝืนใจกล้ำกลืนอยู่กับเนยบูดๆและขนมปังที่แข็งกระด้าง  ทั้งที่ตนเองก็มีสิทธิ์อิ่มหนำสำราญกับอาหารเลิศรส

เราทุกคน คือ นักเดินทาง

ที่ต้องฝ่าลมพายุอีกมาก...

กว่าจะถึงจุดหมาย

ขอให้นักเดินทางทุกคน

ใช้สิทธิ์ของตนอย่างรู้คุณค่า

เพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้า

ด้วยรอยยิ้มอันสดใส

และถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพ

พระมหาสุวิทย์ วิชเชสโก ป.ธ.9

จากหนังสือ "แรงบันดาลใจ...5"