ระลึกอยู่เสมอ

คงมีบางครั้งที่เรารู้สึกว่า

อยากย้อนเวลากลับไป

เพื่อใช้ชีวิตให้ดีกว่าที่ผ่านมา

บางครั้ง...ที่นึกเสียใจว่า

เราน่าจะทำในสิ่งที่ดีกว่านั้น

ความรู้สึกเหล่านี้

ล้วนเป็นสิ่งที่ทรมานใจ

เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นเลย

คงจะดีไม่น้อย

ถ้าหากเราสามารถรู้ว่า...

จะดำเนินชีวิตให้ดีที่สุดได้อย่างไร?

เพื่อที่เราจะไม่ต้องหวนกลับมา

นึกเสียใจในสิ่งที่ผ่านมาอีกเลย

ครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีพระราชาองค์หนึ่ง มีความคิดว่า การที่พระองค์จะทำทุกอย่างได้ดี  โดยไม่ต้องเสียใจในภายหลังเลยนั้น  พระองค์จะต้องรู้ว่า

1. งานใด  สำคัญที่สุด?

2. เวลาใด  เป็นเวลาที่ดีที่สุด?

3. ใคร  คือบุคคลที่สำคัญที่สุด?

พระองค์จึงสั่งให้ประกาศว่า  ใครที่สามารถตอบคำถามทั้งสามข้อนี้ได้จะได้รับรางวัลอย่างงาม  เมื่อนักปราชญ์ทั้งหลายพากันมา  เข้าเฝ้าเพื่อตอบคำถาม  กลับไม่มีผู้ใดเลยที่ตอบได้ถูกใจพระองค์

ในที่สุดพระองค์ก็นึกถึงฤาษีผู้หนึ่ง  ซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือว่า  มีสติปัญญาเฉียบแหลมยิ่งนัก  ฤาษีผู้นี้พักอาศัยอยู่บนภูเขาสูง  และไม่ต้อนรับใครนอกจากชาวบ้านธรรมดา

พระราชาจึงออกเดินทางไปยังภูเขาแห่งนั้น  โดยสั่งให้เหล่าองครักษ์รออยู่ที่เชิงเขา  ส่วนพระองค์ได้ปลอมตัวเป็นสามัญชนขึ้นไปพบฤาษีแต่เพียงลำพัง

เมื่อได้พบฤาษีกำลังขุดดินอยู่หน้ากระท่อม พระองค์ทรงเข้าไปทักทาย แล้วถามปัญหาทั้งสามข้อนั้น  ฤาษีฟังด้วยความตั้งใจแต่หาได้ตอบคำถามไม่  ยังคงตั้งหน้าตั้งตาขุดดินต่อไป  พระราชาเห็นฤาษีเหนื่อยหอบ  จึงเกิดความสงสาร เข้าไปช่วยขุดดินแทน

พระองค์ขุดดินอยู่หลายชั่วโมง  ก็ยังคงไม่ได้รับคำตอบใดๆจากฤาษี  จนเมื่อเวลาพลบค่ำ พระราชาและฤาษีก็ได้เห็นชายผู้หนึ่งได้รับบาดเจ็บ  วิ่งมาล้มลง  สิ้นสติอยู่ตรงหน้าพระราชาจึงตรงเข้าไปช่วยเหลือ  ห้ามเลือดที่บาดแผลของชายผู้นั้น  แล้วพาเข้าไปพักในกระท่อม  และได้เฝ้าดูแลเขาจนถึงรุ่งเช้า

เมื่อชายผู้นั้นฟื้นขึ้นมาเห็นพระราชา เขาจำพระองค์ได้จึงเล่าว่า  พี่ชายของเขาเสียชีวิตในสงครามและถูกพระราชาสั่งยึดทรัพย์สินทั้งหมด  เขาแค้นใจจึงมาซุ่มดักรอที่เชิงเขา  เพื่อจะลอบปลงพระชนม์แต่รออยู่นานก็ไม่เห็นพระองค์ กลับลงมา

เขาได้ตัดสินใจออกจากที่ซ่อนเพื่อตามหาพระราชาจนกระทั่งองครักษ์ของพระองค์เห็นเข้า  จึงเกิดการต่อสู้กันขึ้นเขาได้รับบาดเจ็บหลบหนีมาและกลับรอดตายด้วยความช่วยเหลือของพระองค์  เขาสำนึกในพระคุณครั้งนี้  และขออุทิศชีวิตรับใช้พระองค์ตลอดไป

พระราชาและชายผู้นั้นจึงได้ปรับความเข้าใจ  และให้อภัยต่อกัน จากนั้นพระราชาได้เดินเข้าไปหาฤาษีเพื่อกล่าวคำอำลา  และถามคำถามสามข้อนั้น เป็นครั้งสุดท้าย ในที่สุดฤาษีจึงกล่าวว่า "คำถามทั้งสามข้อนั้น ท่านได้รับคำตอบหมดแล้ว"

"หมายความว่าอย่างไรหรือ ท่านฤาษี" พระราชาถามด้วยความงุนงง

"เมื่อวานนี้  ถ้าท่านไม่สงสารเรา  ไม่ลงมือช่วยเราขุดดิน ท่านก็คงกลับไปและอาจถูกลอบทำร้าย  เพราะฉะนั้นการช่วยเราขุดดินจึงเป็นงานที่สำคัญที่สุด!...

เวลาขณะที่ท่านช่วยเราขุดดินคือเวลาที่ดีที่สุด  และเราก็คือคนสำคัญที่สุด สำหรับท่าน!"

ฤาษีกล่าวต่อว่า  "ต่อมาเมื่อชายผู้บาดเจ็บวิ่งมาล้มลงสิ้นสติ  หากท่านไม่ช่วยเขา เขาอาจตายโดยไม่ได้ปรับความเข้าใจกับท่าน...

ฉะนั้น การรักษาพยาบาลชายผู้นั้นจึงเป็นงานที่สำคัญที่สุด เวลาขณะที่ท่านรักษาเขาก็เป็นเวลาที่ดีที่สุดและเขาย่อมเป็นคนสำคัญที่สุด สำหรับท่าน"

ท่านฤาษีได้ช่วยสรุปว่า "โปรด ระลึกเสมอว่า คนเราเกิดมาเพื่อทำความดี  ช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน ดังนั้น...งานที่สำคัญที่สุด คือ การทำความดี เวลาที่ดีที่สุด คือเวลาปัจจุบัน เพราะป็นเพียงเวลาเดียวเราเป็นเจ้าของอย่างแท้จริง  คนที่สำคัญที่สุด ก็คือ คนที่เราอยู่ร่วมด้วย เพราะเป็นบุคคลใกล้ตัวที่เราสามารถทำดีต่อเขาได้ง่ายที่สุด"

ทุกคนในโลกนี้  ต่างล้วนปรารถนาที่จะดำเนินชีวิต อย่างดีที่สุด  บางคนจึงเลือกทำแต่งานที่คิดว่ายิ่งใหญ่  บางคนก็เฝ้ารอเวลา รอโอกาสอยู่ร่ำไป  ในขณะที่บางคนก็มัวแต่เดินทางท่องเที่ยวเสาะแสวงหา เพราะคิดว่าสิ่งดีๆ คงจะอยู่ในที่แสนไกล แท้จริงแล้ว สิ่งที่ดีที่สุดนั้นอยู่ใกล้แสนใกล้ และพร้อมจะให้เราเป็นเจ้าของได้ทันที ขอเพียงเรามีสติ ระลึกอยู่เสมอว่า

งานใด สำคัญที่สุด

เวลาใด สำคัญที่สุด

และใครคือ คนที่สำคัญที่สุด

เพียงเท่านี้เราก็สามารถทำในสิ่งที่ดีที่สุดได้เสมอ

เพื่อให้ทุกวันของเรา

เป็นวันเวลาแห่งประโยชน์สุข

อันน่าภาคภูมิใจ

นึกถึงครั้งใด...ก็สุขใจไม่รู้ลืม

พระมหาสุวิทย์ วิชเชสโก ป.ธ.9

หนังสือ "แรงบันดาลใจ...3"