บางคนที่พลาดได้เข้ามาอ่านอาจจะสงสัยว่า "ไอ้นี่มันบ้าป่าว ขึ้นชื่อว่าความไม่แน่นนอนมันต้องคาดเดาไม่ได้เซ่" เออ ไม่เถียง (เอ้า ง่ายๆซะงั้น) คือไม่ได้หมายความว่ามันคาดเดาได้ว่ามันจะเกิดหรือไม่เกิด คือผมไม่ไช่หมอดูอ่ะครับ แต่ว่าของบางอย่างเราก็คาดเดาได้ว่ามันน่าจะเกิด อย่างที่หลายๆคน ชอบพูดว่า "กูว่าแล้ว" มันน่าเบื่อไม๊ล่ะครับเวลาคุณพูดคำนี้กันอ่ะ

 ความไม่แน่นอนในที่นี้ ที่ผมพูดถึงคือความแน่นอน (นั่นมันเพี้ยนกว่าเดิมอีก) นั่นหมายถึงเรื่องการดับ สูญ หาย สลายไป เข้าเรื่องเลยละกัน อันที่จริงแล้วคนเราถ้ามองกันจริงๆมันก็แค่เกิดมาแล้วตายไป ทุกสิ่งล้วนอนิจจังครับ ไม่ว่าจะมนุษย์ สัตว์โลก ต้นไม้ ใบหญ้า สิ่งของนาๆ (นอกเรื่องนิด : ทำไมคำว่านานา มักจะพิมพ์ว่านานา ไม่ค่อยพิมพ์ว่า นาๆ ใครทราบบอกผมทีเถอะครับ หุหุ) แต่เรายังเรียก การ ป่วย และตาย ว่าความไม่แน่นอน จริงๆต้อง แยกพาร์ทใช่ไม๊ครับ มันเป็นความไม่น่านอนที่น่านอน เอ้ย!! มันเป็นความไม่แน่นอนที่แน่นอน ยิ่งพิมพ์ยิ่งจะงงไม๊ คือการแก่การตายเป็น เรื่องที่ต้องเกิดขึ้นกับทุกคนแน่ๆ แต่บางคนก็แก่ยากตายง่าย บางคนแก่ง่ายตายยาก(ผมยังไม่มีเมียนะไม่ได้พาดพิงใครเป็นการส่วนตัว) บางคนไม่ทันแก่ก็ตายซะแหล่ว สิ่งที่ไม่แน่นอนคือไม่รู้ว่ามันจะถึงคราวเราในวันไหน แต่ยังไงทุกคนก้ต้องตาย

 ถึงกระนั้นแล้วก็ยังมีเรื่องขาดๆเกินๆ คนเรามักจะลืมตาย เช่น เด็กช่างกลที่มันไล่ตีกัน เด็กแว้นท์ที่มันแข่งมอเตอร์ไซค์กัน ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมไอ้เด็กสมัยนี้มันอยากแก่เร็วนัก อายุช่วงเห่อบัตรประชาชนแท้ๆ แต่อยากหน้าแก่ไว้หนวดเครา อยากเท่ห์โดยการกินเหล้า สูบบุหรี่ ไม่รู้จะรีบแก่รีบตายไปไหน อยากจะเข้าไปตบบ่า(หรือตบกบาลดี) แล้วบอกว่า "น้องเอ้ย คนเรายังไงก็ต้องตายไม่ต้องรีบ" อยากให้มันรู้เหลือเกินว่าตอนนี้ที่ผมอายุ 26 ผมก็เสียดายเวลาไปเยอะเหมือนกันบางอย่างที่ผมไม่สามารถทำได้ในตอนที่เราอายุเท่านี้ ก็จะเสียดายว่าตอนเด็ก ทำไมไม่ทำ

 ในมุมมองของผมที่ได้รู้จักคนมากมายพอสมควร คนที่ตระหนักถึงความตายมักมองว่าอืมคนเราเกิดมาก็ตาย หาความสุขไว้ดีกว่า ก็ไม่ผิดนะที่จะคิดอย่างนั้นถ้าความสุขนั้นมันไม่เบียดเบียนใคร บางคนก็คิดว่าทำบุญไปเถอะตายไปจะได้สบาย ผมก็สงสัยว่าทำไมไม่คิดว่าทำบุญไปเถอะเราจะได้อยู่อย่างสบายใจไปจนตาย เพราะทำบุญยังไงก็ดีกว่าทำบาป ผมเองมันก็ไม่ได้ดีอะไรนักหนานะครับ ที่มาพิมพ์อย่างนี้ก็ไม่ได้บอกว่าผมเป็นคนสูงส่งยิ่งใหญ่อะไร ผมก็มนุษย์กิเสศหนาคนนึง ยังมีกิเลศวิ่งเล่นในเส้นเลือดอยู่ทุกวัน กินเหล้า สูบบุหรี ่เป็นธรรมดา แต่อย่างน้อยผมก็ทำงานหาเงินมาเอง ไม่ได้เอาเงินพ่อแม่ มาซื้อเหล้าบุหรี่ เหมือนไอ้เด็กหัวเกรียนนะครับ (จริงๆแล้วมันอาจจะไม่ผิดก็ได้นะครับมันอาจจะเอาเงินที่มันแทงบอลมาซื้อบุหรี่ดูดก็ได้ แล้วก็บอกว่าเงินกูหามาเองอ่ะมีไรป่าว) เอาล่ะโฆษณาสรรพคุณจนนอกเรื่องละ กลับมาที่เรื่องก่อนตายต่อ คือในมุมมองของผมเองคิดอยู่เสมอว่าเราต้องตายแต่ผมมีความฝัน ว่าหนึ่งชีวิตอันน้อยนิดของผม มันต้องทำอะไรได้บ้าง ผมไม่คิดว่าจะเป็นฮีโร่ที่กู้โลก แต่ถ้าได้ทำอะไรที่เกิดการเปลี่ยนแปลงก็คงดี

 เพราะฉะนั้นบางคนคิดว่าไหนๆก็ต้องตาย จะรู้มากไปทำไม ก็อยู่ไปเรื่อย หาตังค์ พออยู่พอกิน ก็ได้แล้ว เออมันก็จริงแต่ถ้าไม่มีความรู้แล้ว ก็คงไม่มีแง่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอกครับแล้วอีกอย่างคือชีวิตมันไร้แก่นสารเกินไป ผมว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆที่ซับซ้อน ทุกคนรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่า อะไรคือความดี ความถูกต้อง คำว่า สัจจะธรรม มาจากคำสองคำคือ สัจจะ ซึ่งหมายถึงความจริง และธรรมะ ที่มาจาก ธรรมชาติ เพราะฉะนั้น สัจจะธรรม คือความจริงตามธรรมชาติ เหมือนกับแสงในธรรมชาติ เรามองไม่เห็นแต่เราก็รู้ว่ามันมีอยู่จริง แต่ด้วยเวลาที่เลยผ่านมาเทคโนโลยีที่สูงขึ้น กลับถ้าให้จริยธรรมของมนุษย์ถดถอยลง เหมือนเราทุกคนถูกเหวี่ยงให้หนีออกจากแก่นแห่งธรรม แก่นแห่งความจริง ด้วยแรงหมุนของสิ่งยั่วยุต่างๆนาๆ ธรรมะกลายเป็นเรื่องเชย ทั้งๆที่ธรรมะนั้นได้ชื่อว่าเป็น "อกาลิโก"

 คนเรานั้นลืมตายมากขึ้นความตายกลายเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย จะเห็นมันก็เมื่ออยู่ต่อหน้าแล้ว และเวลานั้นเพิ่งจะได้สำนึกว่าชีวิตมันสั้นนักยังมีอะไรที่ไม่ได้ทำอีกมากมาย แล้วบาปที่ทำมาก็ย้อนมันกัดกินจิตใจจนลมหายใจสุดท้าย ฉะนั้นแล้วเราทุกคนมาเริ่มสำนึกถึงความตายกันเถอะ ผมเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าเบื่อคนเราต้องตายแล้วผมจะเรียนรู้ไปทำไม ฝึกให้เชี่ยวชาญชำนาญไปทำไม แต่รากนิสัยผมเป็นคนชอบเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ได้เสพความคิดอ่าน ความรู้ของผู้อื่น เป็นเรื่องน่าอภิรมย์ สำหรับผม ฉะนั้นแล้วผมจะมานั่งเฉยๆทำตัวเป็นก้อนดินก่อนเวลาไปก็ไร้ค่า หากแต่ว่า การได้ถ่ายทอดความรู้ต่างๆ แนวคิดต่างๆ ออกมาในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ต่างหากคือสิ่งที่ควรทำ ผมเองได้รับการถ่ายทอดวิชาจากอาจารย์หลายๆท่าน ได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ ผ่านหนังสือและสื่อต่างๆ มันเหมือนกับการสกัดตัวยาออกมาจากสมุนไพรอีกที เพราะฉะนั้นเรื่องบางเรื่องที่ผ่านการคิดของหลายๆคนมาแล้วผมจึงเสพและซึมซับสาระนั้นได้โดยง่าย ในทางเดียวกันผมก็คงจะทำไม่ต่างจากคนอื่นๆ แต่ผมจะคิดในแบบของผมเอง เพราะฉะนั้นตัวยาที่ผมสกัดเอง ต้องบอกว่าคงเป็น "ยาหมอตี๋" ไม่ได้รับการรับรองจาก อย. แต่ผมว่ามันต้องมีคนที่ถูกกับตัวยานี้ อ่าน เข้าใจ และทำตาม ... โฆษณาสรรพคุณอีกแล้ว เอาเป็นว่า ก่อนตายคุณคิดจะทำอะไรบ้าง อย่าผัดผ่อน อย่าทำบาปแล้วคิดว่าไปชดใช้ชาติหน้า หรือทำบุญหวังผลชาติหน้า ขอให้ทำบุญเพราะต้องการให้พระมีอาหารฉันท์ เพราะคุณจะได้สำนึกได้ว่าทุกอย่างที่คุณใส่บาตรจะมีคนได้กิน ของในสังฆทาน มีคนเอาไปใช้จริง แล้วคุณจะใส่ใจในการทำบุญมากขึ้น ไม่ใช่ทำเพราะอยากได้บุญ แล้วคุณจะมีความสุขแน่นอน ทางเดียวกันบาปคุณก็ไม่ต้องชดใช้ในชาติหน้าเพราะผมเชื่อว่าหลังจากที่ทำบาปไปแล้ว บาปจะตามกัดกินคุณจนถึงวันตาย