.

ซ า ก จั ก จั่ น บ น ด า ด ฟ้ า

.

. 

มันคงตรอมใจ ด้วยสาเหตุใดสาเหตุหนึ่งนั่นแหละ จึงบินตกมาสิ้นลมหน้าห้องเช่าของฉัน ในเช้าวันนี้ ฉันคิด...
....................................

     “ไม่อยากเชื่อ!” ฉันบอกกับตัวเองในใจในวินาทีแรกที่เห็นซากแมลงปีกสีเทาคล้ำๆ ซึ่งหายไปจากความทรงจำของฉันนานแสนนาน แทบลืมไปแล้วก็ว่าได้ แต่ฉันก็ต้องเชื่อด้วยสัญญาจำได้หมายรู้ว่า เจ้าแมลงปีกลายพร้อยอ่อนที่กำลังนอนแน่นิ่งบนถังน้ำซีเมนต์คล้ำหม่นแทบกลืนเป็นสีเดียวกันอยู่นี้ นี่แหละคือนักร้องเสียงดีแห่งราวไพรที่ชื่อว่า จักจั่น อย่างแน่นอน
     ส่วนเหตุผลที่ฉันประหลาดใจราวกับเจอศพคนตาย นั่นก็เพราะว่ามันหลงบินมาสิ้นใจบนดาดฟ้าชั้นห้าหน้าห้องเช่าของฉันได้อย่างไรกัน? ที่นี่มันอยู่สูงเกินไป เกินกว่าพลังปีกอันบอบบางของมันจะทะยานถึง ซ้ำมีแต่สายลมเกรี้ยวกราดตลอดคืนท่ามกลางดงตึกไร้ที่พักพิง มองไปทางไหนก็เจอแต่ป่าซีเมนต์ไร้อารมณ์ความรู้สึกให้กำซาบซึ้งแห่งฝนฟ้าและระบบนิเวศอย่างสิ้นเชิง

.

.

     แน่นอน ดาดฟ้าแห่งนี้จึงว่างเปล่าจากสิ่งยึดเกาะสีเขียวฉ่ำชุ่ม คาคบไม้สูง กิ่งก้านเรียวใบหรือเปลือกตาจากลำต้นไม้ใหญ่น้อยให้อยู่อาศัย ยกเว้นสีเขียวของต้นมะขามเล็กๆ ในกระถางมังกรสีน้ำตาลที่ฉันไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตอื่นดำรงชีพอยู่ได้เลย นอกเสียจากพวกมดและแมลงเล็กๆ เท่านั้น

.

      ฉันจึงพยายามมองหาที่มาที่ไปของมันขึ้นไปยังเวิ้งฟ้ากว้าง แล้วทอดสายตาลงมาเบื้องล่างดูบ้าง เพ่งพิศยังจุดสีเขียวที่แต้มอยู่ตามซอกตัวอาคารบ้านเรือนและหน้าตึกสูงตระหง่าน มันก็พอจะมีอยู่บ้าง บางจุดเขียวเป็นหย่อมย่านตามหลืบเหลี่ยมคับแคบ 
     .

     ฉับพลัน!ฉันก็ประจักษ์ซึ้งด้วยทัศนะอันเป็นจริงของสรรพสิ่งว่า ยังมีจุดสีเขียวของต้นไม้น้อยใหญ่มากมายกระจัดกระจายอยู่สองข้างถนนในซอกซอยที่ผู้คนพลุกพล่าน รถราพ่นควันหม่นเทาไม่หยุดหย่อน มันน่าจะดำรงเผ่าพันธุ์ของมันอยู่มาได้ท่ามกลางเสียงกรีดร้องระงมของเครื่องจักรยนต์กลไกอย่างกลมกลืนมานานนมแล้ว โดยที่ฉันเองก็ไม่ค่อยได้สังเกตมาก่อน ฉันอาจเคยเดินผ่านต้นไม้บนฟุตบาธขณะที่เผ่าพันธุ์เพื่อนพ้องของมันขับขานบทเพลงธรรมชาติแข่งเสียงรถราอยู่ก็ได้ ฉันเชื่อว่าหลายคนน่าจะเคยมีประสบการณ์ร่วมมาบ้าง แต่จะได้ยินเสียงกระซิบเพลงไพรหรือไม่ ฉันไม่อาจรู้ได้...

.

.

     ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่า เจ้านักร้องไพรปีกลายพร้อยตัวนี้มันคงได้ดำรงอยู่ท่ามกลางวิกฤตของเสียงอึกทึกเซ็งแซ่อันไม่รู้หลับนอนของเมืองมานาน จนฤดูกาลกำลังจะเปลี่ยนผ่าน จากคิมหันต์สู่วสันตฤดูซึ่งเป็นกาลอวสานแห่งระบบวงจรชีวิตเผ่าพันธุ์ จักจั่น อย่างมัน ใช่! มันอาจกำลังหมดอายุขัยตามฤดูกาลก็ได้

.
     

.

     แต่ที่ยังค้างคาในใจ เหตุใด เจ้าจักจั่นโจนาธานตัวนี้ต้องบินขึ้นมาสิ้นลมบนดาดฟ้าเวิ้งว้างไร้ความสัมพันธ์กับระบบนิเวศใดๆ เสียเพียงตัวเดียวเท่านั้น!
     หรือว่า..เจ้าจักจั่น มันต้องการบอกฉันเพียงว่า เสียงขับขานของมันไร้สิ้นมนต์เสน่ห์เกินกว่าจะสะกดให้ผู้คนในเมืองแห่งนี้นิ่งฟังเสียแล้วก็เป็นได้..ฉันเองก็ไม่แน่ใจนักหรอก!

.

.

.

.

มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ

๑ พฤษภาคม ๒๕๕๑
:แรงบันดาลใจขณะเห็นซากจักจั่นตกมาตายสดๆ หน้าห้องในเช้าวันหนึ่ง
ปล. แนะนำไปอ่านหนังสือสักเล่มนะครับ รวมเรื่องสั้นชื่อ“สายลมบนถนนโบราณ” ของ มาโนช  พรหมสิงห์ มีเรื่อง “คราบจักจั่น” ด้วย แพรวสำนักพิมพ์
บอกไว้ก่อนว่า ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แต่ประการใดนะครับ ที่แน่ๆ ทำให้ผมได้ออกกำลังค้นหาหนังสือเล่มนี้จากชั้นหนังสือเพื่อถ่ายภาพประกอบกับจักจั่น ก็มันส์ดีครับ