ฉันเข้มแข็งขี้น หัวเราะได้มากขึ้น ...

         แม้จะรู้ว่าทุกครั้งเสียงหัวเราะที่ออกมา ไม่ได้มาจากความสุขสุดลึกเช่นที่เคยมี แต่ก็ยังดี ที่วันนี้ มีเสียงหัวเราะ มีรอยยิ้ม มีเรื่องดี ๆ มีมิตรภาพดี ๆ เข้ามามากมายในชีวิตฉัน

     ชีวิตก็คงเป็นเช่นนี้...

     มีพี่คนหนึ่งบอกว่า ในวันที่ฉันเจ็บปวดที่สุด เมื่อฉันก้าวขึ้นมาลุกขึ้นยืนได้ด้วยตัวเองอีกครั้ง ฉันจะเติบโตมากขึ้น มีมุมมองให้กับชีวิตที่แหลมคมมากขึ้น รู้จักรักตัวเองมากขึ้น ซึ่งฉันก็ได้แต่หวังว่า คงจะเป็นเช่นนั้น

     เพราะในวันนี้ แม้หัวใจฉันจะเจ็บถี่น้อยลง จังหวะการเต้นของหัวใจ ไม่สโลว หรือ ช้า เหมือนในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา แต่ลึก ๆ แล้ว ฉันยังไม่อาจลืมได้ และดูเหมือนว่า เขาก็เช่นกัน มิเช่นนั้นก็คงไม่มีการติดต่อมาอยู่เนือง ๆ...  

     ความผูกพันที่อยู่บนเส้นขนาน ที่ไม่มีทางที่จะมาบรรจบกันได้

     ความห่วงใย  ที่ตัดกันไม่ขาด

    ความรัก ที่ไม่เคยหายไป เพียงแต่ถูกกดลึกเก็บซ่อนเอาไว้สุดหลืบของหัวใจ

    ทุกวันนี้ ฉันไม่คิดว่า เป็นเรื่องเศร้า น้ำตาฉันไม่รินไหลทุกวันเหมือนเมื่อก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่า เป็นเเพราะฉันร้องไห้มากมากเกินพอ ร้องจนไม่มีน้ำตาเหลือให้ร้องได้อีก หรือ เพราะฉันเข้มแข็งเติบโตมากขึ้น

     แต่คนรอบข้างบอก เป็นเรื่องที่ดี ที่วันนี้ ฉันมีรอยยิ้ม และ ยิ้มได้มากกว่าที่ผ่าน ๆ มา...