ขอบคุณภาพจากเวป www.mistercleanweb.com

ภาพเขาพระวิหาร ที่เคยได้มีโอกาสไปเยือน เมื่อสิบกว่าปีก่อน ยังอยู่ในความทรงจำ

โดยเฉพาะความรู้สึกตอนเดินเลียบเลาะริมตัวปราสาท ไปจนถึงมุมที่มองลงไปเป็นหุบเหวข้างล่าง....มันน่าหวาดเสียวมากๆ

ภาพคนไทยคนเขมร ที่ค้าขายไปมาหาสู่ตรงชายแดนมีแต่รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ หยอกล้อกัน  โดยมิได้ทำให้รู้สึก "ต่างชาติ ต่างภาษา แม้แต่น้อย

ในวันนั้น เมื่อก้าวเข้าสู่เขตวิหาร ท่ามกลางกองหินมากมาย

ด้วยความที่ละอ่อนอยู่ ตัวเองยังหลุดปาก บ่นว่า เสียดาย ถ้าเป้นของคนไทย คงจะดูแลได้ดีกว่านี้

เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งบอกว่า ไม่จำเป็นต้องเป็นของใคร  สมบัติโลก  เราก็ช่วยกันดูแลได้ คนละนิดละหน่อย ไม่ต้องเกี่ยงงอน

-----------------------------------------

ช่วงไม่กี่วันมานี้ที่เรื่องราวของเขาพระวิหารผ่านเข้าหู ผ่านสายตา

โดยที่ฉันไม่ได้มีความกระหายใคร่รู้ข้อมูลใดๆเพิ่มเติม

ประเด็นความขัดแย้ง ล้วนแล้วแต่ "ตัวกู ของกู" กันทั้งนั้น

หลายครั้งที่ถูกถามความเห็น ในเรื่องนี้

คำตอบของฉันจะมีเพียง

เขาพระวิหารเป็นของใครไม่สำคัญ      สำคัญที่ใครจะดูแลได้ดี ใครเห็นถึงคุณค่าที่แท้จริง

และถึงที่สุดแล้ว ก็ไม่มีใครเป้นเจ้าของมันอย่างแท้จริงเลย....

บางครั้ง เลยโดนกล่าวหาไม่รักชาติไปโดยปปริยาย

ซึ่งฉันก็เพียงแค่ยิ้มและยุติคำสนทนาเรื่องนั้นๆเสีย

"ถามความเห็น แต่ไม่ยอมรับความเห็น....จะถามทำไมฟะ  "

ทุกปัญหาที่เกิดขึ้น จะแก้ไขได้ง่ายกว่า ถ้าทุกคนอยู่ด้วยการพยายามที่จะแบ่งปัน มิใช่พยายามที่จะแบ่งแยก

หลายปีในช่วงอุดมศึกษา ฉันทำกิจกรรมในชมรมประวัติศาสตร์    ยิ่งค้นคว้า ยิ่งย้ำให้เห็นชัดว่าไม่มีอะไรที่จีรังแท้  โบราณสถาน โบราณวัตถุทั้งหลาย แม้แต่เจ้าของผู้สร้าง ผู้ครอบครอง ก็ยังมิอาจอยุ่กับของตัวเองได้จนนิรันดร์  สู้เอาเวลา งบประมาณ แรงกาย ที่เสียไปกับความขัดแย้ง  มาร่วมกันบูรณะ ปฎิสังขร หรือรักษา ให้คนรุ่นหลังได้ชื่นชม ...ไม่ดีกว่าหรือ...