สัญญาณเตือนภัย ครั้งที่ 1 เมื่อเราต้องเผชิญ กับ สังคม ยุค ...บัดซบ...

ครั้งแรกตั้งใจที่จะเขียนเรื่องราวประทับใจ ที่ได้พบเจอขณะที่ได้ไปเกาะลันตา และปาย แต่พอได้เปิดอ่านอีเมลล์ที่เพื่อนๆ ฟอร์เวริ์ดมาผมเปลี่ยนใจทันที และวินาทีนี้ยอมรับว่า รู้สึกกลัว และเริ่มขยะแขยง สังคมที่อยู่นี้มากขึ้น.

จดหมายอีเลคทรอนิกส์ฉบับนี้ ไม่ได้มาแค่เพียงความคิดเห็นของเพื่อนๆ ที่มีความเห็นต่างๆ นา ๆ แต่ยังได้แนบไฟล์คลิปวีดีโอ ความยาว 4 นาทีมาให้ดูด้วย ...

ในฉากของคลิปวีดีโอ ผมดูคร่าวๆ แล้วไม่ได้มีการจัดฉากหรือปรุงแต่ง ตระเตรียมการไว้ล่วงหน้าแต่อย่างใด ...

ฉากหลังเป็นห้องสีเหลื่ยมเล็กๆ มีคอห่านที่เราเอาไว้ใช้ถ่ายหนัก-เบา แบบนั่งยองๆ สภาพเก่าไม่ได้มีการทำความสอาด ประกอบกับมีกระป๋องน้ำสีหม่นแตกกองปะปนอยู่กับเศษไม้ ผ้าขี้ริ้ว ฝุ่นจับหนาเขอะ สันนิฐานว่าไม่ได้มีการใช้งานมาเป็นเวลานาน(ร้าง) ...

  ภายในห้องน้ำ ห้องเดิม มีการเคลื่อนไหว (วุ่ยวาย) ของเด็กหนุ่มในชุดฟอร์มอาชีวะ 3 คน หิ้วปีกร่างเด็กหญิงในชุดนักเรียนที่ไม่มีสติให้นอนลงกับพื้น  ...

หลังจากนั้นเด็กทั้ง 3 คน หรืออีกนัยเป็นสัตว์เดียรฉานก็ไม่ทราบได้ ผลัดเปลี่ยนกันยัดเยียดราคีให้เด็กสาว แบบไม่เห็นศักดิ์ศรี ความเป็นมนุษย์ ความเป็นลูกสาวแสนรักของพ่อและแม่ที่เฝ้าทะนุถนอม  เลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะ

ขณะที่อีกฝั่งหนึ่งของห้องน้ำก็มีเด็กอีกกลุ่มหนึ่ง 3- 4 คนพยายามถ่ายคลิปเก็บไว้ ปากก็ตะโกนเชียรแบบไม่มีการยั้งคิด

เด็กหญิงถูกกระทำ ขณะที่หมดสติและเรี่ยวแรง อีกทั้งไม่ใช่การยินยอม แต่ด้วยฤทธิ์ของยายาอะไรสักอย่าง เพราะมีเสียงรอดออกมาให้ได้ยินว่า “เร็วเดี๋ยวมันฟื้น”

เด็กหญิงถูกกระทำแบบนี้ ...จากเด็ก เยาวชนที่อยู่ในวัยเรียน มันบ่งบอกอะไรให้เราทราบบ้าง...

ใช่หรือไม่ภาวะสังคมที่เสื่อม และบัดซบ อยู่ใช่หรือไม่ ...

และมันจะเป็นแบบนี้อีกนานไหม ...

จะหนักและโคม่าอีกสักเท่าใด....

จะมีใครทำให้สังคมนี้ดีขึ้นได้บ้างไหมครับ...

ด้วยความหวัง

ข้าน้อย “บักหุ่งซ่ำจ๊อย”