เมื่อวันก่อนกำลังนั่งใจจดใจจ่ออ่านบล๊อคของพี่ๆ เพื่อนๆ พร้อมกับเตรียมงานเพื่อส่งต้นฉบับบก่อนตีพิมพ์ ท่านลูกเสือหมายเลข 9 เดินมาทักทาย และถามผมว่า  ทำไม ช่วงนี้ไม่ค่อยเขียนเรื่องราว ต่างๆ ลงบล๊อค สักเท่าไหร่ ซึ่งตรงนี้ผมยอมรับว่าไม่ค่อยได้เสนอเรื่องราวต่างๆ จริง...

ผมได้แต่ยิ้มรับ ด้วยความดีใจที่มีพี่ๆ คอยดูความเคลื่อนไหวในบล๊อคเล็กๆ ของผม …

วันนี้เลยอยากจะเล่าเรื่อง นอกรั้วมหาวิทยาลัยให้ฟังครับ ...

เพราะผมเห็นว่า เรื่องพวกนี้เป็นเสมือน แผลอักเสบ (Infected wound) ที่ทุกฝ่ายจะต้องรีบเร่งแก้ไข ก่อนที่จะกลายเป็นแผลไฟลามทุ่ง (Erysipelas) และดีกว่าที่ทุกฝ่ายจะไปให้ความสนใจเฉพาะเรื่องความพยายามการจัดตั้งรัฐบาลของนักการเมือง หรือนักกินเมืองอะไรพันธ์นั้น...

2-3 ปีก่อน หลายๆฝ่ายพยามยามเสนอปัญหาเรื่องหอพักนักศึกษา และร้านเหล้าหน้ามหาวิทยาลัย กลัวและเกรงว่า เยาวชนที่พยายามแสวงหาความสว่างให้กับชีวิต จะตกหลุมกลลวงอยู่นอกรั้วมหาวิทยาลัย ไม่สามารถเก็บเกี่ยววิชาความรู้ได้อย่างที่ตั้งหวัง

ถึงเวลานี้ ความพยายามเหล่านั้นล้มเหลวโดยสิ้นเชิง...

ทำไมเหรอครับ เพราะร้านเหล้า ไม่หมดไปจากหน้ามหาวิทยาลัย แถมยังเกิดขึ้นเป็นดอกเห็ด เพื่อรองรับนักศึกษารายวัน (เที่ยวบางวัน) และนักศึกษารายเดือน (เที่ยวทุกวัน) ส่วนหอพักริมรั้วมหาวิทยาลัย ก็ยังไม่มีใครควบคุมอะไรได้...

เกริ่นมายาวเหยียด มาดูกันครับว่า นอกรั้วมหาวิทยาลัย เกิดอะไรขึ้น... ผมการันตีแบบ บักหุ่งฯ ฟันธง ว่าเป็นเหมือนกันทุกแห่งทุกจังหวัดครับ...

ช่วง 6-7 ปีหลัง ผมเดินทางไปตามจังหวัดต่างรวมถึง กทม. ผมรู้ว่าหากผมจะหาที่ฟังเพลง ดื่มเหล้า ยันเช้า และมีที่พักราคาถูกแบบรายวัน ผมจะไปบริณที่มีมีมหาวิทยาลัย ...

ไม่เชื่อก็ลองถามลูกหลานท่านนะครับว่าผมพูดจริงหรือไม่...

ร้านเหล้าเขาจะเริ่มเปิดบริการกันตั้งแต่เที่ยงวัน เป็นลักษณะขายอาหารกาแฟ แต่ใครที่ต้องการเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็สามารถสั่งได้ โดย 4-5 โมงเย็น แดดเริ่มอ่อนจะเริ่มเห็น นศ.มานั่งจับกลุ่มทั้งชุดนิสิต-นักศึกษา

พอค่ำลงมาหน่อย ร้านลวงเริ่มเปิดเต็ม 2 ฝั่งถนนหน้ามหาวิทยาลัย เสียงเพลงแต่ระร้านค้าเริ่มบรรเลง ...3 ทุ่ม คนเริ่มเยอะขึ้น นศ.บนหอพักเริ่มลงมาสมทบ ...

เที่ยงคืน –ตี 2 ราตรีนี้เพิ่งเริ่มต้น นักท่องราตรี จากถิ่นอื่น รวมถึง นศ.ที่ไปเที่ยวต่างถิ่นเริ่มกลับมารวมตัว ถึงเวลานี้แล้วมิตรภาพใหม่ๆเริ่มเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าใครตกเป็นผู้ล่า ใครเป็นเหยื่อ เพราะวินาทีนี้ผมไม่รู้ว่าความคิดล่าสวาท เพิ่มแต้มมีอยู่ในฝ่ายชายฝ่ายเดียวหรือไม่...

วินาทีนี้ในร้านเหล้า ไม่แตกต่างจาก ตู้กระจก หรือบาร์ผู้ชาย กันแน่ ทุกฝ่ายสอดส่ายสายตาหาเป้าหมาย เพียงแต่ไม่มีเบอร์ผูกที่ข้อมือหรือติดหน้าอกเพียงเท่านั้น การเต้น กอดรัดกันนัวเนีย แลกเบอร์โทร กลายเป็นเรื่องชินตา และมีนศ.หญิง บางคนออกปากว่า หากวันไหนไม่มีผู้ชายมาขอเบอร์ วันนั้นเธอจะอารมณ์เสียอย่างมาก...

หากทั้ง 2 ฝ่ายสามารถจูนกันติด หมายถึง ความต้องการเหมือนกัน ก็จะพากันไปสู่หอพักรายเดือนที่เปิดให้บริการรายวันด้วย ราคามีให้เลือกตั้งแต่ 250 -700 บาทต่อวัน ส่วนคนที่กล้าๆกลัวๆ ก็จะพากันไปแบบหมู่คณะ ชักชวนกันไปกินต่อที่ห้องพัก โดยที่เจ้าหน้าที่หอพักไม่มีการควบคุมอะไรสักอย่าง...

ข้ามมาถึงตรงนี้เลยแล้วกัน เพราะผมจะไม่เล่าถึงบรรยาศในหอพักว่าเขาทำอะไรกัน อิอิ...ไปจินตนาการเองนะครับ (เอผมว่าน่าจะติวหนังสือกันนะ)

นศ.เหล่านี้เที่ยว สนุกกันถึงรุ่งเช้า คิดหน่อยว่าเขาจะเอาเรียวแรงแห่งสมองที่ไหนไปเรียน...เงินที่ผู้ปกครองให้มาก็หมดเพราะเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย ...เขาก็จะมีวิธีการหาเงินต่างๆนานๆ อาทิ แชร์ค่าห้องพักกับแฟน ดั่งที่มีคนให้บอกว่า นศ.สมัยนี้ทดสอบการมีครอบครัวก่อนที่จะมีครอบครัวจริงริมรั้วมหาวิทยาลัย

ส่วนคนที่ไม่มีแฟนก็จะหยิบยืม ขายสิ่งของมีค่า เล่นการพนัน และสุดท้ายหาทางออกไม่ได้คือ ขายตัวแลกเศษเงิน...โดยเขาคิดเพียงว่าไม่เห็นเป็นไรเที่ยวก็เสียตัว เอาตัวมาเสียแลกเงินดีกว่า...แบบนั้นมั๊งครับ

หมายเหตุ...ลูกหลานของคุณมักจะรอให้คุณโทรเข้าไปที่หอเพื่อตรวจสอบเขาว่าอยู่ที่ห้องหรือไม่ ก่อนออกไปเที่ยว โยไม่กลัวว่าร้านเหล้าจะปิดเพราะมีให้กินถึงเช้า และคราวต่อไปผมจะเสนอเรื่องราวความเหลวแหลกของหอพักนักศึกษา หน้ามหาวิทยาลัยแบบทุกซอกทุกมุมครับ ....

ด้วยความหวัง

ข้าน้อย บักหุ่งซ่ำจ๊อย

-ขอบคุณภาพจาก ธัชดล ปัญญาพานิชกุล