Ho Chi Minh

ไทย - เวียดนาม สายสัมพันธ์ ตัดไม่ขาด กลับรัดรึง
ในช่วง 30 ปี เป็นช่วงสงครามเย็น หลังจาก เวียดนามใต้ภายใต้การสนับสนุนของอเมริกาได้พ่ายแพ้ต่อเวียดกง ทำให้เกิดการรวมประเทศเวียดนามอีกครั้ง ทั้งประเทศอยู่ภายใต้การปกครองระบอบคอมมูนิสต์  แล้วยังลุกลามไปถึงประเทศใกล้เคียง ไม่ว่า จะเป็น ลาว เขมร และอาจจะเป็นไทย ตามแนวความเชื่อ ในทฤษฏี โด มิ โน

ประเทศไทยขณะนั้น มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ถือได้ว่าเป็นด่านหน้าของประเทศเสรี ประชาธิปไตย  เวียดนามถือว่า เป็นศัตรูตัวเอ้ ในขณะนั้นผมไม่มีความคิดว่า โลกจะเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้ ไทยและเวียดนามเป็นมิตรประเทศที่มีความสัมพันธ์อันดี รวมทั้งอยู่ในกลุ่มอาเซียนด้วยกันในขณะนี้ เป็นมิตรประเทศและค่แช่งตัวฉกาจ ในปัจจุบันและอนาคต คิดไปแล้วเสียดายครับ อุตส่าห์สู้รบ ตบมือกันมาตั้งนาน รู้อย่างนี้ ไม่ต้องสู้รบตบมือ ทำสนามรบ ให้เป็นสนามการค้า ตั้งแต่ตอนโน้น ผมนึกภาพไม่ออก ว่า  พวกเราจะเจริญขนาดไหน

ในสายตาของผม จากที่เคยสัมผัสมา คนเวียดนามมีความรู้สึกที่ดีต่อคนไทยค่อนข้างมาก ถือประเทศไทยเป็นตัวอย่าง ให้เวียดนามศึกษาถึงข้อดีข้อเสีย ชื่นชอบกรุงเทพ พัทยา ถือว่าเป็นแหล่งท่องเทียวที่ทันสมัย และสวยงามที่ใกล้ที่สุด ชื่นชมในฟุตบอลไทย ชื่นชอบเกียรติศักดิ์ เสนาเมืองกันทั่วเมือง

ถ้ามีเวลาว่าง ผมว่าน่าจะลองไปเที่ยวเวียดนามดูน่ะครับ กลับมาเรายังคุยไปได้อีกนาน ว่าเราเคยสัมผัสเวียดนามมาแล้ว ครั้งเวียดนามยังไม่เจริญเท่าไทย

อีกประมาณสิบปี แล้วเราไปเวียดนาม เราอาจจะกล่าวเช่นนี้ไม่ได้น่ะครับ