ระหว่างเสียงโห่ร้องยินดีต้อนรับปีใหม่ยังกระหึ่ม  เพียงแค่เข็มวินาทีเคลื่อนไปหนึ่งคลิก เราก็ย่างก้าวข้ามวันปีเก่า 2549 เข้าสู่ปีใหม่ ปี 2550
เป็นวันที่ ผมมีความสุขใจ ผมเริ่มต้นปีอย่างมีความสุข
เป็นวันที่ ผมไม่คาดฝัน ว่าจะมีสาวโฮจิมินห์อยู่ข้างกาย
เร็วเกินไป ที่จะบอกว่า  เป็นสาวที่รู้ใจ
แต่ บอกได้ว่า เป็นสาวที่ประทับใจ ที่ผมเองก็ไม่คาดฝันในค่ำคืนนี้

                

หลังจากคุยกัน ผมก็ทราบว่า น้องแอนน์เธอทำงานเกี่ยวกับการนำเสนอสินค้าโปรโมชั่น แต่ยังเรียนทางด้านภาษาอยู่ มิน่าภาษาอังกฤษเธอใช้ได้ดีทีเดียว

คุยกับน้องแอนน์ได้สักครู่ ผมก็ขอตัวกลับ
ไม่รู้อะไรดลบันดาลใจ ไม่รู้เหตุผล จริงๆแล้วผมค่อนข้างสับสนครับ

อาจจะอายเพื่อนของน้องแอนน์ที่ผมนั่งร่วมโต๊ะกับเธอก่อนหน้านี้ เพราะเธอเห็นเหตุการณ์โดยตลอด ผมเขินไม่กล้าแม้กระทั่งมองหน้าเธอ
อาจจะเกรงว่าคุยกันนานเดี๋ยวไม่มีอะไรจะคุยต่อ แล้วน้องแอนน์เบื่อซ่ะก่อน นัดเจอกันเสาร์หน้า ให้เค้าพาเที่ยวจะดีซ่ะกว่า
อาจจะเป็นเพราะว่า ตามที่ได้เรียนมาว่าเมื่อปิดการขายได้แล้วให้ขอลา เผื่อลูกค้าจะเปลี่ยนใจซ่ะก่อน
หรือตอนนี้ดึกมากแล้ว กลับห้องพักผ่อนเตรียมเดินทางดีกว่า

ผมไม่ทราบเหตุผลในขณะนั้นจริง แต่ก็ได้เอ่ยลาน้องแอนน์แล้ว โดยนัดหมายเจอกันเสาร์หน้า หลังจากผมกลับมาจากดาลาท

ผมก็ประหวั่นพรั่นพรึงอยู่บ้าง ถึงคำพังเพยที่ว่า
"สามวันจากนารีเป็นอื่น"
นี่จากกันเป็นอาทิตย์ แล้วก็เพิ่งรู้จักกันมาเพียงสิบยี่สิบนาที

ในวันข้างหน้า อะไรจะเกิดเราไม่สามารถคาดเดาได้ ปล่อยให้เป็นไปเถอะครับ

แต่วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุข เท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว เมื่อย้อนนึกถึงความรู้สึกความอ้างว้างก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่นาที
กว่าจะถึงห้องก็ตีหนึ่งกว่า ๆ
เห็นโบนอนกรนสนั่น ดั่งเสียงคำรามด้วยความเครียดแค้น
โฮจิมินห์จะโหดร้ายอะไรกับโบอีกหรือเปล่า พรุ่งนี้โบตื่นมาค่อยหาคำตอบกันครับ