ครับวันนี้เราจะขึ้นเครื่องไปดานังประมาณ 10 โมงเช้าแล้วตัดสินใจอีกทีว่าจะนอนใหนดี ระหว่างเว้กับดานัง
เท่าที่ทราบมาดานังเป็นศูนย์กลางการค้า เป็นเมืองท่าที่สำคัญ มีสนามบินนานาชาติ เป็น 1 ใน 3 นอกเหนือจากฮานอย และโฮจิมินห์

แต่ไม่มีที่เที่ยวมากนักถ้าเทียบกับเว้ที่เป็นเมืองมรดกโลก ส่วนที่น่าสนใจเช่น หุบเขาหมี่เซินเราก็สามารถเที่ยวจากฮอยอันได้  ดังนั้นนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะเดินทางไปพักที่ เว้

เราตกลงว่า ถึงดานังแล้วตัดสินใจกันอีกครั้ง ดูสถานการณ์ก่อน
เราไปถึงสนามบิน ประมาณแปดโมงกว่า เวลาเหลือเฟือครับ

เราก็ทานอาหารเช้าในสนามบิน เป็นเฝอครับง่ายดี เวลาเหลีอสบายๆ
ผมถามโบ ว่าเมื่อคืนท่องราตรีเป็นอย่างไรบ้าง

เรื่องต่อไปนี้ และจะมีเรื่องแบบนี้เป็นช่วงๆ อาจดูไม่เหมาะสมกับผู้อ่านสุภาพสตรี
แต่เป็นเรื่องที่ต้องเล่าสู่กันฟัง
ผมเคยเปรยกับโบว่าอยากจะเล่าเรื่องบันทึกการเดินทางมาในครั้งนี้
"อย่างนี้ผมต้องหาตลาดมืด(ตลาดอย่างว่า) ที่ไม่เห็นมีใครจะเล่า ถ้าคิมเอาเรื่องผมไปเล่า คนสนใจตรึม" ปณิธานของโบแน่วแน่มาก
ผมจะไม่เล่าก็ไม่ได้ เดี๋ยวเสียน้ำใจ

เมื่อผมถามโบ
โบส่ายหน้า "ผมไม่มาอีกแล้วเวียดนาม ห่วยมาก มอเตอร์ไซด์นิสัยมันน่ะ ใช้ไม่ได้"
"จะเอาอะไรกับคนพวกนี้ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น" ผมแย้งและสงสัย
"มันน่ะ ตระโกนๆ มาสาจ มาสาจ (นวด)  พอผมสนใจ มันก็ โอเค โอเค ลูกเดียว ผมถาม young lady? มันก็ โอเค โอเค"
" แล้วมันก็ขับรถมอเตอร์ไซด์ พาไปที่ไหนก็ไม่รู้ รอบเมืองเลย โครตอันตรายเลย ไปถึงผมว่าไม่ใช่ผู้หญิงน่ะ มันก็บอก เลดี้ เลดี้  ผมว่ามันกระเทยน่ะ ส่ายหน้า มันก็ท้าให้จับ ผมก็ไม่กล้า บอกมัน  ขอ กลับ ขอกลับ"
"มันก็พากลับ  เร็วก็เร็ว  ส่งก็ไม่ถึงที่ แล้วยังมาขอเงินเพิ่มอีก ผมเลยด่ามันไป" โบบ่นเป็นชุดเลย

"แล้วคิมล่ะว่าไง" โบถาม
" ผมบอกแล้วไง ว่าจะเล่าบนเครื่อง" ครับ  ถึงเวลาขึ้นเครื่องพอดีครับ