เช้าวันที่ 3 มกราคม 2550 ผมกับโบตื่นสบายๆ ประมาณ 6.30 น
เพราะเราจะเดินทางไปฮอยอันประมาณ 8.00 น ไม่ต้องรีบมาก
โรงแรมเราก็อยู่ใกล้ๆบริษัททัวร์ เดินเดี๋ยวเดียวถึง
เราก็เดินทานอาหารเช้า ได้ร้านยองๆเหลาเช่นเคย คล้ายๆเฝอครับ ไม่รู้เรียกว่าอะไร ใช้เส้นขนมจีนแทนเส้นก๋วยเตี๋ยว ทานเสร็จเราก็เดินมาร้านกาแฟที่อยู่ใกล้ๆ เนื่องจากเวลาเหลือพอควร เราก็ดื่มกันสบายๆไม่เร่งมาก โบท่าทางโปรดปรานกาแฟที่นี่มาก สั่งทั้งกาแฟร้อนและเย็น
เรามาถึงบริษัททัวร์ ก่อน 8.00 น เล็กน้อย

เจอปัญหาเล็กน้อย เมื่อเจ้าหน้าที่ทัวร์ บอกว่าไม่มีรายการจอง
อ้าวก็นี่ไงตั๋ว ผมมองไปรอบๆก็ไม่เจอน้องๆที่น่ารักน่าชัง วันที่เราจองเลยสักคน
โชคดีที่สักครู่  เขาก็บอกว่าเรียบร้อย

ครับก็รถ Open bus ขนาดใหญ่เช่นเคย และขับช้าเช่นเคย
กว่าจะถึงฮอยอัน ก็เกือบบ่ายหนึ่ง ทำให้ผมแน่ใจว่าวันมะรืน ที่เราต้องเดินทางจากที่นี่ไปดาลัท ระยะทางประมาณ 800 กม เราต้องเตรียมตัวเตรียมใจกันอย่างดี ก็นี่แค่ 150 กม ก็ปาเข้าไปเกือบห้าชั่วโมง

                               วิวสวยๆระหว่างรถจอดทานข้าวก่อนถึงฮอยอัน

พอลงจากรถก็เจอสามล้อ มอเตอร์ไซด์รุมเร้า  แต่เราไม่สนใจ ขอทานข้าวเที่ยงก่อน หิวแล้วครับ แล้วขอเวลาตั้งหลักด้วย

เป็นร้านอาหารตรงข้ามบริษัททัวร์ เป็นร้านเล็กๆ ดูใช้ได้ครับ
ระหว่างเราเดืนมาร้านอาหาร ก็มีลุงแก่ๆคนหนึ่งเดินมาเสนอห้องพักโรงแรมแห่งหนึ่ง
ผมไม่สนใจ ขอทานอาหารเที่ยงก่อน
ผมเคยมีประสบการณ์ ครั้งที่แล้วที่ฮานอย

คือว่านั่งรถมาจากสนามบิน เอานามบัตรโรงแรมที่ผมเคยมาพักแล้วให้ดู
เขาก็มาส่งโรงแรมแห่งหนึ่ง บอกว่าเป็นที่เดียวกันกับนามบัตร ผมบอกไม่ใช่ เขาบอกใช่ เลยต้องลงมาคุยกับทางโรงแรม เขาก็เอาป้ายมาให้ดูว่าเป็น Salute Hotel เหมือนกัน
แปลกดีครับ มันไม่ใช่นี่นา ก้เดินออกมา ก็เจอเด็กหนุ่มคนหนึ่งม่เสนอขายห้องพัก อยากให้ไปดู ไม่พักไม่เป็นไร ผมก็รำคาญเพราะจองห้องพักไว้แล้ว แต่เขาก็เดินตามไม่เลิก
ตอนนั้นผมหลงทางด้วยหงุดหงิดด้วย เลยเข้าร้านอินเตอร์เน็ต
ประมาณ ชั่วโมงกว่า เดินออกมาก็เจอหนุ่มดนเดิม ยืนยิ้มอยู่ อึดจริงๆครับ
ตามได้ตามไป บอกแล้วไม่ฟัง สุดท้ายผมเจอโรงแรมที่ตามหา
หนุ่มนั้นคงหัวเสียน่าดู แต่ยอมรับตื้อจริงๆ

     

วันนี้ ลุงคนนี้ก็คล้ายกันครับ แต่ต่างกันที่ว่าวันนี้ผมไม่มีเป้าหมาย ท่าทางจะรอดยากครับ
เราเข้าไปทานอาหาร พบกับครอบครัวชาวเวียดนาม ที่ไปอยู่แคนาดาแล้วกลับมาเยี่ยมบ้าน แล้วเลยถือโอกาสมาเที่ยวเหนือจรดใต้ เขาบอกว่าฮอยอันเป็นเมืองเล็กๆ เที่ยวเดี๋ยวเดียวก็หมด แล้วเขาแนะนำด้วยว่าน่าจะไปชายหาดของฮอยอันด้วย น่าไป

ทานข้าวเสร็จเราก็ข้ามถนนมาที่ Sinh cafe ทำหน้าที่เหมือนทุกครั้งครับ คือซื้อทัวร์ และจองตั๋วรถไปดาลัด ทัวร์ที่เราซื้อเป็นทัวร์ครึ่งวันเที่ยวหมี่เซิน (My Son) ส่วนตั๋วเขาแบ่งเป็น 2 ใบ ใบหนึ่งไปญาจาง  8 USD รถออกจากฮอยอัน หกโมงเย็นวันพรุ่งนี้ ส่วนอีกใบต้องเปลี่ยนรถจากญาจางไปดาลัด 4 USD น่าจะเป็นตอนเช้าวันมะรืน

เดินออกจาก Sinh cafe เราก็บังเอิญเจอสองสาวที่เราเจอที่เว้ คราวนี้เพิ่มมาอีกสามสี่สาว เขาบอกว่าเพิ่งมาเจอกัน แล้วก็เดินหาโรงแรมกัน แต่เต็มหมด ชวนเราไปเดินหาด้วยกันใหม ผมกับโบก็ขอบคุณ แล้วปฎิเสธไป เพราะต้องการอิสระ แล้วไม่ต้องมีใครรู้เห็น เผื่อบางอย่างเป็นความลับระหว่างผมกับโบ

ลุงที่รออยู่ก็มานำเสนอห้องพัก ดูรูปก็ใช้ได้ ก็ลองดู เพราะคร้านจะเดินหา
ก็ดูดีครับ เป็น Phuoc An Hotel  อยู่ที่ 31/1Tran Cao Van st. ใกล้ๆ Sinh cafe นี่ล่ะเข้าซอยตรงข้ามไปหน่อยเดียว ราคา 15 USD ก็ใช้ได้ครับ ห้องก็ดูดี โมเดิร์นดี แต่โบบอกว่าน่าจะถูกกว่านี้ เพราะโรงแรมต้องจ่ายค่าคอมให้ลุงคนนั้น แต่ผมว่าช่างมันเถิด พักแค่คืนเดียวเอง แล้วราคาก็รับได้ ไม่ต้องเสียเวลาเดินหา อาบน้ำแต่งตัวจะได้เริ่มเที่ยวได้ เวลามีน้อย

ฮอยอันเป็นเมืองเล็กๆครับ เดินเที่ยวก็ได้ แต่ที่เป็นที่นิยมที่สุดคือเช่าจักรยานขี่รอบเมืองครับ
เราก็เช่าจักรยานที่ร้านให้เช่าปากซอยครับ จำได้ว่าราคาเท่าไร แต่ไม่แพงมาก คิดเป็นเงินไทยน่าจะประมาณ 50 บาท

แล้วผมก็เจอปัญหาจนได้ เป็นปัญหาที่ผมพอทราบ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก