เสียดายครับจากแถวดานังหรือเว้ไม่มีเครื่องบินไป ดาลาท ผมว่ามันน่าจะมี แต่เช็คที่โฮจิมินห์แล้ว เขาว่าไม่มี จะบินกลับโฮจิมินห์แล้วบินมาดาลาทก็ใช่ที่ ไหนๆ ก็มาแล้ว เราเดินทางนั่งรถลัดเลาะจากกลางลงใต้ วิธีนี้ก็น่าจะใช้ได้แล้ว เห็นพวกฝรั่งเขานั่งจากเหนือลงใต้ ใต้ขึ้นเหนือ เดินทางเป็นพันกิโล เขายังทำกันได้

เราเดินทางประมาณ หกโมงเย็น การเดินทางที่ยาวนานน่าจะมากที่สุดในชีวิตผมก็เริ่มขึ้น สิ่งที่ผมกังวลมากที่สุด คือว่าถ้าปวดท้องหนักเบาระหว่างเดินทาง จะทำอย่างไร เพราะอย่างที่ผมเตยบอกว่ารถทัวร์ที่นี่ไม่มีห้องน้ำครับ เพราะฉะนั้นก่อนออกเดินทาง ผมก็เข้าห้องน้ำห้องท่าจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย

แต่ผมว่าเขามีวิธีแก้ไขเรื่อวนี้ครับ เพราะเห็นจอดตลอดทางเลยครับ จอดเติมน้ำมัน  จอดทานข้าว จอดเข้าห้องน้ำ ทั้งทั้งหมดประมาณ 4 ครั้ง  เรี่องปวดท้องเข้าห้องน้ำจึงไม่มีปัญหา ปัญหาคือว่าคนที่จะนอนหลับยาวจะตื่นทุกครั้งเมือรถจอด จนโบบ่นว่าจะจอดทำไมบ่อยๆคนจะหลับจะนอน

สุดท้ายเราก็เดินทางมาถึงญาจางจนได้ประมาณเกีอบเจ็ดโมงเช้า

ญาจางเป็นเมืองชายทะเลด้านตะวันออกของที่รายสูงภาคกลาง ปัจจุบันญาจางมีความเจริญมากมายเกี่ยวกับกิจการการท่องเที่ยว ไม่ว่าจะเป็นโรงแรม รีสอร์ต ภัตตาคาร ผับ เธค และสวนสนุก

รถพาเราเข้าเมืองโดยลัดเลาะถนนริมชายหาดในเมืองก็ดูสวยงามสงบดี แต่ชายหาดไม่สวยเท่าพัทยา แต่ก็ไม่เลวครับ
"ให้ผมพักฟรี ผมก็ไม่เอา" โบเปรยออกมาดังๆ สงสัยเห็นผมสนใจวิวทิวทัศน์นัก
' อะไรจะขนาดนั้น โบ" ผมขัดคอโบ  ผมว่าโบอคติเกินไป ให้พักฟรี ถ้าโรงแรมดีๆ เรื่องอะไรจะไม่เอา
ดีน่ะครับตามโปรแกรม เราไม่ได้ตั้งใจมาพักที่นี่ตั้งแต่แรก  ไม่งั้นทะเลาะกันแน่

จริงๆแล้ว เราถกเถียงกันมากมายหลังจากเที่ยวเว้ และฮอยอัน เพราะโบบอกว่าเว้ กับฮอยอันไม่น่าจะได้รับเลือกเป็นเมืองมรดกโลก 
โบเห็นว่า"ในเว้มีแต่สุสาน และก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนกำแพงเมืองจีน หรือนครวัด"
"ถ้พูดถึงความยิ่งใหญ่ของการก่อสร้าง โบลองเทียบระหว่างเว้ กับ หลวงพระบางดู หลวงพระบางมีอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าเว้" ผมรู้ว่าโบยกตัวอย่างไม่ได้หรอก
'ก็หลวงพระบางมีวัฒนธรรมการดำรงชีวิต" ผมไม่เถียงในเรื่องนี้ แต่โบไม่ได้ศึกษาประวัติศาสตร์เลยว่าโบมีความสำคัญต่อเวียดนามอย่างไร
"แล้วโบรู้ได้ไง ว่าที่เว้ไม่มีวัฒนธรรมการดำรงชีวิต เรามาอยู่แค่วันกว่าๆ
โบไม่เถียง แต่หันไปโจมตีเป้าหมายใหม่ ฮอยอัน "ฮอยอันก็เล็กนิดเดียว"
ใช่ครับ บริเวณเมืองเก่าที่เราเดินเที่ยวไม่ใหญ่มาก เป็นที่ทราบกันดี
แต่ที่ฮอยอันได้รับการคัดเลือกเป็นมรดกโลก น่าจะการเป็นเมืองท่าค้าขายเก่าแก่ของภูมิภาค และตึกรามบ้านช่องบริเวณนั้นได้อนุรักษ์ไว้มากกว่า

ความรู้สติปัญญาระดับ ผมกับโบ ไม่ควรจะมาถกเถียงกันเรี่องว่าเมืองใดน่าจะได้รับเลือกให้เป็นมรดกโลก น่าจะเป็นเรื่องขององค์การยูเนสโก เขาตัดสินใจกันเอง ส่วนว่าจะมีการวิ่งเต้นหรือล็อบบี้ กันหรือไม่ ผมว่าทุกประเทศที่เสนอเข้ามา วิ่งเต้นล็อบบี้อยู่แล้ว

                   

เราเริ่มเดินทางจากญาจางไปดาลาท ประมาณ 8.00  น โดยเปลี่ยนรถคันใหม่ แต่บังเอิญเป็นคันเก่า คันเดิมครับ คีอว่าผู้โดยสารที่มากับเราจากฮอยอัน บางคนก็แวะพักที่นี่ บางคนก็เดินทางลงโฮจิมินห์ ก็เดินทางแปดโมงเหมือนกัน แต่นั่งรถคนละคัน 

ที่ผมว่าเป็นคันใหม่ แต่บังเอิญเป็นคันเก่า เป็นโชคดีเล็กๆของผม คือว่าเดินทางสักพัก ผมพบว่ากระเป๋ายาผมหายไป คิดว่าคงหล่นในรถคันเดิมเมื่อคีน เพราะผมหยิบยามาทาน  พอสังเกตอีกทีก็พบว่าเรานั่งรถคันเดิม อ้าวคนขับและเด็กรถก็คนเดิม ผมเลยก้มลง หาของใต้เบาะที่นั่งเดิมที่นั่งเมื่อคีนซึ่งบังเอิญไม่มีผู้โดยสารนั่ง ก็ไม่พบอะไร ก็คาดว่าช่วงเวลาที่เรานั่งรอเวลาเปลี่ยนรถ เขาคงนำรถไปทำความสะอาดคงเก็บไว้แล้ว ก็เลยลองดูที่เก็บของด้านบน ก็โชคดีครับ เจอพอดี อย่างที่ผมเคยบอกครับ หยูกยาเมื่อมาต่างประเทสต้องเตรียมให้พร้อม เมื่อพบแล้วก็อุ่นใจครับ
                      
ระยะทางจากญาจางมาที่ดาลาทก็ไม่มากนัก ประมาณ 200 กม  รถทัวร์จอดแวะพักทานอาหารเที่ยงประมาณเที่ยง  เดินทางมาประมาณ 4 ชั่วโมงแล้ว ยังไม่ถึงดาลาทเลยครับ