งานเขียนหน้านี้ขอมอบแด่..ซูเปอร์หมีพูห์ของฉัน(ซูเปอร์แมน+หมีพูห์)

ขอบคุณที่ครั้งหนึ่ง.....เคยผูกพัน

ฉันเคยหมดศรัทธาในรักจนไม่อยากจะรักใคร...แต่แกทำให้ฉันอยากมีความรักอีกครั้ง

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า...ในชีวิตนี้ฉันจะ....

...หลงรักเพื่อน

...เป็นคนรักกับเพื่อน

...ต้องเลิกกับเพื่อนที่เป็นคนรักภายใน 1 อาทิตย์

ฉันจะขอบคุณไอ้อ้วนดีรึเปล่านะที่แนะนำเราให้รู้จักกัน... ตอบเลยแล้วกันว่าขอบคุณมันมาก ๆ

ฉันรู้จักแกตอนปี4.เทอม 2 จำได้ว่าแรก ๆ ที่รู้จักกัน...ฉันหมั่นไส้แกที่สุด  ไม่ถูกชะตาเลย  แต่พอรู้จักกันซักพักฉันกลับคุยกับแกได้นานขึ้น แกชอบดุฉัน(ด้วยถ้อยคำที่แสบสุดๆ แม่ยังไม่เคยว่าขนาดนี้เลย) ชอบพูดจาประชดประชัด (มิน่าล่ะแกถึงเป็นนักเขียน)    แกเคยมาปรึกษาฉันเรื่องผู้หญิงที่แกชอบตั้ง 2 คน  แต่ทั้ง 2 คนก็ไม่ได้ลงเอยกะแกด้วยความที่แกเป็นคนประหลาดนี่แหละ ...  แต่ยิ่งรู้จักกันนาน  ฉันก็ยิ่งค้นพบมุมน่ารักๆ และอ่อนไหวของแกที่คนอื่นไม่เคยรู้

แกเป็นคนไม่ยอมใคร  เป็นคนใจนักเลง...แต่ในขณะเดียวกันแก็เป็นคนขี้แยมาก ๆ (ฉันเลยเรียกแกว่าหมีขี้แยเพระแกอวบเหมือนหมี)

แกเป็นคนพูดตรงมากถึงมากที่สุด...แต่แกเป็นคนอ่อนไหว

แกชอบคิดว่าตัวเองไม่โรแมนติค...แต่ฉันคิดว่าแกโรแมนติคนะ

สิ่งที่ฉันประทับใจแกอย่างที่สุดและจำไม่เคยลืม คือ แกเป็นคนที่รักใครแล้วจะรักคนเดียว...ฉันจำที่แกเคยพูดได้ว่า" เรามีใครตอนนี้ไม่ได้หรอก  เพราะเรามีเค้าอยู่"   ฉันเลยแอบคิดว่า ผู้หญิงคนที่แกรักนี่น่าอิจฉาจริงๆ

ฉันหลงรักแกตั้งแต่เมื่อไรนะ ... ไอ้เพื่อนกวน. ส.ต.

อ๋อ จำได้ละ  ฉันเรียนจบและสอบบรรจุฯได้ เลยโทรไปบอกข่าวดีกับแกหลังจากไม่ได้ติดต่อกันหลายเดือนมากๆ   เราสองคนเลยได้ติดต่อกันอีกครั้ง    ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยบอกรักใคร(ก่อน)  แต่กับแกคนที่ฉันเคยหมั่นไส้ที่สุด.......ฉันกลับ...

ฉันบอกแกทางโทรศัพท์....เชด...ฉัน...ฉัน...ฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักแกว่ะ ในตอนนั้นแกกับฉันก็ดูเหมือนต่างฝ่ายต่างมีใจให้กันอยู่      

วันที่ฉันจะจำไม่เคยลืมคือวันที่ 25 มิถุนายน 2550 วันเกิดปีที่ 23 ของฉัน  วันเกิดปีนี้เป็นปีที่ฉันได้รับของขวัญที่วิเศษที่สุด  ฉันกับแกมาเจอกันที่เมเจอร์รัชโยธิน วันนั้นฝนตก ฉันกับแกติดฝนด้วยกันเลยจำเป็นต้องนั่งรออยู่หน้าเมอเจอร์ฯ  แกนึกอย่างไรก็ไม่รู้ที่เปิดเพลงฟัง ฉันกับแกนั่งฟังเพลงกันสองคนแบ่งหูฟังกันคนละข้าง ฉันฟังเพลงกับแกไปน้ำตาก็ไหลเพราะได้ยินประโยค " And i'm glad you feel the same"  และวันนี้เป็นวันที่ฉันจะจำอีกว่า ฉันไม่ได้แค่ตกหลุมรักแก  "แต่ฉันรักแก"     ฉันกับแกนั่งฟังเพลงอยู่ตรงนั้นนานแค่ใหนไม่รู้  จำได้แต่ว่าเราสองคนอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่มีคนยืนหลบฝนอยู่เต็ม จนเหลือแค่แกกับฉันสองคน 

แกขอฉันคบ  แต่ฉันปฏิเสธ  ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำไมนะ ฉันก็ไม่เข้าใจทั้ง ๆ ที่ฉันรักแกจนเต็มหัวใจแล้ว  จนแกเลิกขอ อาจะเป็นเพราะฉันยังไม่พร้อม    หลังจากนั้นฉันคงพร้อม  ก็ได้แต่รอว่า เมื่อไรนะแกจะขอคบฉันอีก ....  เมื่อไรนะ แกจะบอกรักฉันซักที .... เมื่อไรนะ "แกจะรักฉันซะที"  ฉันรอแกมานานมาก  ในระหว่างนั้นก็มีคนรู้สึกดี ๆ กับฉันหลายคน แกรู้บ้างมั๊ยว่า ฉันบอกทุกคนว่าฉันรักพวกเขาไม่ได้หรอก เพราะฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว     ฉันเลยอยากจะถามแกให้หายข้องใจ เพราะฉันอยากรู้มานานแล้ว ที่ฉันพึ่งตัดสินใจถามเพราะ หลายคนมาบอกรักฉันแต่คนเดียวที่ฉันรอที่จะฟังกลับไม่เคยบอกฉันเลย  ...

ฉันบอกแกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น... แกกลับร้องไห้เหมือนเด็กๆ  แกถามฉันว่า "แกจะไปแล้วใช่มั๊ย" ฉันเลยบอกความจริงว่า ที่ฉันถาม เพราะฉันรอฟังแกมานานแล้ว  คนอื่นบอกฉัน แต่ฉันรอฟังแกแค่คนเดียว  แกรักฉันบ้างไหม ?    

รักสิ...ทำไมจะไม่รัก  แล้วถามฉันกลับว่า   " ฉันถามแกครั้งสุดท้ายนะ  แกจะคบกับฉันมั๊ย"  

ตกลง.......  

และแล้ววันนั้นฉันกับแกก็เป็นคนรักกันได้เต็มปากซะที   ดูเหมือนจะ Happy  Ending แต่มันกลับกลายเป็นว่า...

ฉันทะเลาะกับแกแทบทุกวัน  ด้วยความที่แกเป็นคนพูดตรงมากๆ แต่ฉันเป็นคนเซ็นส์ซิทีฟ  ฉันบอกเลิกแกหลายครั้งเพราะอารมณ์  แกบอกทุกครั้งว่า คบกันต่อไปเถอะ แกจะปรับตัว ค่อยๆ ปรับตัวกันไปทั้งสองคน ฉันบอกเลิกแกครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งแกเลิกกับฉันจริง ๆ  เราสองคนต่างก็ร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ  แกบอกว่าแกกลัวว่าฉันจะต้องมาทนกับแกในสิ่งที่แกเป็น  แกได้ยินเพลง " สิ่งที่ฉันเป็น " แล้วก็ร้องไห้ แกบอกว่าเรื่องราวของเรามันช่างเหมือนในเพลง ฉันพูดอะไรไม่ออก  ได้แต่ร้องไห้   แล้ววันรุ่งขึ้นแกก็ไปตัดผมสั้นติดหัว " เพราะอกหัก "

วันนี้ฉันมานั่งคิดว่า  ฉันทนในสิ่งที่แกเป็นเหรอ   ไม่เลยเชด ฉันไม่ได้ทน มันเป็นแค่ความขัดแย้งที่คู่ใหนก็คงมี แต่ฉันมันเอาแต่ใจ เหมือนคนไม่รู้จักโต  ฉันมาค้นพบทีหลังว่า ฉันแค่อยากรู้ว่าแกรักฉัน แกแคร์ฉัน...

แต่วันนี้มันคงสายไป....

วันนี้ฉันมาฟังเพลง " สิ่งที่ฉันเป็น" อีกครั้ง น้ำตาก็ไหล  มันคงไหลไม่ต่างจากแกในวันนั้น ....

มันสายไปแล้วใช่มั๊ย...

แกรู้มั๊ยว่า กับการที่(แกคิดว่า) ฉันต้องทนกับแก  มันยังดีซะกว่า   "การที่ไม่มีแก"

ฉันอยากจะพูดอะไรกับแกมากมาย อยากจะให้แกกลับคืนมา....แต่มันสายไปแล้วใช่มั๊ย ...

ไม่มีแล้วใช่มั๊ยคนที่คอยดุฉัน

ไม่มีแล้วใช่มั๊ยคนที่คอยดูแลฉัน

ไม่มีแล้วใช่มั๊ยคนที่คอยจับมือฉัน...ลูบหัวฉันเบาๆ

ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเลย...เปล่าเลย   แต่ฉันว้าเหว่เหลือเกิน

ฉันได้แต่ฟังเพลง "สิ่งที่ฉันเป็น" ซ้ำแล้วซ้ำอีก ฉันเขียนเรื่องนี้ในขณะที่น้ำตายังไหล.

เพื่อนรัก...ตอนหัวใจฉันมันค่อย ๆ แหลกสลาย รู้มั๊ย

สิ่งที่ฉันเป็น.mp3