ความเศร้าเข้ายึดกุมจิตใจฉันราวกับสถานีตำรวจถูกกองโจรพยัคทมิฬนำกองกำลังเข้ายึดครอง แล้วจับผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดขังไว้รวมกัน สภาวะนั้นทุกคนคงมีใจเป็นหนึ่งเดียว  คือ ต้องการออกไปจากภาวะโหดร้ายให้ได้

พลันที่ความหลังครั้งเก่า ๆ  หวนกลับเข้ามาในห้วงคำนึงอีกครั้ง มันเป็นทั้งความรู้สึกที่เคยดีและภาวะยอดแย่ปนอยู่ในที ทำให้ฉันต้องกลับมาถามตัวเองว่า คราวที่เคยแอบรักใครสักคนนั้นมันผิดด้วยหรือ

ถ้าผิด.....มันคงผิดตรงที่คนที่ฉันแอบรัก เขาแอบรักเพื่อนสนิทของฉัน  มันเป็นโชคชะตาที่ทำให้ฉันและเพื่อนต้องเข้ามาเกี่ยวพันกับผู้ชายคนเดียวกัน…..

ห้วงภวังค์แห่งการแอบรักนี้เกิดตอนที่ฉันเรียน มหา”ลัยปีสอง เขาคนนั้นเป็นรุ่นพี่ที่ฉันสนิทมาก แต่ก็ไม่เคยคิดอะไรกับเขา จนกระทั่งช่วงที่เขาแอบรักเพื่อนฉัน เขาก็สนิทกับฉันมากขึ้น ๆ

ฉันสนทนาพาทีกับเขามากขึ้น โดยพยายามแหย่อย่างเป็นกันเอง ถึงอาการที่เขาแอบรักเพื่อน ซึ่งสำหรับฉันถือเป็นเรื่องสนุก ความสนิทสนมเริ่มมีมากขึ้น ๆ

เราได้แลกเปลี่ยนความคิดกับเขาจนทำให้ฉันปลื้มเขา ปลื้มมากขึ้น ๆ เวลาคุยกัน ดูเหมือนฉันกับเขามีความคล้ายกันกับฉันหลายอย่าง ทั้งเรื่องการอ่านหนังสือ ความคิด ทัศนคติกับการดำเนินชีวิต ฉันตั้งวางให้เป็นชายในอุดมคติ

จากนั้นฉันก็เริ่มรู้จักที่มา-ที่ไปของเขามากขึ้น พร้อมกับรู้ว่า ตัวเองเดินเข้าไปในวังวนของเขาเข้าไปทุกที ทุกที…….. จนกระทั่งรู้ตัวว่า “แอบรักเขาเสียแล้ว”

ส่วนหนึ่งฉันคิดว่า ถึงยังไง ระหว่างเขากับเพื่อนคงไม่มีทางมาบรรจบกันได้ เพราะเธอมีแฟนอยู่แล้ว 

แต่แล้ว…..ฟ้าก็ฝ่าลงกลางกระหม่อม หลังจากที่ฉันแอบรักรุ่นพี่ได้ไม่นาน เธอมีเรื่องระหองระแหงกับแฟนจนถึงขึ้นเลิกรา และเมื่อรุ่นพี่รู้ก็ยิ่งเปิดเกมรุกและเข้าหาเธอมากขึ้น

โดยฉันพยายามไม่คิดว่า การที่เขามาใกล้ชิดนั้นเป็นเพราะต้องการใช้เป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอหรือเปล่า เพราะมันลืมมองประเด็นนี้ไป ตอนนี้เห็นแต่ว่า ทุกครั้งที่เห็นเขา ใบหน้ามันอิ่มเอิบชอบกล ซึ่งเขาเองก็คงสัมผัสได้กับความรู้สึกนี้

ช่วงนั้นแม้ว่า ฉันจะมีใจให้เขาไปเต็มอัตรา แต่ก็ไม่กล้าคว้าเขามาแนบใจ เพราะระหว่างนั้นความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอ ก็เริ่ม “จุดติด” เธอเปิดใจรับเขา แล้วฉันจำต้องสวมบทนางเอกในละครน้ำเน่าเพื่อปลีกตัวออกมาจากทางเดินแห่งรักนั้น  

ด้วยความรักเพื่อนทำให้ต้องกระชากใจตัวเองกลับมา และดึงคำว่า “เสียสละ” มาปิดผนึกความรู้สึกตัวเอง

วันแรกที่รู้ว่า “เขา” และ ”เธอ” คบกัน ฉันแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ฉันรีบเดินหนีทั้งเธอและเขา เพราะเกรงว่าจะซ่อนน้ำตาที่เอ่อล้นทำนบกั้นไม่ไหว

กลัวว่าเขาจะเห็นแววตาเศร้า....หวาดว่า เธอจะถามว่าเป็นอะไร???? 

ตอนนั้นฉันทำได้แต่บอกตัวเองว่า “เขาไม่ใช่ของเรา” 

พอหลีกหนีสภาวะนั้นได้น้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า ก็ไหลรินเกินกว่าความเข้มแข็งในใจผู้หญิงแกร่งอย่างฉันจะทานทนได้  ฉันรีบกลับอพาร์ทเมนท์และร้องไห้  มันเป็นครั้งแรกที่หัวใจฉันล้มเหลว

ความที่หัวใจอ่อนหัด ทำให้ฉันทานทนอยู่ไม่ไหว ร้องไห้ไปกัดตัวเองเพื่อเตือนสติไป พร้อมบอกตัวเองว่า ”เธอต้องเข้มแข็ง”   แต่ยิ่งเตือนตัวเองน้ำตายิ่งเอ่อล้นเกินใจจะห้ามได้ ยิ่งร้องจิตใจยิ่งอ่อนแรง

เมื่อผ่านการสะอึกสะอื้นก็ยิ่งกลัวว่า เพื่อน ๆ ห้องใกล้เคียงจะสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้น” 

ฉันจึงต้องย้ายตัวเองไปร้องไห้ใต้ฝักบัวเพื่อให้น้ำตามันไหลไปพร้อมกับสายน้ำที่ไหลผ่านร่างกาย ให้สายน้ำชำระล้างน้ำตาที่เป็นพิษออกไปจากร่างกายที่อ่อนหัด ให้น้ำใสบริสุทธิ์ชำระล้างจิตใจที่โดดเดี่ยวให้จากไป อย่ากลับมา

ภาวะความเศร้าเกาะกินหัวใจฉันมากขึ้น ฉันเริ่มพูดน้อยลง จนเป็นที่ผิดสังเกตของเพื่อนสนิท จนเธอถามว่าเป็นอะไร ฉันยิ้มและเลี่ยงไม่ตอบพร้อมกับก้าวเท้าเพื่อหนีให้พ้นสภาวะนั้น

ตลอด 1 สัปดาห์ ฉันต้องทนกับการที่เห็นเธอกับเขาจูงมือกัน ใจมันอยากหนีหายไปจากภาวะนั้นให้ได้ แต่จำใจต้องทน ที่ต้อง “ทน” เพราะยังอยู่ในช่วงสอบ แม้ฉันจะไม่มีสมาธิที่จะอ่านหนังสือแม้ตัวเดียว แต่ถึงยังไงก็ต้องทำภารกิจของตัวเองให้เสร็จสิ้น เพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเรียนอีกแล้ว

พอสอบเสร็จฉันรีบบึ่งกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อหลีกหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ฉันก็หนีจากภาวะนั้นไม่ได้ เพราะความเจ็บปวดมันก็ยังฝันแน่นอยู่ภายในใจเสมอ

และเมื่อกลับเข้าสู่อ้อมอกของเมืองใหญ่ ฉันก็ต้องกลับมาเจออีกภาวะหนึ่ง เพราะเธอรู้แล้วว่า เกิดอะไรขึ้นกับฉัน  เพราะเธอมีกุญแจห้องจึงเข้ามาทำความสะอาดให้ และบังเอิญเห็นสมุดบันทึกที่ฉันเขียนระบายความในใจ ซึ่งฉันได้ระบายความรู้สึกทุกอณูลงไปถึงความปวดปร่า 

แทนที่ฉันจะโกรธที่เธอมาละเมิดความเป็นส่วนตัวของฉัน ตรงกันข้ามฉันกลับดีใจที่เธอรู้ความจริงเสียที

เธอเริ่มร้องไห้ ร้องไห้ที่ฉันไม่บอกให้เธอรู้ เธอบอกว่าทำไมไม่บอก ถ้าฉันบอกเธอ เธอก็จะไม่ตอบรักเขาไป

ฉันบอกเธอ “ไม่เป็นไร หัวใจฉันมันไม่สำคัญหรอก เพราะถึงอย่างไรเขาก็รักเธอ เขาชอบเธอไม่ใช่ฉัน” 

เธอร้องไห้ฟูมฟายที่ทำร้ายหัวใจฉัน แม้ว่าฉันอยากกอดเธอแล้วร้องไห้ด้วย แต่ฉันก็ทำไม่ได้ แม้ว่าฉันจะรักเธอ แต่ก็คงไม่เท่าความอิจฉาที่เกิดขึ้นในจิตใจของฉันได้

หลังจากวันนั้น ฉันยังจำได้ดี เพราะเราต่างคนต่างเริ่มถอยห่างกันโดยอัตโนมัติ

และในที่สุดฉันต้องสูญเสียทั้งเพื่อนรักและคนที่ฉันแอบรัก

(มีต่อซีรีย์ 2)