หลังจากวันที่เขาคบกับเธอแล้วฉันได้แต่งกวีให้เขาว่า

“ก้อนหิน” แม้ปราศจากชีวิต

จักษ์เมื่อทาทับบนโขดโคนย่อมมีแต่ความว่างเปล่า

ไยเล่าสิ่งไร้ชีวิตจะเจ็บปวด

เฉกเดียวกับ “ผืนทราย” ที่รอคอยให้ผู้คนฝากร่องรอยเอาไว้

อย่างไม่เคยเคืองโกรธ

แต่ใครเล่าจะล่วงนี้หมุดของผืนทราย

ด้วยเหตุต้องระทนความเจ็บปวดรวดร้าว

กาลนี้ “ก้อนหิน” ถูกวางบน “ผืนทราย” อันว่างเปล่า

ท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิดราวผืนกำมะหยี่สีดำ

และวันนี้คงเหลือไว้แค่ร่องรอยแห่งกาลเวลา

ปลาย มกราคม 2543

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

และเขาตอบกลับมาว่า

ในความหนาวที่ปราศจากสายลมนำพา

ดำรงไว้ซึ่งความเงียบสงัดในห้วงแห่งราตรีและกวีกาล

ได้ขุดค้นตำนานอันผันผ่านขึ้นอีกครั้งครา

ผืนฟ้าใยมิใช่ไร้ซึ่งขอบเขต

ไฉนเลยแผ่นดินจึงยุติแค่เขตแดน

มีบ้างบางคนดำรงตนเช่นผืนฟ้า

แต่อีกหลายกลับดำรงตนเฉกเช่นผืนแผ่นดิน 

คนมักเป็นเช่นนี้

ชมชอบที่จะสร้างขอบเขตให้แก่ตนเอง

ธรรมชาติมักเป็นเช่นนี้

สายน้ำมิอาจดำรงหากไร้ฟากฝั่ง

ทะเลก็มิใช่ทะเล หากไร้ซึ่งพื้นหาด

ผู้ผิดพลาดไหนเลยยังหยัดยืน หากสิ้นผู้อภัย

คนแค่เพียงก้าวแรกก็มีคำถาม

แต่เหตุอันใด คำตอบที่เคียงข้างคำถามเหล่านั้น

กลับอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

เพียงเพราะทุกคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจ ในตัวจน

คนจะมีคำถามมากว่าคำตอบ

หรือเพราคำถามไม่เคยทำให้ใครเจ็บช้ำ

แต่คำตอบกลับสร้างความปวดร้าวแก่ผู้คนเสมอมา

ถ้าเธอเลือกที่จะเป็นผืนทราบที่ชายหาด

คลื่นลูกสุดท้ายก็จะสลักคำ “ขอโทษ” ไว้ตราบนิจนิรันดร์

และต่อแต่นี้ไปจะไม่มีคลื่นใดมาทำร้าย

ทำลาย “ผืนทราย” อีก

4 กุมภาพันธ์ 2543

พี่ชาย

เฮ้อ!!!! ไม่รู้นะ ความทรงจำเก่า ๆ มันมักแวะเวียนมาหาอยู่เรื่อยไป

เปิดสมุดบันทึกเก่าๆ ยังเห็นร่อยรอยความรู้สึกของช่วงวัยนั้นอยู่ตลอดเวลา