มีใครเคยคิดบ้างไหมว่า แต่ละปีนั้น  "หนังสือพิมพ์"  ที่คุณ ๆ อ่านอยู่นั้น "อยู่รอด" ด้วยอะไร?? โดยความอยู่รอดของหนังสือนั้นมีหลายประการ ขอยกตัวอย่างเท่าที่พอจะมีข้อมูล คือ

ประการแรก คือ "โฆษณา"   ประเด็นนี้ถือเป็นรายได้ "หลัก" ของหลายสำนักพิมพ์เลยก็ว่าได้

ประการที่สอง คือ "ยอดขาย" ประเด็นนี้ก็ถือเป็นรายได้ที่แม้นจะไม่สำคัญมาก แต่ก็ยังถือว่าหล่อเลี้ยงสำนักพิมพ์ได้

ประการที่สาม คือ "การเป็นสมาชิก" ประเด็นนี้มีความสำคัญพอกับประเด็นที่สอง โดยสมาชิกจะแปรผันตามยุคสมัย

ประเด็นหลักของรายได้ทั้งสามนี้ ประการแรกจะเป็นตัวกำหนดทิศทางของหนังสือพิมพ์เลยก็ว่า ดังนั้นในห้วงหลายปีที่ผ่านมาจึงมีกระแสข่าวว่า วงการข่าว โดยเฉพาะวงการหนังสือพิมพ์ถูก "ล่อลวง" ด้วยค่าโฆษณาให้ทำข่าวตามใบสั่งของนักการเมืองที่มีเงินและมีอำนาจมาก  

ประเด็นนี้ถือเป็นข้อครหา "ตัวโต" สำหรับจิตวิญญาณของนักหนังสือพิมพ์  ซึ่งถือเป็นข้อกล่าวหาที่แสบทรวงอย่างไม่น่าให้อภัย

แม้นภายหลังพ้นยุคของรัฐบาลไร้จริยธรรมแล้ว ข้อกล่าวหาชิ้นโตนี้ หนังสือพิมพ์บางฉบับในเมืองไทยก็ยังไม่สามารถสลัดให้พ้นไปจากการครหาได้  เพราะยังเห็นหนังสือพิมพ์หลายฉบับเสนอข่าวเอียงข้างและนำเสนอข่าวอย่าง "เชลียร์" อยู่เช่นเดิม อีกทั้งไม่สามารถนำเสนอทิศทางข่าวและนำพาข้อมูลข่าวสารเพื่อตอบสนองการรับรู้ของประชาชนได้อย่างแท้จริง

ถ้อยความเหล่านั้นนำมาซึ่งประเด็นที่ว่า เหตุใดหนังสือพิมพ์ในเมืองไทยจึงยอมให้โฆษณามาเป็นรายได้หลักของสื่อสิ่งพิมพ์ และมีอำนาจในการกำหนดทิศทางของหนังสือพิมพ์ ซึ่งเป็นอาจบดบังข้อมูลข่าวสารที่จะนำเสนอ อย่างนี้เขาจะเรียกว่า “อะไรกัน”

ทั้งที่ยังไม่มีคำตอบในสายลม "วงการหนังสือพิมพ์" ก็ต้องรับศึกหนักอีกแล้ว นั่นคือ วิกฤตการณ์ที่มีแววจะวกฤตซ้ำรอยต้มยำกุ้งที่เคยเกิดขึ้นในปี 2540 ซึ่งเป็นข้อเท็จจริงที่ว่า

 "เมื่อไม่มีโฆษณาเข้ามาหล่อเลี้ยงสิ่งพิมพ์ ธุรกิจการส่งข้อมูลข่าวสารที่นำเสนอผ่านกระดาษ โดยจะส่งข่าวในเช้าวันใหม่นั้นกำลังจะดับสูญและตายลงไปในไม่ช้านี้"

เนื่องเพราะมีสื่ออื่น อาทิ  อินเตอร์เนต   short news-เอสเอ็มเอส โทรศัพท์มือถือ ฯลฯ เข้ามาทดแทน นั่นจึงในห้วงปีหน้าอาจทำให้ธุรกิจเสนอข่าวผ่านกระดาษซบเซาลงได้ ประจวบกับภาวะเศรษฐกิจของปีหน้าอาจจะทำให้หนังสือพิมพ์บางฉบับหรือหลายฉบับปิดตัวลงไปพร้อมกับอาจปิดอุดมการณ์ตามไปด้วย

นั่นจึงเป็นข้อพิสูจน์อย่างหนึ่งในสังคมไทยว่า ท้ายสุด....”อุดมการณ์” อันผสานด้วยความแรงกล้าในการกำหนดทิศทางของสังคมของสื่อมวลชนก็ไม่สามารถหลีกพ้นจากการครอบงำของ “ทุนนิยม”

เฮ้อ....ขอถอนหายใจดัง ๆ ค่ะ