ดูเหมือนการเฉลิมฉลองเทศกาลปีใหม่และการสั่งลาปีเก่า จะไม่อยู่ในวิสัยที่ฉันจะทำ ทว่าก็ไม่เคยก่นด่ากับการเฉลิมฉลองเทศกาลอันเปลี่ยนผ่านของผู้ใด เพราะถือเป็นอัตตะวิสัยที่พึงมีของผู้คน ถือเป็นเรื่องต่างคนต่างมอง วิสัยของฉันเสียอีกที่ควรถูกเอ่ยถามว่า “เหตุไฉนจึงไม่ยินดียินร้ายกับการเปลี่ยนผ่านของวันเวลา” 

ขอยกเหตุผลที่คิดไว้เมื่อครั้งอายุ 18 ซึ่งเป็นปีแรกของการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย อันถือเป็นปีแรกที่ฉันจากบ้านนอกเข้าเมืองกรุง และถือเป็นปีแรกที่ต้องกลับบ้านในช่วงวันหยุดยาวของการเปลี่ยนผ่าน ที่พบว่าการกลับบ้านครานั้นต้องตระเตรียมการเนิ่นนาน ทั้งการจองตั๋วรถทัวร์ การคาดการณ์วันเวลา ฯลฯ นั่นฉันจึงค้นพบว่า ต่อจากนี้ฉันจะไม่เดินทางในห้วงยามที่การจลาจรแออัดเป็นเด็ดขาด

จากประสบการณ์ครั้งนั้นจึงทำให้ค้นพบสัจจะธรรมข้อหนึ่งว่า การเห่อเหิมของผู้คนในลักษณะกรูเข้าไปหรือพุ่งตรงเข้าไปในที่ๆๆเดียวกันนั้นชั่วประเดี๋ยวก็จะจางหาย โดยอาจจะเทียบเคียงได้กับ “แฟชั่น” ที่ย่อมไม่มีความจีรัง

นับจากนั้นเป็นต้นมาฉันจึงบอกตัวว่า “อย่าบ้าเห่อ” เพราะปรากฏการณ์เช่นนี้จะอยู่ได้แค่ชั่วยามเท่านั้นเอง จังหวะเดียวกันฉันก็ได้พบสัจจะธรรมอีกข้อหนึ่งว่า วันขึ้นปีใหม่ก็มี 24 ชั่วโมงเหมือนกับเมื่อวาน มันไม่ได้เปลี่ยนไปแม้วินาทีเดียว เพียงแต่ผู้คนไปให้ความสำคัญของการเปลี่ยนแปลงนั้นตามวัฒนธรรมของต่างชาติเท่านั้นเอง

ตั้งแต่ค้นพบสัจจะธรรมจึงทำให้ฉันงดยินดีกับเทศกาล แต่ถ้าเพื่อนฝูงเชิญชวนให้ร่วมเฉลิมฉลองหรือเคาท์ดาวน์ ก็ตอบปฏิเสธอย่างสุภาพว่า ติดธุระ หรืออะไรก็ว่าไป เพราะเรื่องราวเหล่านี้ยากต่อการอธิบาย  

ในช่วงปีใหม่ฉันจึงใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ ตามปกติ  ส่วนการกลับบ้านต่างจังหวัดนั้น จึงขึ้นอยู่กับอารมณ์ว่า อยากกลับตอนไหน ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่ช่วงเทศกาลแน่ และครอบครัวก็เข้าใจดีว่า ฉันมีความคิดต่อการกลับบ้านในช่วงเทศกาลอย่างไร ดังนั้นจึงไม่มีใครเรียกร้องให้ฉันทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ

*****************************************

ห้วงเวลาของปีใหม่สำหรับฉันจึงเป็นการใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการชำระหนังสือค้างตู้ที่ซื้อมาค้างปี (ซื้อเก็บมากกว่าซื้อมาอ่าน) ซึ่งจะทำไปพร้อมกับการตั้งคำถามกับการใช้ชีวิตที่ผ่านมาว่า ชีวิตทรหด อดทน มากน้อยแค่ไหน ซึ่งก็พบสัจจะธรรมว่า การโหมงานหนักมาก โดยไม่แลสังขารของตัวเองจะทำให้ถูกโรคร้ายรังแก

ไม่เพียงเท่านั้นฉันก็ยังพบอีกว่า ประเทศชาติไม่ใช่ของเราคนเดียว ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ร่วมชะตากรรมด้วย เครียดไปก็เท่านั้น  ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นไปตามธรรมชาติ แค่นี้ก็สุขใจแล้วสำหรับกับการใช้ชีวิตในปีหน้า