ในวันที่เราสภาผู้แทนราษฎรกำลังจะเลือกนายกรัฐมนตรีคนใหม่อยู่นี้ อยากจะชวนชาวบล็อกเกอร์ไปรำลึกความหลังก่อนที่เราจะเดินมาถึงวันนี้กันเสียหน่อย เพราะให้หัวใจเจ็บปวดเล่น ๆ

นั่นคือ ค่ำคืนแห่งการปฏิวัติ นั่นเอง

ค่ำคืนนั้น วันที่ 19 กันยายน 2549 เป็นค่ำคืนที่ฝนโปรยปรายปรอย ๆ ฉันยืนอยู่ข้าง "รถถัง" ที่จอดอยู่หน้าสนามเสือป่า ลานพระบรมรูปทรงม้า ถือเป็นอีกวันหนึ่งที่รู้สึกได้ว่า "งง" !!! กับสถานการณ์ แต่โล่งใจกับสภาวะอันอึดอัดจากการบริหารของรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร  ที่ร้างไร้ "ธรรมาภิบาล"

เหตุที่งงก็เพราะว่า ไม่คิดว่า ข่าวที่ได้ยินตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาและได้ยินถี่ขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 10 โมง ของวันนั้นจะเป็นจริง  ซึ่งนั่นจึงเป็นให้เพื่อนพ้องน้องพี่สื่อมวลชนพากันโทรศัพท์เช็คข่าวกันจ้าละหวั่น ฉันเองก็เช่นกัน ก็ยุคนี้ สมัยนี้ มันไม่น่าจะนำพามาซึ่งการ “ปฏิวัติรัฐประหาร” นี่นา  

เพราะตามหลักการแล้ว เราไม่ควรเห็นด้วยกับการปฏิวัติตั้งแต่แรก และฉันก็ไม่เห็นด้วยกับการปฏิวัติครั้งนั้น  แต่เข้าใจได้ว่า รัฐประหารครั้งนั้นมันเกิดขึ้น เพราะอะไร!!!

ก็เพราะมีการทุจริตคอรัปชั่นกันอย่างโจ๋งครึ่ม ทั้งทุจริตกล้ายางของกลุ่มซีพี การแก้ไขกฎหมายเพื่อเอื้อประโยชน์ตัวเอง อาทิ ออก พ.ร.ก.สรรพสามิต จนเป็นที่มาของการได้เปรียบของบริษัท AIS ฯลฯ

การทุจริตเหล่านั้นสร้างความเสียหายให้ประเทศชาติที่สามารถคำนวณเป็นเงินได้ถึง1-2 แสนล้านบาท (ตัวเลขจากการสรุปของคณะกรรมการตรวจสอบการกระทำที่เกิดความเสียหายต่อรัฐ-คตส.) 

เรื่องนี้หลายคนรู้ ฉันรู้ แต่ประชาชนอีกหลาย 10 ล้านคน ยังไม่เข้าใจนัยยะเหล่านั้น และตลอดเวลาที่ฉันติดตามความเคลื่อนไหวของ "รัฐบาลขิงแก่"  ภายใต้การนำของ พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ นั้นก็พยายามถามถึงความคืบหน้าในการอรรถาธิบายข้อมูลเหล่านี้ให้ประชาชนได้รับทราบ แต่ทว่า พล.อ.สุรยุทธ์ ก็ตอบแบบขอไปดีว่า “กำลังดำเนินการ” มาถึงวันนี้ฉันก็ได้รับคำตอบที่แน่ชัดแล้วว่า ห้วงเวลาที่ผ่านมาคุณไม่ได้ทำอะไรเลย

ลองมาอ่านข้อความนี้แล้วตีความช่วยกันหน่อย “ตอนนี้รู้สึกโล่งและสบายใจ ก็หวังว่าผมจะลาไปอย่างเรียบร้อย ให้ทุกอย่างดี แม้จะไม่สวยงามก็ตาม ผมไม่ใช่ Super man ผมเป็นแค่คนเดินดินธรรมดา จะให้ทำอะไรได้มากนัก กับปัญหาที่มีอยู่มากมาย กับเวลาที่มีอยู่ และปัจจัยต่าง ๆ ใครจะมองยังไงก็ตาม แต่ผมทำดีที่สุดแล้ว และเต็มที่แล้ว” เป็นคำพูดของ พล.อ.สุรยุทธ์ ในวันที่พาสื่อมวลชนไปทัศนศึกษาที่บ้านพักเขายายเที่ยง จ.นครราชสีมา อันลือลั่น

หากอ่านถ้อยความข้างต้นแล้วอาจสรุปความได้ว่า พล.อ.สุรยุทธ์ ไม่ได้ดิ้นรนทำอะไรให้ดีขึ้นเลย แม้นจะมีอำนาจมาก แต่ก็ไม่กล้าบังคับใช้ ดังนั้นห้วงเวลาที่ผ่านมา การปฏิวัติจึงสูญสิ้น สูญเสีย ไร้ซึ่งประโยชน์ ซึ่งเราคนไทยได้แลกกับชื่อเสียง เกียรติยศของประเทศมาแล้ว แต่กลับไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

ตรงกันข้ามหลังการปฏิวัติ กลับทิ้งไว้แต่ความ "ร้าวรวด" ในหัวอกคนไทย หัวอกของคนที่หวังใจให้ประเทศชาติพัฒนา อยากเห็นการสะสางความผิดของคนที่กระทำผิด อยากเห็นประชาชนตาสว่างเสียที

แต่ท้ายที่สุด พล.อ.สุรยุทธ์ ก็แตะถ่วงเวลา และทำให้ประชาชนลืม !!!! ลืมความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากการกระทำของรัฐบาลทักษิณ  ลืมว่าปฏิวัติมาเพื่ออะไร!!!

วันนั้นวันที่ พล.อ.สุรยุทธ์ แต่งชุดขาวเข้าไปทำเนียบรัฐบาล ถือเป็นวันหนึ่งที่ประชาชนมีความหวัง โดยหวังว่า เขาจะเป็นอัศวินม้าไม้ ในการมาปราบปรามคอรัปชั่น สางทุจริต แต่มาวันนี้ก็เป็นเรื่อง “บ่อมิไก๊” 

เพราะตรงกันข้ามเขากลับทำให้ประชาชนลืมการกระทำของ พ.ต.ท.ทักษิณ ที่เคยทำร้ายชาติบ้านเมือง และการนิ่งเฉยดังกล่าวจึงทำให้ประชาชนอีกกลุ่มหนึ่งเริ่มโหยหานโยบายประชานิยมมากขึ้น จึงส่งผลในการเลือกตั้งวันที่ 23 ธันวาคม

 อีกทั้งตอนนี้ พล.อ.สุรยุทธ์ ดูท่าจะสมานฉันท์กับ พ.ต.ท.ทักษิณ อย่างออกนอกหน้า โดยไม่ได้มองว่า เมืองไทยปฏิวัติไปเพื่ออะไร เพราะดูเหมือนคุณทำอย่างกับว่า มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีความสูญเสีย ทุกอย่างมันเป็นเพียงข้อกล่าวหา เป็นข้อสงสัยลมๆ แล้ง ๆ  ฯลฯ

 และวันนี้ผู้ถูกกล่าวหาส่วนใหญ่ก็แต่งตัวเข้าสภากันโจ๋งครึ่ม !!! เหมือนกับไม่มีอะไร

สิ่งเดียวที่พอจะเหลืออยู่ก็คือความหวังของคนที่ได้รับรู้ข้อมูลแห่งการกระทำของ พ.ต.ท.ทักษิณ ในอดีต โปรดจงอย่าลืมความเจ็บปวดอันนั้น เพราะหากใช้ "นิสัย-สันดาน" ลืมง่ายที่เป็นนิสัยอันมีอยู่เดิมของคนไทยอยู่แล้ว เราก็จะไม่มีอดีตอันเจ็บปวดแห่งการกระทำของพ.ต.ท.ทักษิณอยู่ในความทรงจำอยู่เลย  เพราะอดีตถือเป็นบทเรียนอันมีค่ามากต่อประชาธิปไตยบ้านเรา

 ทั้งนี้เพื่อให้จดจำเอาไว้ว่า อย่าฝากความหวังไว้ที่ทหาร อย่าฝากความหวังไว้ที่การปฏิวัติ อย่าฝากความหวังไว้กับนายกรัฐมนตรีที่บอกว่า ไม่ต้องการรับตำแหน่งตั้งแต่แรก

.

.

เพราะวันนี้เห็นกันอยู่ว่า เขากำลังเกี๊ยะเซี๊ยะกับใคร