ห้วงเวลาที่ผ่านมาชีวิตค่อนข้างสับสนค่ะ เรียกได้ว่าอารมณ์ไม่ค่อยปกติ(55)

ทางหนึ่งที่ทำให้ชีวิตมีคำตอบ คือ การอยู่กับตัวเอง พอมีเวลาว่างจึงถามตัวเองว่า ชีวิตเราชอบทำอะไร???

สิ่งหนึ่งที่ชอบก็คือ "การดื่มกาแฟ" ดังนั้นจึงค้นหนังสือกาแฟที่เคยซื้อเก็บไว้มาอ่านอีกรอบเพื่อศึกษาอารมณ์ของกาแฟและดื่มด่ำกับการตกแต่งร้านกาแฟแนวแปลกๆ ซึ่งเป็นหนังสือที่สะสมไว้ตั้งนานแต่ไม่ได้อ่านอย่างจริงจัง

จึงได้รู้ว่า สิ่งที่เราใฝ่ฝันอีกอย่าง คือ การเปิดร้านกาแฟเล็กๆ   

                   มุมหนึ่งในร้านคอฟฟี่มาเนีย ทางขึ้นเขาใหญ่

เมื่อปลายเดือนเมษายนที่ผ่านมาก็เป็นจังหวะดีที่ได้ไปทำกิจธุระที่ชายเขาใหญ่ จ.นครราชสีมา กับพรรคพวก โดยขากลับจึงสะดุดตากับร้านกาแฟริมทางชื่อ "คอฟฟี่มาเนีย" เราจึงไม่รั้งรอที่จะแว็บเข้าไปดื่มด่ำรสชาติของกาแฟ

                 เป็ดดินเผาที่เห็นอยู่ทุกมุมของร้านกาแฟเล็กๆ

                          อีกมุมหนึ่งของเป็ดดินเผา

                       ตุ๊กตาดินเผาที่เป็นหนึ่งในของตกแต่งร้าน

                             ตุ๊กตาดินเผานอนแนบดิน

พลันที่รถจอดสนิท ฉันเปิดประตูรถอย่างไม่รั้งรอ เพราะสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาเมื่อเท้าเหยียบย่างลงดิน คือ การตกแต่งร้านที่อิงธรรมชาติ บรรยากาศภายในร้านจึงเชิญชวนให้นั่งจิบกาแฟเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งการตกแต่งร้านกาแฟลักษณะเช่นนี้ ถือเป็นการบ่งบอกอารมณ์ของเจ้าของร้านได้เลยว่า มีรสนิยมอย่างไร??

                                      คาปูชิโน่แก้วใหญ่ น่ากินไหม

ฉันสั่งคาปูชิโน่เย็นมาแก้วใหญ่ ด้วยความที่เสพกาแฟอยู่อย่างต่อเนื่อง พอจิบกาแฟไปได้นิดหนึ่งจึงพอจะรู้บ้างว่า กาแฟในแก้วนั้นมีสายพันธุ์มาจากแหล่งใด โดยแอบคิดในใจว่า เมล็ดกาแฟที่ใช้บดน้ำมีรสชาติอ่อนๆ น่าจะเป็นกาแฟทางเหนือแน่นอน (แฮ่ๆๆ เป็นการสรุปเองว่า ถ้ากาแฟทางเหนือรสชาติของกาแฟจะอ่อนกว่ากาแฟทางใต้ พอถามเจ้าของร้านก็พบว่า สิ่งที่ฉันสรุปเองถูกต้อง)

พอกาแฟเข้าเส้นเลือดไปสักนิด ฉันก็ขยับหาหนังสือบนชั้นวางหนังสือของร้านกาแฟโปร่งโล่งนั้น สิ่งที่พบแทบไม่น่าเชื่อว่าในชั้นหนังสือริมเขาจะมีหนังสือของ "เปลว สีเงิน" คอลัมนิสต์ชื่อวางอยู่บนชั้นหนังสือด้วย

มองไปรอบๆ เห็นชิงช้าที่แขวนไว้กับต้นมะม่วง ฉันจึงไม่รั้งรอที่จะเดินเข้าไปหาความสนุกสนานในช่วงวัยเยาว์

                    ผ้าปูโต๊ะลายสวยกับกุหลาบแดง

ทันใดนั้นเจ้าทิกเกอร์ สุนัขของเจ้าของร้านก็วิ่งมาร่วมวงไพบูลย์ เราจึงสนุกสนานกับการกลั่นแกล้งพุตเดิ้ลตัวเล็ก (แฮ่ๆ แต่ไม่ได้โชว์รูปเจ้าทิกเกอร์ให้ดูง่ะ)

            ต้นลำโพงที่ยืนเด่นเป็นสง่าข้างโต๊ะกาแฟ

พอกาแฟพร่องไปสักครึ่งแก้วก็เหล่ตาหาออเดิฟเพิ่มเติม สายตาของเพื่อนในกลุ่มจึงไปสะดุดตาร้านไก่ย่าง ปลาเผา ข้าง ๆ ร้านกาแฟ พวกเราจึงไม่รอช้าที่สั่งมาเพิ่มปริมาณให้กับน้ำหนัก (ทั้งๆ ที่เพิ่งทานข้าวเที่ยงมา)

พลันที่กาแฟแห้งเหือด ไก่ย่าง ปลาเผา หายเข้าไปในปากของใครหลายคน เราก็เริ่มขยับตัวและขยับรถแล้วลาจากร้าน “คอฟฟี่มาเนีย” 

แต่สิ่งที่จดจำอยู่ในใจฉันเสมอ คือ อยากทำร้านกาแฟจัง!!!